The Nightingale (2018)

Wat een bijzondere ervaring! Zonet deze ‘Nightingale’ gezien op het Sundance film festival te Park City, Utah. En het is wat mij betreft de allerbeste film tot nu toe die ik zag op het festival. Erg onder de indruk. Een keiharde, gruwelijke film die een bijna perfecte toon met zich meedraagt. Heel veel mensen liepen al snel de zaal uit en halverwege werd de film gestopt omdat een gast - die uit de tijd donderde door dit alles - afgevoerd moest worden, waarna er nog meer mensen vertrokken. Met het slachtoffer gaat het geloof ik wel prima, dus echt fantastisch al met al dit. Ik vond het een bijzonder sterke wraakfilm waarbij alle emoties op de proef worden gesteld. Baykali Ganambarr steelt de show wat mij betreft. ‘Badabook’ was al geweldig, maar Kent overtreft hier al mijn verwachtingen. Een ervaring om niet te vergeten.

Nightingale is wederom een bijzonder sterke en sfeervolle film van Jennifer Kent. Ze is een talentvolle filmmaker en ze volgt gewoon haar eigen pad met het maken van films. Nightingale is geen crowdpleaser.

Er wordt uitgebreid de tijd genomen voor de set up en daarbij valt en staat alles ook met de personages. De knappe Franciosi draagt de film volledig en elke emotie die zij heeft geloof je ook gewoon van begin tot eind. In shock verkeren, het verwerken van trauma's en het rouwproces. Erg geloofwaardig. De film is van tevoren misschien wel iets te gehyped en in de wandelgangen bekend geraakt om de wilde verhalen over mensen die de film niet aankonden. Erg overdreven allemaal en wellicht dat ik het daarom achteraf ook wel jammer vond. Want je zit ruim 2 uur te kijken en te wachten op momenten dat alles uit de hand loopt. Dat viel dus reuze mee. Niet dat Kent daar iets aan kan doen. Die heeft gewoon een bijzonder degelijke, sfeervolle en goed geacteerde film afgeleverd die van begin tot einde geloofwaardig heeft aangevoeld.

4,0*

Bah, zware tegenvaller!!

In 2014 bracht regisseur Jennifer Kent met 'The Babadook' haar debuutfilm uit. Dit was een regelrechte klassieker! Nu na vier (vijf) jaar is ze terug maar echter deze film maakt het wachten niet waard! Was er nu niets beters te bedenken dan de geschiedenis van de misdaden van koloniaal Engeland tegen de zwarte inheemse bevolking van Australië en die te gebruiken om het ​​'metaforisch' te vergelijken met die van de positie van de Ierse vrouw. Het was maar moeilijk om de bijna twee en een half uur uit te kijken!

De nachtegaal voelt nogal slap. Dit is geen 'verkrachtingswraak'-film, het gaat over kolonisatie en de onderwerping van anderen door de Engelse macht. Ja,ja het was een vreselijke tijd om in te leven. Een film-thema die we al zo vaak eerder hebben gezien. En dit alles met een licht wraakverhaal dat totaal niet uitbetaald! Misschien speelde het nog met genrethema, maar dan nog is dit gewoon teleurstellend.

Het begint zeker nog goed met de goed voelbare uitzichtloze situatie waar Claire en haar man in verkeren, maar wanneer Hawkins en twee van zijn makkers een onvergeeflijke en gruwelijke daad plegen veranderd de film in tja... En hoewel het soms ongemakkelijk is, is het ook verre van heel schokkend voor mensen die regelmatig een horror opzetten! Niet dat niet goed gemaakt was, er was zeker goed acteerwerk,mooie beelden van 'Van Diemensland' (Tasmanië) maar het is gewoon dat Kent niets nieuws weet te zeggen, laat staan ergens weet te overtuigen.

“That's just the way isn't it? You don't want trouble but sometimes trouble wants you.”

Indrukwekkend. The Nightingale is een verkrachting/moord/wraakverhaal, maar regisseur Jennifer Kent wil ook meer. De film gaat over kolonisatie, de manier waarop de Britten met de Aboriginals omgingen, de rol van de vrouw en ook de wijze waarop de Ieren (Clare is Iers) tegen de Britten aankijken.

