Doubles Vies (2018)

In Doubles Vies vangt een Parijse uitgeverij de klappen op van de doorgeschoten digitalisatie. Bestaat informatie nog wel? Waar ligt de balans tussen verzet en vooruitgang? Tijdens het schrijfproces ontdekte Olivier Assayas dat zijn vraagstukken hun gewenste effecten alleen zouden hebben in de speelse mal van de komedie.

De keuze voor (k)lucht roept al vroeg in de film een prikkelende vraag op: hoe serieus moeten we Doubles Vies nemen? De openingsscène ontpopt zich als een volmaakt experiment. De laconieke uitgever van dienst (Guillaume Canet) discussieert met een onverzorgde modelschrijver (Vincent Macaigne) over de verhouding tussen literatuur en de digitale revolutie. De dialoog tussen de twee ontvouwt zich in een zodanig tempo dat het je gemakkelijk kan gaan duizelen. Waar kijken we naar? Is dit stiekem een banale film voor praatzieke intellectuelen of gaan we richting een subtiele ontmanteling van geijkte stereotypen?

verder lezen (uitgebreid)

Ik vond Personal Shopper al een vervelende film, maar deze is helemaal onuitstaanbaar. De film bevat vrijwel alleen slap, oninteressant pseudo-intellectueel geleuter dat ik al na vijf minuten beu was dus het was een behoorlijke martelgang om de film überhaupt af te kijken…

De film gaat over een uitgever en een schrijver die eindeloos reflecteren op hun vak, dus of mensen boeken blijven lezen, dat e-books toch niet de toekomst lijken, dat audioboeken misschien toekomst hebben, dat mensen liever korte berichten lezen op Twitter en op blogs en dat internet zo wel heel veel schrijvers heeft voortgebracht, dat de digitalisering democratiseert maar dat alles wel in handen komt van grote bedrijven als Google, dat recensenten worden vervangen door algoritmes, etc. De thematiek betreft de grensvervaging tussen fictie en werkelijkheid in de nieuwe virtuele werkelijkheid, dus ook over nepnieuws, over verbergen vs. transparantie en leugen vs. waarheid, etc. De toekomst van het boek is misschien interessant voor uitgevers maar niet voor mij als kijker en de pseudo-intellectuele gesprekken leveren slechts een stroom bekende clichés zonder ook maar één keer een diepe of zelfs oorspronkelijke gedachte te bevatten. En anders dan de films van Woody Allen, waar de film misschien een beetje op lijkt, is er ook nergens humor of scherpzinnigheid te bespeuren. Het is gewoon oninteressant gezever dat maar niet ophoudt.

Op de thematiek van verbergen vs. eerlijkheid, fictie en werkelijkheid, is ook het ‘dramatische’ verhaal van de hoofdpersonen en hun relaties/affaires met vrouwen gebaseerd, maar dat verhaal heeft (letterlijk) weinig om het lijf: iedereen gaat met iedereen naar bed en hoopt dat de anderen daar niet achter komen. Uiteindelijk blijft iedereen zijn ding doen en gebeurt of verandert er niks. De moraal is wellicht dat in deze tijd iedereen op z’n eigen wijze narcistisch is: de een wil seks, de ander geld en weer een ander macht (of gewoon z’n ding doen ook als dat ten koste van de ander gaat).

Zowel het verhaal als de eindeloze gesprekken zijn aldus gewoonweg op geen enkele manier interessant.

Een onderhoudende maar wat pretentieuze film over de stand van zaken in het Franse boekenwereldje. Ontlezing en digitalisering zijn daarin grote thema's en daarover wordt veelvuldig door de verschillende hoofdpersonen, onder wie Juliette Binoche (leuk haar weer eens in een film te zien), gediscussieerd. De rol van het internet, smartphone's, tablets en e-readers: het komt allemaal voorbij. Die discussies zijn veelal snedig (en geven de film een prettig tempo), maar maakten op mij ook een wat hoogdravende, geforceerde indruk. Dat geldt ook voor het nadrukkelijk korrelige (niet geheel scherpe) beeld, alsof op die manier afstand wordt genomen van het moderne, digitale tijdperk. Al met al een redelijke film.

