Five Feet Apart (2019)

Mooie film en zeker een aanrader voor mensen die films als "The fault in our stars" wel konden wasrderen (welke wel veel beter was overigens als deze).

Het blijkt de lastste jaren dat romantische films / vriendschap films in combinatie met een (vaak terminale) ziekte, een schot in de roos blijken te zijn.

Wij hebben er aardig wat voogeschoteld gekregen.

Prima acteerwerk en een overdosis aan emotionele lading maken voor een goed evenwichtige film die prettig wegkijkt.

Mindere punten zijn de opbouw / ontplooiing van de romance en wat uitzonderlijk grote onwaarschijlijkeden richting het einde.

Toch zeker aan te raden.

Een uur lang heeft het er alle schijn van dat de oprechte en authentieke vertolking van Haley Lu Richardson en de verzorgde regie van Justin Baldoni je de tot dan toe relatief beperkte tekortkomingen in het scenario doen vergeven. Richardson is voortreffelijk als Stella, een jonge vrouw met een ziekte die het voor haar levensgevaarlijk maakt om rechtstreeks fysiek contact met anderen te hebben. In afwachting van een donor verblijft ze geruime tijd in het ziekenhuis, een inmiddels vertrouwde plek waar de zorgzame verpleegster Barb [Kimberly Hebert Gregory] er op toe ziet dat patiënten altijd minimaal 6 voet afstand houden. Stella maakt er het beste van en kan het moeilijk verkroppen dat Will [Cole Sprouse], een andere patiënt, zich niet houdt aan de dagelijkse routine die hen helpt zo gezond mogelijk te blijven. Ze besluit hem hiermee te confronteren en dat is de eerste stap naar een innige vriendschap die echter getekend wordt door hun ziekte.

In het eerste uur valt het nog wel mee met de clichés en Richardson is ronduit charmant, vooral in de videoposts waarmee ze - gewapend met wat zwartgallige humor - haar kijkers een blik geeft in haar ongewone dagelijkse leventje. De regie en de montage is bijzonder goed maar wordt regelmatig naar de knoppen geholpen door de onbegrijpelijke keuze voor allerlei stemmige popdeuntjes die je als kijker menen te moeten vertellen wat je op dat moment moet denken en voelen. Overbodig en het verstoort het dramatische potentieel dat hier zeker is. In het tweede uur gaat de soundtrack nog meer vervelen door de afgezaagde plotlijn - er is zelfs een zeer opzichtige verwijzing naar Love Story (1970) - en zakt dit helaas af naar het bedenkelijke niveau van vele soortgelijke ziekte-van-de-week-films voor tieners.

Ik heb tot nu toe enkel positieve ervaringen met Haley Lu Richardson. In deze tragikomedie speelt zij opnieuw de sterren van de hemel. Dat is maar goed ook, want de film zelf is tamelijk ongemakkelijk. Op een gegeven moment dreigt ie één groot tranendal te worden, maar regisseur Baldoni weet dat handig te voorkomen door op cruciale momenten de toeschouwer te trakteren op de aanstekelijke lach van Richardson.

Al met al een beklijvende film over een thema, waarmee ik als kijker als puntje bij paaltje komt niet graag geconfronteerd word.

Romantisch zwijmeldrama waar vrouwen ongetwijfeld van zullen genieten. De cast speelt prima maar voor de rest is het mij iets te zoet, het ligt er allemaal ook erg dik bovenop zonder enige verrassing. Ik vond het dan ook een vrij lange zit.

“So if you're watching this, and you're able, touch him. Touch her. Life's too short to waste a second.”

Films als Five Feet Apart zijn er in overvloed. Zieke kinderen, wat romantiek, de onvermijdelijke dood die altijd op de loer ligt en uiteraard een sentimentele boodschap. Subtiel is het niet, maar gelukkig is het acteerwerk dat wel. Richardson is altijd goed, en ook Sprouse levert een sterke acteerprestatie af.

De regisseurs houden zich voor drie kwart van de film ook in qua sentimentaliteit en het is eigenlijk een zeer fijne film om naar te kijken. Jammer genoeg vergalopperen ze zich in het laatste gedeelte en leggen ze het er wel heel dik bovenop qua sentimentaliteit, en de uiteraard hoopvolle maar toch ook trieste boodschap. Je hoopt dat een regisseur eens met iets nieuws en verrassends komt, maar Five Feet Apart eindigt precies zoals je dat van te voren verwacht.