Er zit een scene in de film waarin je de haat van Clare tegenover de Britten bijna zelf kan voelen. Fantastisch geacteerd door Aisling Franciosi. Subtiel is The Nightingale niet, en vooral het eerste gedeelte zorgde voor de nodige ongemakkelijke momenten. De scene met de baby is huiveringwekkend. Zodra Clare en Billy (Ganambarr) samenkomen komt ook het verhaal echt op gang, en de natuurbeelden, het acteerwerk en de spanning zorgen voor een ijzingwekkende sfeer. De laatste scene is briljant in zijn eenvoud.

Jennifer Kent heeft de lat met The Babadook al meteen hoog gelegd. Een zeer goede horrorfilm schudde als debuut al uit haar mouw. Je kan dan verwachten dat ze dit niveau al niet meer zou halen met een volgende film. Niets is echter minder waar want The Nightingale is een zeer aangrijpend en indrukwekkend drama geworden. De koloniale sfeer is nadrukkelijk aanwezig. Ook de ratio waarin het gefilmd is, is tegenwoordig atypisch. Het is een zwaarmoedige film maar nadat je het hebt afgekeken bleef ik toch wel achter van damn, dit was sterk. Wat een acteerprestatie van Aisling Franciosi. Ik heb zelden zo de haat vanaf het scherm zien spatten. Het is ook allemaal bam in the face.

Met The Nightingale krijg je dus als kijker geen typische revenge flick voor de kiezen. Het is veel meer dan dat. Het is een behoorlijk gelaagde film. Zo wordt er een soort van connectie gesmeed tussen de Letteremairrener man en Clare door hun gedeelde pijn. Het racisme en de vooroordelen smelten voor de zon, niet onmiddellijk maar geleidelijk aan. Wat ik verder kan appreciëren is dat Jennifer Kent niet probeert te shockeren om te shockeren. Ze vindt een mooie gulden middenweg. Of The Nightingale voor iedereen is weggelegd? Ik denk het niet maar ik vind het één van de beste films van dit jaar. Jaja, zeker wel!

Grimmige, gewelddadige film over de wraakactie van een veroordeelde ierse vrouw (Aisling Franciosi) in het Tasmanië van 1825. Je moet als kijker tegen een stootje kunnen gezien de vele expliciete scenes, maar de film is zo intens en meeslepend dat je al snel in het verhaal en de emoties wordt gezogen. Goed gemaakt en gespeeld, met een indrukwekkende rol van de hier debuterende aboriginal akteur Baykali Ganambarr. Met haar debuutfilm The Babadook kon ik destijds niet zoveel, maar deze tweede van regisseuse Jennifer Kent is een schot in de roos.

Normaal gesproken ben ik wel in voor een grimmige revenge flick, hoewel regisseur Jennifer Kent duidelijk een politieke invulling aan wraak wil geven. De historische setting van een Tasmanië vol expliciet geweld, misogynie en racisme is wat dat betreft de perfecte voedingsbodem voor een naargeestig gevoel. Het ongemak dat echter overheerst, is het rommelige script en sommige eendimensionale personages in deze film. Een zangvogel met helaas wat valse noten.

Uitstekende film waarin een Ierse veroordeelde vrouw wacht op haar papieren die haar haar vrijheid terug geven. De film speelt zich af tijdens de Britse kolonisatie van Australië. De ruwe tocht door de wildernis van Tasmanië is meeslepend en levert mooie beelden op. Een aantal brute momenten en een goeie rol van Aisling Franciosi die goed gestalte geeft aan zowel de vastberadenheid en het emotionele wrak dat haar personage is.

Regisseur Jennifer Kent maakt in haar tweede film na The Babadook (2014), al in het eerste halve uur duidelijk dat de kijker te maken gaat krijgen met sombere en buitenissige gebeurtenissen, die een aanslag gaan zijn op zijn gevoel voor rechtvaardigheid en zijn morele besef.

The Nightingale is een prachtig geënsceneerde psychologische horror die zich afspeelt in het barbaarse Tasmanië van de 19e eeuw. Het eiland deed dienst als strafkolonie voor Ierse en Engelse veroordeelden. Tijdens die barbaarse periode deden de Britten in hun koloniale drift erg hun best om alle aboriginals uit te roeien.

De film hanteert het wraakmotief als belangrijke spil en bouwt er een verhaal om heen dat niet al te ingewikkeld is. Extreme pijn en groot verlies maken van de mens een monster. Dat zou heel goed de tagline kunnen zijn.

