Capharnaüm (2018)

Behoorlijk onbekende titel die ik vanwege de goede waarderingen hier op MovieMeter begin van het jaar of zelfs vorig jaar opgenomen had en vanmiddag maar eens aangeslingerd heb voor een kijkbeurt. En poeh...Capharnaum is op zijn zachtst gezegd nog al wat.

Capharnaum betekent zoveel als chaos, en chaos is wat we te zien krijgen terwijl we over het schouder van de kleine Zaid meekijken en diens worsteling met het gezin waar hij uitkomt en probeert te overleven in het armoedige en vijandige Beiroet. Het zaadje van de meeste ellende wordt geplant met het uithuwelijken van het zusje genaamd Sahar, de kolder, hoe oud zal het kind zijn. De ruzie die vanwege deze actie in het trappenhuis ontstaat is intens en beklijvend van aard waarna Zaid de benen neemt.

Het beeld vol ellende dat daarna ontstaat was niet helemaal wat ik verwacht had maar maakt niet minder indruk. Zaid is brutaal en clever genoeg om zich een weg te banen door het gevaarlijke Beiroet waar een mensenleven weinig waard lijkt en dat van een kind nog minder. Ontstellend is tevens al die kinderen, leg er verdomme een knop in of hou op wippen, weer een mond om te voeden. Het lijkt praktisch een keuze om onverschillig en onverstandig te willen zijn op dat vlak en het uithuwelijken lijkt eerder een oplossing om een te voeden mond te schrappen dan dat er iets of iemand anders beter van wordt. De film heeft op dat vlak dan ook verschillende raakvlakken met bijvoorbeeld Angela's Ashes, slechts de tijd en het continent zijn anders, de problemen hetzelfde.

De jonge acteurs in de vorm Zain en zijn zus zijn sterk, net als Shiferaw in de rol als Afrikaanse vluchteling. De soundtrack is zo nu en dan prachtig. De aanklacht van Zaid tegen zijn ouders snijdt hout en de scene waarin Zaid gewapend met een mens de straat op snelt is net zo beklijvend en sterk als de trappenhal. Maar ergens gaat er halverwege wel het nodige mis voor mij. De stroom aan ellende, armoede en problematiek is zo groot dat ik het gevoel er voor op een gegeven moment kwijt raakt, een soort van overload als het ware, sowieso iets dat ik vaker heb met dergelijke films, plus het feit dat de fase waarin Zain op Yonas moet passen, en uiteindelijk opgezadeld raakt, erg lang duurt.

Maar met een aantal sterke scènes en goed acteerwerk maakt Capharnaum wel zeker indruk maar buitencategorie is het voor mij net niet. Desondanks interessant te zien en een wake up call hoe bedroevend slecht het is op andere plekken in de wereld.

Indrukwekkende film, mooi geschoten, uitstekend geacteerd. Maar ook een verhaal met enkel doffe ellende. Het idee van zo’n rechtszaak maakte nieuwsgierig maar uiteindelijk speelt dat een marginale rol in de film. De ruime twee uur vond ik wat te veel van het goede. Daarom toch slechts kleine voldoende. Maar man o man, wat een ellendige wereld is dit..

Schrijnende film over een ongeveer 12 jarige jongen in Libanon die weggelopen is bij zijn ouders en zichzelf maar moet zien te redden. Meestal zijn films uit dat soort landen vooral interessant vanwege de toeristische waarde. Ze geven een kijkje in een wereld in een vreemd land waar je normaal als toerist nooit achter komt. Als film stelt het dan niet zo heel veel voor. Zo komt deze film aanvankelijk voor mij ook over. Maar dat verandert toch wel gaandeweg. Deze film heeft wel een verhaal te vertellen en bouwt ook mooi op met hele bijzondere en mooie scenes. En daarnaast wordt er ook fantastisch en naturel geacteerd. Een Libanese versie van een Mike Leigh film of zo. Om maar iemand te noemen. En dat is een heel groot compliment. Ik kan me voorstellen dat ik de film een nog hogere waardering geef als ik hem nog eens zie.

Indrukwekkende film over de outcast van de Libaneese samenleving.

Ik ga niet mee met de hoge scores hier op Moviemeter en op IMDB. Ja, de kleine Zain acteert grandioos, het camerawerk is goed en de soundtrack redelijk. Er is veel op locatie filmt en het geheel straat één en al realisme uit.

Ik heb alleen moeite met het script. De ellende wordt in vol ornaat in beeld gebracht. De tegenpolen van goed en slecht worden uitvergroot en versimpeld. Ja, Zain heeft een verschrikkelijk leven en de situatie in de Libanese sloppenwijken is ultiem schrijnend. Zoals in heel veel sloppenwijken. En dat heeft de film goed in beeld gebracht voor het geval je dat nog niet wist of je er geen voorstelling bij kon maken. Maar de manier waarop deze ellende in beeld is gebracht is gewoon 'te veel van het goede'. Het stompt af. En de film is met afstand gefilmd waardoor je er als kijker 'buiten staat' en niet meevoelt met de hoofdpersonen. De film riep bij mij weerzin op, maar geen emotie, en dat mis ik wel. Ik weet hoe slecht sommige mensen het hebben in dergelijke steden, maar laat het me voelen als je er een film over maakt! Dat vind ik het hét grote gemis van deze film voor mij.

Over het thema van geboortebeperking: dat gaat verder dan alleen in kansarme situaties, maar het is een start, dat wel (overbevolking van onze aarde is hét probleem van de toekomst waar we nog allemaal voor wegkijken). Het is triest om te zien dat er zo veel kinderen op de wereld worden gezet die bij voorbaat kansloos zijn om een acceptabel leven te kunnen gaan leiden.

Ik denk dat het precies de film is geworden die Nadine heeft willen maken, maar het is niet 'mijn ding'. Maar goed, dat maakt het natuurlijk geen slechte film. Daarom 3 sterren.

Deze was onlangs op tv en eens meegepikt. Het is zeker geen vrolijke film. De film had een lange speelduur, maar er gebeurd meer dan voldoende. De cast deed het erg goed, zeker het hoofdpersonage deed het uitstekend. Vond het de moeite om gezien te hebben!

Capharnaüm is weer zo'n steen goede film waarvan je denkt: deze komen niet dagelijks voorbij. Wat een verhaal en hoe geweldig uitgewerkt. Hoe krijgen ze zulke jonge mensen zo uitgelegd hoe je levensecht moet acteren wat een kracht. Het verhaal is ook aangrijpend en sleept je helemaal mee.

Degelijke film, maar ik heb toch het gevoel dat we dit soort drama's al te vaak hebben gezien waarbij we alle miserie te zien krijgen uit de achterbuurten van een grootstad. Het personage van het jongetje wordt wel goed neergezet. Hij wekt al meteen erg veel sympathie op door zich te ontfermen over zijn zusje en probeert haar op alle mogelijke manieren te beschermen. Het is ook best ontroerend om te zien hoe hij omgaat met de kleine peuter Yonas en ontfermt zich over hem alsof het zijn eigen broertje was. De scène waarin het toch te veel wordt voor Zain en besluit om de peuter vast te knopen met een stuk touw, is erg pijnlijk om te zien met alle voorbij wandelende mensen. Wat wel anders is in deze film, is de aanklacht tegen ouders die kinderen op de wereld zetten waar ze helemaal niet voor kunnen zorgen. De boodschap die Labaki wil meegeven is duidelijk en interessant om achteraf over te discussiëren, maar verder is het gewoon een degelijke film.

3*