Ondanks dat het af en toe een beetje té zoet was (zelfs voor vrouwen..) , heb ik genoten!

Toch knap hoe de makers een formulewerkje als dit toch sympathiek weten over te brengen. Technisch is de film prima, qua plot doet het niks bijzonders. Ja, een nieuwe ziekte. Maar in de basis is het niet anders dan de vele andere films die hieraan vooraf zijn gegaan.

Het zit hem vooral in Cole Sprouse en Haley Lu Richardson. Zij brengen een enorm charisma in de film en hebben een leuke chemie samen. De twee trekken de film daarmee makkelijk over de streep, ondanks een afgezaagd verhaaltje.

3,0*

Goeie film over twee tieners die vanwege dezelfde ernstige aandoening in het ziekenhuis verblijven. Met een onderwerp als deze is melodrama niet te vermijden, maar de film komt er grotendeels mee weg. Twee mooie hoofdpersonages die ieder op hun eigen manier met de ziekte omgaan. Dit modern aandoend liefdesverhaal weet hier en daar te ontroeren.

Een erg mooie film. Heel origineel zal ik het niet noemen, behalve dat het in deze film om CF gaat en niet om de vaker voorkomende ziekte in films, kanker. Wel heeft het mij heel erg geraakt, ik kreeg tranen in mijn ogen, en ik vind de uitwerking ontzettend sterk en mooi. De acteurs spelen zo goed en ik voelde met ze mee. Op het eind gebeurt er even iets te veel, naar mijn smaak. Dat vind ik jammer, maar verder vind ik ‘m dik in orde en de speelduur vind ik niet te lang/kort. Een 9. 4,5*

Ik ben echt een sucker voor dit soort films.

Het verhaal is niet bijster origineel, maar de chemie tussen de 2 hoofdrolspelers zorgt er bij mij in ieder geval voor dat ze me meenemen in hun verhaal.

Toch wel ontroerd door dit verhaal.

Het is des te ontroerender wanneer een dodelijke ziekte jongeren treft die geen kans krijgen en de pijn moeten verwerken van het besef wat het leven hun had kunnen bieden maar aan hun voorbij gaat.

De makers zijn er alleszins in geslaagd emoties uit te lokken, maar naar het einde toe lijken er toch meer en meer sentimentele scènes binnen te sluipen die minder echt overkomen dan deze waarin bijvoorbeeld een uitstekende Haley Lu Richardson de dapperheid van het hoofdpersonage onderstreept met haar enthousiaste videoboodschappen.

Verrassend goede film.

Voor een film die zich 95 procent in het ziekenhuis afspeelt is dit verrassend boeiend. We volgen tieners Will en Stella die in het ziekenhuis moeten verblijven vanwege een taaislijmziekte. Stella wacht op nieuwe longen d.m.v. orgaandonatie, Will volgt een experimenteel programma waarbij hij hoopt dat het aanslaat.

Een film als deze valt of staat met het acteerwerk en de chemie tussen de hoofdrolspelers. Is dit allebei afwezig dan is het bijna altijd al een flop te noemen. Gelukkig is dat in deze film niet het geval en zien we vooral een uitblinkende Haley Lu Richardson die op imposante wijze gestalte geeft aan haar karakter.

Dat de film af en toe ontspoort om wat extra emoties op te roepen is te begrijpen, maar levert wat mij betreft wel een klein minpuntje op. Had het wat mij betreft wat puurder gelaten.

Verder is dit toch wel een aanrader, ruim voldoende!

Haley Lu Richardson en Cole Sprouse acteren bewonderenswaardig, maar het scenario van Mikki Daughtry en Tobias Iaconis laat ze daarbij in de steek. Het helpt er ook niet bepaald aan mee dat regisseur Justin Baldoni de neiging heeft om elke dramatische scene te voorzien van een bijzonder kolderieke soundtrack, waardoor een subtiel onderwerp als deze vooral het tegenovergestelde bereikt. Echter weet de inhoud wel voldoende te boeien en heerst er absoluut een zekere mate van chemie. Five Feet Apart zit vol met allerlei tienerkarikaturen, maar voordelig is dat iedereen werkelijk excelleert op het vlak van acteerwerk (Moisés Arias past uitzonderlijk goed) waardoor toch een hoop scenes doeltreffend weten te zijn. Echt geëmotioneerd was ik uiteindelijk niet, maar ik leefde voldoende mee met de personages om te kunnen blijven genieten van het eindresultaat. Het moet een beetje je ding zijn en Baldoni had zich er beter aan gedaan minimaal de helft van de clichés te schrappen, maar uiteindelijk overheerst de goede bedoeling van de film en dat is het belangrijkste.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Ga er lekker voor zitten