Even kort de inhoud: de Ierse Irin Clare is gedeporteerd en leeft als rechteloze vrouw. Zij en haar gezin worden door de Engelse luitenant Hawkins misdadig behandeld. Die behandeling loopt uit op een tragedie die Irin zo traumatiseert en vervult van wraakgevoelns dat zij samen met de Aboriginal Billy de jacht inzet op Hawkins en zijn troep soldaten. Ze belandt middenin de kille strijd tussen de verdreven oorspronkelijke bevolking en de blanke overheersers. Ook wel de Black War genoemd.

Een andere belangrijke spil in de film is weggelegd voor de relatie tussen Irin en Billy. Ze hebben een vooropgezette hekel aan elkaar en begrijpen elkaars handelingen niet. De cuturele verschillen zijn erg groot. Hun gemeenschappelijke haat tegen de Engelse overheerser houdt de relatie draaglijk en vormt het begin van het afbrokkelen van de ondoordringbare culturele afscheiding. De relatie wordt pakkend en met galgenhumor uitgewerkt. Jennifer Kent houdt het gelukkig realistisch en vermijdt ongeloofwaardige romantiek en andere zoetigheid.

Dat zou ook niet passen in een film, die een realistische sfeer van rauwheid en bruutheid ademt. Bijna ieder personage is verschrikkelijk hardvochtig, bevooroordeeld en vijandig. De ongerepte natuur van Tasmanië ziet er prachtig uit, maar is geen idyllisch plaats waar de edele mens opnieuw wordt uitgevonden. Tasmanië is een ongastvrije plaats waar de verdorven mens het masker van zijn beschaving juist definitief laat vallen.

Psychologie genoeg. En de horror dan? Die is aanwezig in de brute en de rauwe sfeer. Die is aanwezig in de duistere sequenties als Irin overmand wordt door waan- en droombeelden waarin zombies en geesten figureren. Die is aanwezig in de beklemmende jacht op haar duivelse opponenten. Die is ook aanwezig in een aantal plastisch uitgevoerde moordscènes. Horror genoeg dus.

Drie prima hoofdrollen ook. Irin wordt gespeeld door Aisling Franciosi. Zij doet dat fantastisch. De diversiteit aan psychische gemoedstoestanden die haar rol van haar verlangt, zet zij geloofwaardig neer. Haar karakter is soms breekbaar, dan weer waanzinnig, teneergeslagen, strijdvaardig en af en toe zelfs gevaarlijk. Knap geacteerd.

Het overige acteerwerk mag er ook zijn. Baykali Ganambarr is Billy die als gedesillusioneerde aboriginal in het bezit van een permanente tragiek toch voor een incidentele komische noot weet te zorgen.

En dan de luitenant natuurlijk. Gespeeld door Sam Claflin. Beetje teveel aangezet in zijn rol. Uiterst koud en afschuwwekkend en overdreven Brits onderkoeld. Toch heb ik zelden iemand met heel veel liefde zoveel haatgevoelens toegeworpen.

The Nightingale is een beklemmende ervaring zich afspelend tegen een historisch interessante achtergrond. De film is omkleed met een verontrustende duistere sfeer, bevat wat horrorelementen en heeft heel behoorlijk acteerwerk.

Erg sterke film weer van Jennifer Kent....na The Babadook toch weer een klein pareltje.

De film is best bruut en erg realistisch....voor zover ik dat kan zien,ik ervaar het in ieder geval wel.

Grauwe film met puik acteerwerk en heftige scenes....toppertje.

The Babadook beviel een tijdje terug prima, dus dit leek een uitstekend ook de volgende van mevrouw Kent uit de kast te pakken. The Nightingale is een heel ander soort film; een hard, grimmig historisch drama over het Britse koloniale verleden in Tasmanië. Clare en haar man zijn verbannen naar Tasmanië, waar het koloniale regime (of in ieder geval, individuen daarin) ongestraft zich uit kunnen leven. Als een bijzonder nare kolonel Clare verkracht en vervolgens zowel haar man als baby vermoordt, zint zij op wraak - en dat komt uit, want ook haar Aboriginal-gids kan hun bloed wel drinken. En waarom, dat wordt langzamerhand wel duidelijk, als je ziet hoe de Aboriginals als beesten worden behandeld, mishandeld en uitgemoord door de Britten, onder het mom van "beschaving brengen".

