Celle Que Vous Croyez (2019)

Meegenomen van de bibliotheek, en hij is mij niet tegengevallen. Het verhaal boeide mij van begin tot eind, ik vond het vrij spannend en intrigerend, en het acteerwerk vind ik goed. Juliette Binoche vind ik goed gecast voor de rol. Naar het einde toe werd het wel een beetje verwarrend, maar uiteindelijk werd het mij weer duidelijk. Het beeld ziet er mooi, helder uit. Fijn om gezien te hebben! 4*

Een hele saaie film.Ik verzette me nauwelijks om in slaap te vallen.Een gek verhaal over een oude vrouw die seks wil hebben met jonge mensen.Het feit dat de vrouw een intellectueel is, verandert niets.

Het principe is hetzelfde, een 50-jarige gescheiden vrouw wil seks hebben met jongere mannen die ze aan FB kent .In de rest van de film gebeurt er niets.

Tot tegen het slot van de film dacht ik dit kleine commentaar te beginnen met: Liefdesverdriet, gevolgd door zelfdoding, is veel ouder dan het internet- en sociale media- tijdperk dat we nu kennen, maar het is maar goed dat de film waarschuwt voor het ondoordacht omgaan met deze moderne mogelijkheden.
Dit idee wordt echter van de kaart geveegd door een plotse wending op het einde van het verhaal.
Aldus is "Celles que vous croyez" in de eerste plaats een film die handelt over een knappe, ouder wordend vrouw die er heel wat voor over heeft om bij het jong zijn aan te klampen en er zelfs een pervers spelletje voor uitvindt, waarbij haar oorspronkelijk plan bovendien weer plaats maakt voor een nieuwe "uitdaging".
Heb genoten van de zittingen bij de psycho-therapeut, zelf uit haar lood geslagen door de crue uitlatingen van Claire, rol weer magistraal ingevuld door klassevrouw Juliette Binoche.
Heb ook genoten van de ontwikkelingen in het "spel" evenaals het stuk, in de "voorwaardelijke wijs" nadat ze de "zelfmoord" van Alex vernam
Filmisch ook best in orde, deze geraffineerde film van Safy Nebbou, die me ook met "Le Cou de la Girafe" en "l'Empreinte de l'Ange" al wat filmgenot bezorgde.

Ik had bij afloop van de film onmiddellijk een 4,5* gegeven, maar nadat ik er een nachtje over liet gaan, lijkt een dikke 4,0* dichter bij de realiteit te liggen. Het blijft alvast een verrassend goede film. Ik dook met geen voorkennis de film in en werd net zoals Alex geïntrigeerd door het personage Claire of Clara zo u wil. Trouwens een uitstekende vertolking van Juliette Binoche.

Ik heb geen Facebookprofiel en ook andere social media mijd ik liever. Deze Celle Que Vous Croyez speelt handig en geboeid in op het feit dat je nimmer weet met wie je te doen hebt. Claire creëert voor zichzelf een soort alter ego en is emotioneel afhankelijk van haar nieuwe vriend. Ze meet zich een andere identiteit, gezicht en leeftijd aan door elektronisch te flirten met een assistent van haar vriend. Alex blijft lange tijd ook voor de kijker een onbekend virtueel persoon, dat maakt het bijgevolg afstandelijk en intrigerend zodat het gedrag van Claire minder erg is dan het lijkt. Totdat Alex een gezicht krijgt ...

Interessant was ook het einde waarbij verschillende oplossingen aangeboden werden. Langs de ene kant wat dramatisch al was ik blij dat Safy Nebbou ook andere wendingen in petto had.

Een film over Claire. Een vrouw van middelbare leeftijd (imponerend vertolkt door Juliette Binoche), die haar angst voor de vergankelijkheid compenseert door een relatie met een jongere man. Een man die het seksuele aspect van de relatie waardeert, maar geen interesse heeft om daarnaast tijd met haar door te brengen. Het gevoel van emotionele verwaarlozing dat dit gedrag bij Claire oproept, vertaalt zich naar het uitgangspunt van de film over de onmacht, het verdriet en de woede van een vrouw die zich realiseert dat ze in de herfst van haar leven is beland, maar zich daar niet bij wil neerleggen. De virtuele wereld biedt uitkomst.

De hoofdrol van Juliette Binoche is vooral magnifiek. Binoche draagt de film. Ze weet met zowel ingetogen als meer dynamisch acteerwerk schijnbaar moeiteloos gevoelens van eenzaamheid, jaloezie, euforie en lust op de kijker over te brengen. Veel gebeurt met fijne mimiek. De film laat vaak enkel haar gezicht zien, dat zichtbaar is in het scherm van de laptop of de smartphone. Ondanks dat omfloerste beeld, tekent zich op haar gezicht een breed scala aan emoties af die haar gemoedstoestand op enig moment duidelijk weergeeft. Knap. Echt een begenadigd actrice, die Binoche. De overige acteurs vallen nauwelijks op.