De laatste tijd kijk ik weinig tot geen films. Maar toen ik las dat Five Feet Apart zou verdwijnen van Prime Video, ben ik er op één van mijn vrije dagen even lekker voor gaan zitten. En mensen, het is lang geleden dat ik zoveel tranen heb gelaten bij een film. Zorg dus dat je genoeg tissues bij de hand hebt!

Five Feet Apart

Five Feet Apart gaat over Stella. Stella heeft CF (Cystic Fibrosis). Dit betekent dat ze veel tijd doorbrengt in het ziekenhuis en te allen tijde minstens zes voet bij andere CF-patienten uit de buurt moet blijven (in de gewone samenleving inmiddels helaas ook bekend als ‘anderhalve meter’). Een cru gegeven gezien het juist haar lotgenoten zijn waar ze veel tijd mee doorbrengt en een band mee opbouwt. En dan ontmoet ze Will, die een nog bijzonderdere vorm heeft van CF en daardoor extra gevaarlijk is voor Stella.

Ze zijn elkaar tegenovergestelden. Waar Stella tot op het obsessieve af zich houdt aan routines en voorschriften, slaat Will gerust eens over. De aantrekkingskracht wordt echter groter en groter en de lijn tussen afstand moeten houden en geen afstand willen houden wordt steeds vager. Romeo & Julia, maar dan compleet anders.

Boekverfilming

Five Feet Apart is een boekverfilming. Helaas zijn er zoveel boeken dat ik nooit alles zal kunnen lezen, dus heb ik dit keer alleen de film gezien. Voordeel hiervan is dat ik niet ga zitten vergelijken en dus ook niet kan opmerking wat ik niet goed vindt aan de verfilming. In plaats daarvan heb ik volledig kunnen genieten. Hier en daar vroeg ik mij wel af of ze wel een compleet realistisch beeld schetsen van de ziekte en ziekenhuizen (ik denk van niet), maar wanneer je daar niet te lang bij stilstaat overheerst vooral het de kracht van het verhaal tussen Stella en Will. Stella’s vlogs zijn een verbindmiddel. Zowel voor de twee hoofdpersonen, alsook voor de kijker die mogelijk weinig tot niks van CF weet. Al weet ik hierdoor helaas ook niet of al deze medische informatie kloppend is.

Goed gecast

De personages in Five Feet Apart zijn goed gecast. In de zin van een boekverfilming kan ik dit niet beoordelen, maar in de zin van acteerkunsten wel. Ze weten je het verhaal in te zuigen en enorm met ze te laten meeleven. Altijd maar die afstand moeten houden van die mensen waar je eigenlijk juist veel tijd doorbrengt en zoveel overeenkomsten mee hebt. Geen knuffel aan elkaar kunnen geven wanneer je er even doorheen zit, omdat dit je dood kan betekenen. Pfff… Ja, ze hebben mij behoorlijk laten janken.

Janken

Het eerste moment dat ik mijn ogen vol tranen had vroeg ik mij even af of we echt zo snel al richting het einde gingen, maar toen bleek ik er pas veertig minuten op te hebben zitten. Het was slechts een voorbode van wat nog zou komen. Five Feet Apart duurt bijna twee uur, maar dat gevoel heb je totaal niet. De film is van begin tot eind interessant en op geen moment langdradig.

Conclusie

Five Feet Apart is een prachtige film waardoor je het leven opnieuw leert waarderen. De acteurs zijn goed gecast en weten je het verhaal in te trekken en je enorm te laten meeleven. En ja, zet de tissues maar klaar, want die ga je nodig hebben. Eerlijk is eerlijk, ik jank snel en verhalen over star-crossed lovers trekken mij aan. Maar toch wil ik je deze film hoe dan ook aanraden. Deze film is zeker ook een aanrader als je films zoals The Fault in Our Stars leuk vindt.