De film is behoorlijk hard in wat het laat zien, met een hoop bruut geweld dat plaatsvindt, en je kan je de haat van Clare en Billy uitstekend voorstellen. Prachtige setting ook, over een periode en locatie waar ik niet superveel vanaf wist, al is het basisverhaal over wraak al vele malen verteld. Toch haperde de film ook wel een beetje, voornamelijk door de wat bordkartonnen figuren - met name de Britse soldaten zijn compleet eendimensionale schurken, en zelfs Billy en Clare komen niet heel gelaagd over. De film duurt ook wel wat langer dan nodig, er is niets mis met de tijd nemen om een verhaal te vertellen, maar hier heeft de traagheid en herhaling niet altijd veel meerwaarde. Al gaat het ook weer niet ten koste van de spanningsboog. Desondanks een sterke film, die met haar heftigheid wel wat los weet te maken, en ook na The Nightingale is Jennifer Kent voor mij een regisseuse om in de gaten te houden.

Dubbeltje op z'n kant, er werd zeker goed geacteerd en de plaats en omgeving waren mooi uitgekozen voor deze film. In het begin gaat het er lekker rauw aan toe als de luitenant met z'n knechtjes bij hun thuis komen en zich bot vieren met moord, verkrachting, babymoord, dat was toch een hard stukje. Daarna, ze gaat op zoek achter de luitenant, door het bos, is nog even genietbaar (hun conversaties), maar dan wordt het echt wel saaier en saaier aan het worden en verloor de film mij beetje bij beetje. Na de start had ik dit niet verwacht. In begin oohja dat wordt een dikke 4*, nu zal het een kleine 3 worden.

Een zware zit, dit meesterwerk.

Voor mij niet zozeer een wraakfilm maar eerder een verkenning van psychopathie, het extreme gedrag waartoe dit kan leiden en de vraag hoe we als empathische mensen daarmee dealen. Doet me in dat verband denken aan We need to talk about Kevin.

'Fix them? We don'n fix them... we kill them.'

Geslaagd. Een film die me over dertig jaar nog bijstaat.

Sterk.

The Nightingale was een film die ik rondom 2017-2018 al wilde zien, maar het kwam er op 1 of andere manier niet van. Ik meen dat ik de film gewoon ben vergeten omdat deze onder een hoop andere films werd begraven. Onlangs gezien en de hoge verwachtingen zijn netjes vervuld.

Kent bewandeld met deze film een ander pad. Waar ze bij The Babadook het pad van angst en sfeer bewandelde is The Nightingale meer expliciet, bruut en koud. Ondanks dat er toch wel hard geweld in deze film zit focust Kent zich er niet op. Vooral het tweede deel van de film zal de actiefans wat teleurstellen.

Ikzelf kan het wel waarderen en ik ben blij dat Kent ook kan slagen met andere concepten. The Nightingale bleek uiteindelijk 1 van de beste thrillers te zijn die ik dit jaar tot nu toe heb gezien. Traag, lang, maar erg intrigerend. Vooral de toon doet het hem, die al in het eerste halfuur goed inslaat op de kijker. Er zitten namelijk een aantal confronterende stukjes in deze film.

Daarnaast is het acteerwerk erg sterk. Franciosi schittert behoorlijk, maar tevens schrok ik erg van Claflin. Aparte rol voor zijn doen, maar sterk en dreigend uitgevoerd. Daarnaast mag nieuwkomer Ganambarr ook zeker genoemd worden. Hij krijgt een erg moeilijke rol maar weet er positief mee op te vallen.

Visueel ziet het er goed uit. Het speelt zich af in een tijdperk waar ik niet de grootste liefhebber van ben, maar het overtuigt wel. Goede details, ruwe cinematografie en bij vlagen sterk camerawerk. Soms wordt er iets te geforceerd geprobeerd van deze film een realistische film te maken, maar uiteindelijk neigt dit toch wel iets meer naar het filmische als je het mij vraagt.

Verder is de genadeloze toon doorslaggevend. Het complete gebrek aan moraal en hoop maken van deze film niet de makkelijkste zit. Zeker de eerste helft is verontrustend en trapt de deuren regelmatig plat, tijdens de tweede helft mag de kijker wat meer bijkomen omdat die toch meer gefocust is op de ontwikkeling tussen personages en het verhaal zelf. Het wordt iets meer psychologisch, maar wat mij betreft niet minder boeiend.

Dat Kent de irritante clichés ook weet te vermijden is goed. Zo krijgen we niet weer de typische love-interests en worden er wel meer van deze zaken overgelaten aan interpretatie vanuit de kijker. Ik vond het een sterke en boeiende film. Soms iets te ongemakkelijk geregisseerd en de wraak mocht iets harder zijn hier en daar, maar toch een film die de hoge verwachtingen prima weet te vervullen. Ik ben alvast benieuwd naar de volgende film van Kent.