De film bestaat dus uit Binoche en dat moet je kunnen velen. Ik kan dat redelijk. Ik vind haar een geweldige actrice, maar ze doet me weinig op het romantische en erotische vlak. Ik weet dat het oppervlakkig klinkt, maar die aspecten gaan toch een rol spelen als Binoche steeds maar in beeld is en met haar hele wezen het aanzien van de film bepaalt. Die alomtegenwoordigheid is na verloop van tijd wat veel voor me.

De tweede helft van de film staat enigszins in de schaduw van de sterke eerste helft, waarin het personage Claire zo prachtig wordt uitgekristalliseerd. In de voortgang van de film worden wat kleurloze verhaallijntjes uitgewerkt en vindt dramaturgisch gegoochel met beelden plaats, die de intense energie die Claire in de eerste helft van de film uitstootte wat teniet doen. Het riekt soms naar cliché. Naar gemakzuchtig effectbejag. Zo zien we Binoche die lijdzaam in de stromende regen staat en Binoche die het onder water benauwd krijgt en naar lucht snakt. Van die dingen. In de tweede helft wordt de dramatische trukendoos veel meer geopend en daar lijden het acteerwerk van Binoche en de emotionele intensiteit van het verhaal onder. Beide zien er meer routinematig uit.

De zoektocht naar de eeuwige jeugd is een vorm van zelfverloochening waaruit alleen maar pijn en teleurstelling kan voortkomen. Het overkomt Claire in een film die zeer intens begint met een allesverslindende focus op Binoche en die in de voortgang meer wil leunen op de andere personages die geen echte kans krijgen om zich naast Claire als interessant personage te bewijzen. Celle Que Vous Croyez is en blijft een one-woman-show en (hoe goed Binoche ook is) dat is zelfs voor mij wat veel van het goede.

Uitstekende film over een vrouw van middelbare leeftijd die zich op internet voordoet als een jonge vrouw. Een toch wel origineel verhaal met ook een boeiend hoofdpersonage. Redelijk meeslepend gebracht (zowel de opbouw met de psychiater en ook de thriller-elementen die tijdens het tweede gedeelte hun intrede maken). Een aantal prachtige shots en een sterke rol van Juliette Binoche die hier perfect gecast is.

Rare film over een vrouw die door haar man verlaten wordt - hij gaat ervandoor met haar nichtje die wees is geworden door een auto-ongeluk en tijdelijk bij hen verblijft - en lange tijd later pas 'wraak neemt' door het facebook profiel van dat nichtje te gebruiken om een jongeman te belazeren (nadat ze zich in de steek gelaten voelt door een goede vriend van die jongeman)... volgt u het nog? Sommige zaken worden pas heel laat in de film echt duidelijk, overigens. Inclusief de 'nodige' mindfuckjes. Voor mij werkte het absoluut níet.

Echt zo'n film die je uitzit om te weten hoe het uit zal pakken - én bij een film met ohmygosh-ohmygosh-it's-Juliette Binoche zap je toch niet zomaar weg. Omdat het laagste cijfer wel erg rigoureus aanvoelt, een 1,0*.


P.S. Toen Brad Pitts personage in 'Meet Joe Black' werd geschept door een auto (of een busje), was dat nog fris en verrassend, tegenwoordig zie je het aankomen wanneer mensen zo demonstratief de weg op strompelen.

Verbolgen over het feit dat haar veel jonge minnaar Ludovic [Guillaume Gouis] de relatie heeft verbroken en contact vermijdt, probeert de 50-jarige literatuurdocent Claire Millaud [Juliette Binoche] via een nepaccount Facebook contact te leggen met diens kamergenoot Alex [François Civil]. Ze verliest zich al snel in de fantasieën van haar 24-jarige alter ego, met alle gevolgen van dien. Binoche is een van de weinige vrouwen die ondanks de bedenkelijke daden en motieven de sympathie van de kijker weet behouden. In de tweede helft neemt het verhaal een weinig geloofwaardige wending en verliest het veel van zijn zeggingskracht.

In een verrassende draaikolk van waan (fictie, moedwillige verzinsels, verwrongen herinneringen) en werkelijkheid zoekt een vrouw op leeftijd naar een ontsnappingsroute om oud zeer te onderdrukken. Binoche speelt uitstekend en de muziek van Ibrahim Maalouf vermengt allerlei genres tot een wervelend geheel.

Deze zojuist op België zitten kijken.

Mooie film met goed spel van Binoche en Garcia als haar psychologe. Ook wel herkenbare situaties wanneer je na je vijftigste weer single bent en via het internet opzoek bent naar een nieuwe relatie en er ontzettend veel fake profielen blijken te zijn.

De film blijft boeiend en lijkt een mooi afgerond geheel om daarna dan toch nog een half uur langer door te gaan, wat feitelijk overbodig is, al hoewel ook dat nog intrigeert en met een heuse plottwist (zelfs twee keer!) te voorschijn komt.

Geen klassieker, laat staan meesterwerk en na één keer gezien te hebben is bij mij niet het verlangen 'm spoedig nog eens te willen gaan bekijken, laat staan aan te schaffen.

Aardig zolang het duurt.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.