Gwen (2018)

Een grauw, mysterieus drama met een onheilspellend sfeertje. Kommer en kwel voeren de boventoon in een troosteloos landschap en het tempo ligt erg laag, toch is het interessant genoeg om te blijven kijken. Het ziet er allemaal redelijk uit en de cast speelt niet onaardig. Het einde vond ik een beetje een domper, daarom ook geen voldoende.

Wonderschoon speelfilmdebuut van regisseur William McGregor (hij heeft ook verschillende afleveringen van Poldark gedaan). Nu kan ik sowieso al erg genieten van dit soort donkere op volksverhalen lijkende films met enigszins historische achtergrond. Echter weet deze film over drie vrouwen die proberen te overleven in de harde wereld van de koude, winderige bergen van Snowdonia, Wales, die blijkbaar altijd in grijze, mistige onweersbuien zijn gehuld, me onverwacht in verrukking te brengen.

Een moeder en haar twee dochters hebben een zwaar leven in dit geïsoleerd gebied, terwijl de industriële revolutie ook tot dit onherbergzame gebied doordringt in de vorm van een leisteen/mijnbouwmaatschappij. Vechtend tegen ziekte, barre omstandigheden, een afwezige vader door oorlog en vijandige dorpelingen en met hun enige houvast; het geloof. Moeder Elen (Maxine Peake )is hardvochtig en toont maar weinig liefde voor haar dochters. Kortom diepe ellende! De Horror komt dus vanuit het leven zelf.

Hoewel de film nauwelijks bloederig is, wordt er behendig veel spanning gecreëerd doordat er op de boerderij mysterieuze omstandigheden voorvallen. Is er door macabere, paganistische rituelen soms hekserij in het spel? Daarnaast wordt dit nog meer versterkt door de gespannen relatie tussen moeder en dochter. De aanwezigheid van alleen fakkel en kaarslicht helpt dit nog meer te versterken. Langzaam ontplooit de film zich richting de escalatie van angst en terreur. Het kiest zeker niet voor een gehaaste weg!

In het middelpunt van het verhaal staat de tienerdochter. Dit zou niet zo sterk zijn zonder ook capabele actrice aan het roer. Maar Eleanor Worthington-Cox doorstaat dit met verve! Ze doet dan ook wel wat denken aan Anna Taylor-Joy, die in 2015 een soortgelijke rol speelde. De cinematografie, met name het geïsoleerde en bedreigende landschap is verbluffend en sfeervol. De subtiele suggesties, dat aanhoudende gevoel van onbehagen maken deze film effectief. Meedogenloos somber maar ooo zo mooi!

Best sterk uitgevoerd, maar ook een beetje vis noch vlees. Af en toe lijkt de film te willen flirten met het horrorgenre, maar die momenten zijn uiteraard allemaal in de droomsequenties verpakt omdat McGregor eigenlijk liever een drama wilde maken. Beetje flauw vond ik het. Een The VVitch wist die balans toch beter te handhaven. Film mist ook wat aan échte pay-off, de opbouw is bekend terrein met wat omineuze voortekenen (vee dat vermoord wordt, organen aan de deur gespijkerd etc) en lijkt traag naar een soort climax toe te werken, maar die komt gevoelsmatig nooit echt.

Verder wel gewoon een sfeervol werkje. Vooral de geluidsband doet zijn werk behoorlijk; het continue geluid van suizende wind en hevig gestorm, aangevuld door een onheilspellende ambient soundtrack wekt de perfecte sfeer op voor een film als deze. Visueel is het vooral het camerawerk dat opvalt en zo nu en dan sterk met de suggestie weet te spelen. Acteerwerk is verder ook op niveau en zo heb je dus een film die eigenlijk vrij veel goed doet, maar toch een beetje mist aan wat duidelijkere sturing/richting en daardoor nooit helemaal weet te imponeren. 3*.

Sfeervolle maar dodelijk saaie folkhorror, met een onduidelijk plot en schetsmatig uitgewerkte personages. Ik kon er in ieder geval niet zo veel mee. Hier en daar best creepy en ik ben me één keer kapot geschrokken, maar overwegend is dit een stroperig trage bedoening, resulterend in een opmerkelijke maar tegelijkertijd onbevredigende finale. Wel mooie troosteloze opnamen van Wales, overigens.

Lekker.

Zo'n filmpje waarbij je extra blij bent dat je lekker warm in je eigen bank zit. Gure, winderige, mistige omstandigheden, geen zonnestraaltje te zien in deze film, met Wales als perfecte setting voor zo'n film. En rond dat sfeertje bouwt McGregor dan dit werkje.

Qua genres ligt het een beetje lastig. De grauwe, neerslachtige sfeer drijft het ergens tussen horror en drama in. De dubbelzinnigheid neigt naar mystery, terwijl de uiteindelijk clou vooral op een thriller lijkt te wijzen. De link met VVitch is in ieder geval wél duidelijk genoeg, al bevat deze dan nog net wat minder horror elementen.