Wat had de Australische Jennifer Kent 7 jaar terug een enorme hit te pakken met The Babadook! Iedereen leek er mee weg te lopen en de film verscheen op zowat elk jaarlijstje van horror gerelateerde media. Ondergetekende bleek een zeldzame uitzondering. De film ging mij teveel richting drama, was voorspelbaar en dat joch… Zelden heb ik mij zó zitten ergeren aan een kind. Talent zag ik wel in The Babadook, maar een meesterwerk? Never. Nu is er dan een ‘nieuwe’ film van Kent. The Nightingale verscheen al in 2018 op festivals, maar is nu pas door Second Sight uitgegeven op Blu-ray.

Als een horrorfilm klinkt The Nightingale niet en dat is de film ook niet. Jennifer Kent heeft haar wilde haren gelukkig niet verloren en heeft haar tweede film alweer veelbesproken weten te maken. In een wraakfilm vallen genoeg horror-elementen te stoppen en als je het begrip ‘horror’ breed neemt dan valt er genoeg te ‘genieten’ voor de liefhebber van een beetje ‘shock value’. Na ongeveer een half uur krijgen we de reden te zien waarom het hoofdpersonage zint op wraak en die betreffende scène is niet mals. Op het niveau van het betere shockwerk als bijvoorbeeld de Franse Nouvelle Violence komt The Nightingale niet, maar het doet er wel een aardige poging toe.

Helaas weet kent (alweer) niet alle potentie die zij creëert te benutten, nét als in The Babadook. Clare zou vol met woede moeten zitten en dat is gewoonweg niet voelbaar genoeg om uiteindelijk echt met een bevredigend gevoel achter te blijven, wat een goede wraakfilm toch wel maakt. Er is zelfs ruimte voor een luchtige scène of twee met onze Aboriginal vriend. Onbegrijpelijke keuzes. Het wordt ook al snel duidelijk dat Kent de relatie tussen Billy en Clare vooropstelt en dat is gewoonweg niet te plaatsen na wat Clare is overkomen. Het voelt gemaakt, geforceerd en ongeloofwaardig aan.

The Nightingale heeft net als The Babadook een interessant uitgangspunt maar weet net als in haar debuutfilm de focus op verkeerde plekken te zetten en zo alle potentie te verspelen. Een wraakfilm hoor a la Death Sentence (2007) te zijn: rauw, hard en vooral meedogenloos. Met een goed begin en wat aardige scènes alleen red je het niet.

Recensie: The Nightingale (Second Sight) - It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Clare [Aisling Franciosi] is een Ierse zangeres die anno 1825 haar gevangenisstraf in Australië heeft uitgediend. Dat weerhoudt de Britse Luitenant Hawkins [Sam Claflin] er echter niet van om haar nog langer als een slaaf voor hem te laten werken en haar regelmatig te misbruiken. Wanneer Hawkins aankondigt noordwaarts te reizen om te onderhandelen over een promotie, proberen Clare met haar man Aidan en hun baby te vluchten. Wanneer Hawkins hun betrapt heeft dat gruwelijke gevolgen die Clare doen besluiten om Hawkins en zijn mannen zo snel mogelijk achterna te reizen en wraak te nemen. Ze roept de hulp in van Aboriginal en spoorzoeker Billy [Baykali Ganambarr]. Het is een interessant, maar grimmig verhaal en Kent vindt het helaas nodig om het geweld en de mishandelingen tot in detail te tonen. Er is ook wat teveel gepreek over de behandeling van Aboriginals, hoe terecht dat ook moge zijn. Prachtig in beeld gebracht door Radek Ladczuk, dat wel.

Ontzettend harde film met heel wat brutaliteiten, niet in het minst tegen de aboriginals uit "Van Diemensland" (nu Tasmanië), die in die tijd een strafkolonie was van de Britten. Wanneer Clare's man en baby vermoord worden door een sadistische luitenant, trekt ze onmiddellijk op wraaktocht met een lokale spoorzoeker Billy, een aboriginal, die ze aanvankelijk niet vertrouwd.

Ze ontdekken tijdens hun reis samen dat hun lot niet zoveel van elkaar verschilt. Zij is een Ierse die haar straf moest ondergaan (de reden waarvoor wordt nergens verteld) en haar gezin verloor, en Billy is een man wiens hele familie is uitgemoord geweest door de Britten.