Eergisteren zag ik Assayas' Doubles Vies gevolgd door Henri Verneuil's Mélodie en sous-sol, twee films waar helemaal niks mis mee is. Wat een gezellige zondagmiddag! Het kan een provocatie lijken om auteur Assayas, alom geliefd bij de intelligentsia vanwege zijn metamopjes en verheerlijken van mei '68, in één adem te noemen met baarlijke duivel en reïncarnatie van de 'tradition de la qualité' Verneuil, maar de nakomelingen van les jeunes turcs zijn me warempel voor! In Cahiers du Cinéma, recensie door Joachim Lepastier, één miezerige ster voor Doubles Vies. In zijn ondraaglijke lichtheid zou de film aan het oeuvre van Roger Vadim doen denken. Waarom dat één ster zou verantwoorden, begrijp ik niet, maar ik weet uit goede bron dat Lepastier een nogal pretentieus kereltje is en dringend eens naar de kapper moet. Wat mij betreft is de film van Assayas juist (enigszins) geslaagd door zijn gemoedelijkheid. De film heeft de luchtigheid van een middelmatige late Woody Allen, niveau Melinda & Melinda, waar een zogezegd intellectuele discussie eigenlijk bijzonder oppervlakkig is (mensen die dit 'pretentieus' noemen )en slechts als façade dient voor relationele intriges. En weet je wat, ik mag die personages van Assayas eigenlijk wel. Ze zijn een beetje schematisch, maar volgen veelal klassieke Hollywood conventies en niet de 'ideetjes' van Assayas. Het is gelukkig nog altijd geen Lanthimos of zoiets. De gezapigheid van de film staat in schril contrast met het somber beeld van Parijs anno 2019 dat geschetst wordt, waar Star Wars een gespreksonderwerp is, twintigers marketing hebben gestudeerd en je godsdamme een boete van 350 EUR (!) kunt verwachten wanneer je in Bois du Boulogne wordt betrapt met een travo-hoertje. Niks beter dan een banale rom com om de ondergang van onze cultuur te illustreren. Die grapjurk van een ondertitelaar vond het nodig om er nog een schepje boven op te doen en de op een gegeven moment de naam van (Patrice) Chérau te cursiveren, alsof het de titel van een stuk zou betreffen Vond ik wat overdreven qua satire, zo dom zijn de mensen nu ook weer niet.

Oeverloos geouwehoer van het soort waar de Fransen patent op schijnen te hebben.

Iets met literatuur in het digitale post-truth tijdperk, rond een al dan niet miskende schrijver plus wat relatiegedoe voor de vorm.

Denk aan hapjes en drankjes, veel praatjes vullen geen plotgaatjes. Niet dat er plotgaten zijn, want daarvoor gebeurt er gewoon te weinig.

Wel met prima acteurs, maar veel heeft het niet om het lijf. Mensen liepen dan ook voortijdig der zaal uit bij dit niemendalletje.

Op "L'Heure d'Eté" na konden de films van Olivier Assayas me eigenlijk nooit echt overtuigen en ook deze "Doublies Vies" is nu precies geen hoogvlieger.

Tenzij ge je kunt verkneukelen in deze, wellicht satirische, kijk op een groepje mensen, doorgaans met eigendunk hoog in het vaandel, in hun discussies (ze zijn nooit onderling akkoord) over allerlei aspecten van de boekenwereld, waaronder de digitale alternatieven van het boeklezen, de toelaatbaarheid van en de kritiek op autofictie... waarbij dient toegegeven dat heel wat van hun filosofieën, in sneltempo voorgeschoteld en tot een insiderwereld behorend, grandioos verloren gingen.

Maar goed, na een tijdje geraakt er aan gewoon, blijft er ook nog wel één en ander hangen en komt er ook wat van hun karakters bloot te liggen, én wanneer het verhaal ook inhaakt op hun intieme ralaties en het volkje daardoor wat in zijn blootje komt te staan, vond ik het wel best amusant. Achten ze zich bij een (pseudo)culturele elite, zo verschillend zijn ze nu ook weer niet...

Een pluspuntje toch voor Assayas en zeker voor zijn uitstekende cast.

Zo’n uitstekende cast en dan zo’n wanvertoning. Eindeloos gezwollen filosofisch gezeur over de toekomst van literatuur in een digitaliserende wereld. Het drama daaromheen scoort ook al niet.

De zoveelste slaapverwekkende Assayas waar ik niets mee kan. Volgende keer toch eens goed nadenken voor ik er weer aan begin.