Acteerwerk is erg sterk, met puike rollen voor Peake en Worthington-Cox. Visueel is het erg sfeervol en wordt er maximaal gebruik gemaakt van de omgeving, maar het is uiteindelijk toch de muziek die voor het meeste sfeer weet te zorgen. De constante guurheid van de wind en de dreigende klanken zijn geweldig.

Vond het einde ook super, al zal dat voor de meesten wel moeilijk liggen aangezien er geen verlossing is. Integendeel, moeder gaat dood, de meisjes moeten afdruipen en de slechterikken krijgen hun zin. Erg gedurfd, maar ook wel erg passend en daardoor een perfecte afsluiter.

Het is dat het als geheel verder net iets te netjes en braaf binnen de verwachting blijft én dat de setting ook niet 100% mijn ding is, maar verder een dikke aanrader dit. McGregor is zeker iemand om in de gaten te houden.

3.5*

Neen, hier werd ik niet bepaald vrolijk van. Met de Duits/Oostenrijkse film Hagazussa is dit toch wel een van de meest depri films die ik ooit gezien heb. Het troosteloze landschap waar de zon nooit scheen te schijnen, de huilende wind en ellendige omstandigheden waar de moeder en de twee kinderen zich in bevonden. En verder de vijandige bevolking en nog zo wat meer. Hoewel de film niet als horror vermeld staat was dat het voor mijn gevoel wel degelijk.

Het landschap van Wales oogde zeer mooi dat wel en was voor mij ook enigszins herkenbaar. Ik ben er ooit zelf een keer geweest. Heb nog nooit zo veel schapen gezien als daar. Wel levende uiteraard en geen dode zoals in deze film. En wat het einde betreft, het leven was in de 19e eeuw keihard, zeker als je tot de verschoppelingen behoorde zoals Gwen en haar familie. Een happy end zat er voor die straatarme mensen meestal niet in. Dus, zo ongeloofwaardig was het einde niet.

3,5*

Wat een waardeloze ellende, zowel de film als de inhoud daarvan. Pagan is my middle name, die bitch/witch van een moeder had ik al direct een bijl in d'r hoofd geplant. Sorry beste filmcollega's dat ik het gemiddelde wat naar beneden haal maar meer is het voor mij niet waard. 'A stark and future haunting classic'..... ga toch weg!

Voor mij was dit toch ook maar saaie troep hoor. Oké mistroostig sfeertje, vooral door het landschap, de periode waarin het zich afspeelt, allemaal leuk nzo, maar qua beleving vd film, weinig waard, saai verhaal. Als ik naar een mistroostig landschap wil kijken, zet ik wel een weather-cam van Wales tijdens de herfst en wintermaanden op Eleanor Worthington-Cox lijkt wel boeiende jonge actrice en is waarschijnlijk goed in haar rol, maar wat ben je daarmee als het totale plaatje de bal volledig mis slaat.

Gwen is een donker drama met mysterieuze elementen dat zich in een historische setting afspeelt. Wales 1855. Regisseur William McGregor schetst met mistige, kille en troosteloze beelden de tragische transformatie van Gwen naar de volwassen wereld. Een wereld vol verantwoordelijkheden en gevaren.

De wonderschone Welshe natuur is de setting van deze film. De natuur is prachtig maar ook ruig, desolaat en genadeloos en sluit prachtig aan bij de duistere realiteit waarmee de personages worden geconfronteerd. Oftewel, hoe een idyllische plek tot een voorportaal van de hel wordt waar mensen dingen doen die gruwelijk en kwaadaardig zijn.

De film spreekt vooral in beelden. Dialogen zijn er weinig. Het duistere verhaal ontvouwt zich in zwijgzaamheid. De beide hoofdpersonages uiten alle ellende bijna uitsluitend door miniek en gebarentaal. En dat gebeurt niet heel uitgesproken. Dat gebeurt in alle opzichten heel minimalistisch.

De sombere beelden bezorgen de film vanaf het begin heel effectief een pertinent grauw randje. Stilte en onbarmhartige omgevingsgeluiden maken het af door de film definitief van een akelige en onheilspellende sfeer te voorzien. Een sfeer die tevens isolement en eenzaamheid ademt. Ja, het is een behoorlijk deprimerende film.

De sounddesign mag er dus wezen. De omgevingsgeluiden verlenen extra kou aan de beelden. De score beviel daarentegen matig. Die accentueerde naar mijn smaak teveel de kilte en de somberheid van de beelden en veroorzaakte onrust in mijn concentratie en inleving. Gevalletje overkill. Wat mij betreft boden stilte en natuurlijke geluiden voldoende klankondersteuning.

Gwen is een hele acceptabele historische Coming of Age vol ijselijke verschrikkingen in een onvriendelijk Wales. Traag sudderend. Zonder opsmuk. Rauw, hard en realistisch. Met veel sfeer en weinig verhaal.

Goed.