Je raadt het al : dit is een grimmig en hard verhaal. Ondanks de redelijk onbekende cast is het acteerwerk van een schitterend hoog niveau. Luitenant Hawkins --- verkrachter, kindermoordenaar en racist---- wordt door een buitengewoon goede Claflin gespeeld (Finnick uit The Hunger Games) die afschrikwekkend is om zien als bruut die geen greintje menselijkheid meer in zich heeft. Een onmens in de zuiverste zin van het woord. Tuurlijk moet de pittige rol van Franciosi als overleefster en wraakengel Clare vernoemd worden alsook Ganambarr als Billy. Allemaal erg indringende acteerprestaties.

Drie verkrachtingsscènes in één film was voor heel wat critici een brug te ver, maar Kent durft het schandalige verleden van de Britse kolonisten in de ogen kijken en een genocide suggereren. Ik zag hier ook een mooie lofzang voor menselijkheid, gelijkheid en vrijheid.

Toch een redelijk harde film, mede door de authentieke setting en ook wel cast die het goed deed. De film duurde redelijk lang, maar toch viel er genoeg te beleven. 'k heb me er zeker niet mee verveeld en vind hem wel de moeite om gezien te hebben.

Rauwe actiethriller, gesitueerd in een tijd dat Australië (incl. Tasmanië) de plaats was waar de Engelsen hun criminelen dumpten. De film laat hier en daar wat steken vallen, maar dat mag de pret niet drukken. Te meer niet omdat er als tegenhanger voor de gewelddadige acties ook aandacht is voor de veranderende interactie tussen de beide protagonisten. Alleszins meer dan de moeite waard, al was het alleen maar om te zien hoe schandelijk de westerlingen omgingen met de oorspronkelijke bewoners (zoals in vrijwel alle gekoloniseerde gebieden). Mooie poster trouwens.

Jennifer Kent gooit het over een andere boeg na haar succesvolle debuut The Babadook, toch wel een inventief horrorwerkje dat zonder al teveel bezwaar een van de pioniers van het elevated horror subgenre genoemd kan worden. De verweving van genre-elementen met familiedrama en thema’s van geestelijke gezondheid is uiteraard niet nieuw en was binnen horror misschien (veelal als metafoor) altijd al aanwezig, Kent heeft met haar debuut wel een steentje bijgedragen aan de exploratie en verfijning van die combinatie. Maar op de formule voortborduren doet ze dus niet, waardoor we ons in The Nightingale in een hele andere setting en genre bevinden.

In het Tasmanië van 1825 staat de jonge Ierse Clare onder toezicht van Britse officier Hawkins voor een niet nader benoemde misdaad. Samen met man en kind wacht zij op het verlossende woord van Hawkins dat ze haar straf uitgezeten heeft. Deze ontzegt haar niet alleen meermaals deze verlossing, wanneer de echtgenoot van Clare verhaal komt halen, loopt dat noodlottig af en blijft Clare moederloos als weduwe achter. Gezind op wraak achtervolgt Clare Hawkins naar een nabijgelegen nederzetting, vergezeld door lokale gids en aboriginal Billy.

Wat volgt is een zoektocht met beproevingen vanuit verschillende hoeken (de barre tocht, de verwilderde natuur, de achtergestelde status van Clare als vrouw en Billy als zwarte man) en het duurt misschien een tijdje voordat we als kijker getrakteerd worden op gerechtigheid, maar de manier waarop die vormgegeven wordt weet toch te verrassen. Zelf vond ik het wat jammer dat de (bij)personages wat eendimensionaal vormgegeven worden en Clare zelf ook wat eentonig vertolkt wordt door Franciosi, die een soort constant geïrriteerde Keira Knightley neerzet.

Het wraakverhaal mag dan anders vormgegeven worden dan je gewend bent, echt bevredigend zou ik het niet noemen. Het gebrek aan plan is door de emotie nog te vergeven, maar ook in de uitvoering werkte Clare me af en toe op de zenuwen. En naast alle interessante thema’s die de film onderweg aansnijdt, blijft het meerendeel toch wat aan de oppervlakte hangen. Het eindresultaat is zeker niet vervelend om naar te kijken (afgezien van de verkrachtingen, waarvan de eindteller op een imposante 5 uitkomt), maar een beetje lang en repetitief voelt het wel op een gegeven moment. 3*