Acusada (2018)

Is een film zonder misdaad wel een thriller?

Die vraag kwam bij me op na het kijken naar Acusada. Lali Esposito doet haar best er een onderkoelde en berekenende hoofdrol van te maken. Onder leiding van regisseur Gonzalo Tobal gooit de hele cast met betekenisvolle stiltes en onderliggende frustraties. Volgens de regisseur is het interessant om nu eens de mens achter de beschuldiging te zien, en dan kijken of er ergens in de familie wat spanning opduikt natuurlijk.

Hij is daar ten dele in geslaagd. Bepaalde scenes blijven je als kijker echt bij, maar het overgrote deel van de film mist toch echt de spanning die hoort bij een thriller. Natuurlijk is er wel iets gebeurd, laagje voor laagje wordt er iets duidelijk over de situatie. De film neemt echter steeds de wending tot het beschuldigde meisje en de publieke opinie. De vader rol wordt overtuigend neer gezet en het vriendje van is een bescheiden maar fijne aanhaker om je als kijker mee te vereenzelvigen.

Een aardige film met meestal mooie plaatjes en soms een indringende scene. Dat vat het voor mij wel samen.

Redelijk traag, maar niettemin intrigerend rechtbankdrama dat wordt opgeluisterd door overtuigend acteerwerk van de introverte Lali Espósito (de beschuldigde) en de extroverte Leonardo Sbaraglia (haar vader). De vraag wie het dan wel gedaan heeft blijft onbeantwoord en dat geeft mij altijd een onbevredigend gevoel. Gael García Bernal heeft niet meer dan een miniem bijrolletje als talkshowpresentator.

Een psychologische rechtbankthriller waarin de protagoniste sober maar overtuigend wordt neergezet. Het verhaal wordt fraai en rustig uit de doeken gedaan en in beeld gebracht. De rest van de cast levert ook degelijk werk af, Leonardo Sbaraglia, de Atsma van de Argentijnse cinema incluis. Het einde vind ik eigenlijk wel sterk gedaan, Dolores blijft een acusada.