White Boy Rick (2018)

Een redelijk spelende cast, met McConaughey als uitblinker, maar op één of andere manier weet dit waargebeurde verhaal niet helemaal de juiste snaar te raken. Het einde vind ik ook niet zo geslaagd, het is weliswaar hoe het echt is gelopen maar ik vind het toch niet helemaal passen bij de rest van het verhaal. Dat wordt vastgehouden aan de realiteit snap ik aan de ene kant wel, maar een fictief einde had ik hier niet erg gevonden als daar de film beter door was geworden. Wel een voldoende.

Aardige maar niet heel bijzondere biografische misdaadfilm.De film weet de aandacht van de kijker vast te houden maar wordt nooit echt spannend of dramatisch. De film focust op de vader-zoonrelatie en lijkt bovenal te willen laten zien dat het leven aan de onderkant zwaar is – met name de vader blijft heel menselijk hopen dat het dit jaar beter wordt want hij en z’n zoon zijn ‘leeuwen’ maar uiteindelijk hebben ze weinig controle over hun leven en is de kans groot dat het slechter wordt – met een kritiek op het justitiële systeem ten tijde van de ‘war on drugs’ dat kleine drugscriminelen buitenproportioneel zwaar straft.

PS. On a positive note: in weerwil van wat een zwarte jongen in de film zegt blijkt dat systeem helemaal niet zo racistisch.

Om één of andere reden had ik er vooraf(door mistroostig Detroit?, de vaak zeurderige McConaughey in de hoofdrol?)weinig vertrouwen in dat deze me zou aanspreken maar zie, White Boy Rick blijkt een alleraardigste misdaadfilm. Een lekker verteltempo, uitgebalanceerd gemaakt door een regisseur die precies weet wat hij wil vertellen, en het herkennen van de perfecte jaren tachtig aankleding is weer eens een waar feest. Het concept van een jonge gozer die betrokken raakt bij foute zaken, hebben we al vaker gezien, maar Demange weet het déjà vu effect knap te voorkomen door er een eigen touch aan te geven, geholpen ook door het bijzondere feit dat dit nog allemaal echt gebeurd is ook. Sterk spel van de gehele cast tot in de bijrollen, maar McConaughey verdient een extra vermelding, want zijn rol van betrokken maar amorele vader is echt één van zijn beste. Enige punt van kritiek: beetje geromantiseerd wellicht, en we worden geacht sympathie te gaan koesteren voor een wel erg foute dude, die tenslotte krijgt wat hij verdient. Maar wat zeuren we eigenlijk?, prima film, net geen topper maar gewoon goed.

Reconstructie van het relaas van Rick Wershe jr [Richie Merritt], alias White Boy Rick, die via zijn vader Richard (Matthew McConaughey) op jonge leeftijd de fijne kneepjes van de wapenhandel leert. Hoewel vader volop gelooft in een grote doorbraak, woont hij in de kelder van zijn ouders [Bruce Dern en Piper Laurie] op de grens van armoede. Wanneer FBI-agent Snyder [Jennifer Jason Leigh] dreigt zijn vader op te sluiten, rest Rick jr weinig anders dan mee te werken als informant zodat de FBI de plaatselijke drugshandel van de straat kan halen. Langzaam maar zeker raakt Rick verstrikt in een web waar hij onmogelijk uit lijkt te kunnen komen.

Onder de regie van Yann Demange ('71 (2014)) is dit een erg vlak misdaaddrama geworden. Het acteerwerk van Merritt is wel erg onderkoeld, waardoor we weinig inzicht krijgen in wat er in zijn hoofd omgaat. Veteranen Dern en Laurie (die samen maar liefst 5 Oscarnominaties op hun naam hebben staan) zijn bovendien verspild in ondankbare rollen. Het is McCounaghey die White Boy Rick weet te redden met een rol die hem op het lijf geschreven is. Hij steelt de film dan ook met gemak, maar dat kan niet de bedoeling zijn geweest.

Redelijk onderhoudend, maar weinig opzienbarend. White Boy Rick is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en natuurlijk is het een bizar verhaal dat een 15-jarige jongen in de jaren '80 door de FBI wordt geronseld als informant, waarbij hij drugs moet kopen en later verkopen in een bijzonder onveilige wijk in Detroit en daarmee in groot gevaar wordt gebracht. En natuurlijk is het ook bizar dat deze zelfde jongen als 17-jarige levenslang achter de tralies belandt voor een geweldloos drugsmisdrijf waarbij diezelfde FBI hem laat vallen als een baksteen.

De uitwerking van het verhaal vond ik matig. De film kabbelt voort, kent weinig echt dramatische hoogtepunten en duurt daardoor voor het gevoel wat aan de lange kant. Daarbij komt dat de film me ook nergens echt wist te raken. Een pluspunt is weer wel dat de jaren '80 in deze film goed tot leven komen.

Bijzonder verhaal maakt simpelweg een bijzondere film. Jaren tachtig sfeertje voelt goed, echt puik gedaan. Acteerwerk maakt het geheel compleet met in het bijzonder Matthew McConaughey, wat een acteur zeg.

Film waar ik op einde stil van werd. Waargebeurd verhaal. Grauwe eightiessfeer, drugsscene, corrupte agenten, top acteerwerk zowel van bekende Matthew McConaughey als voor mij onbekende Richie Merritt. Geen actie maar puur rauw en eerlijk verhaal. Topfilm en Matthew bewijst opnieuw wat voor top en rechttoe rechtaan acteur hij is. Begin langszamerhand trouwe fan te worden van films met Matthew in hoofdrol...

Goeie film waarin een tienerjongen door de FBI wordt benaderd om undercover drugs te kopen. Simpelweg een goed en waargebeurd misdaadverhaal dat meer dan genoeg vooruitgang heeft. Het is echter wellicht iets te vol gepropt. Prima aangekleed en een prima cast met ook een prima acteerdebuut van Richie Merritt in de titelrol.

Waargebeurd misdaaddrama dat nergens echt van de grond komt. Richie Merritt is vrij onsympathiek in de hoofdrol en mist het benodigde charisma. Matthew McConaughey als zijn vader heeft charisma genoeg, maar zijn rol doet vreemd genoeg wat gekunsteld en overdreven aan. Tel daarbij op een script dat uitblinkt in voorspelbaarheid en niet echt iets bijzonders te melden heeft en je hebt een goed gemaakt maar middelmatig filmpje.

Van een interessant verhaal is nu een matige documentaire en film gemaakt. Waar het aan ligt? Rick is vrijwel eendimensionaal en de kijker leert m dan ook amper kennen, het verhaal wordt vrij langzaam opgediend met aardig wat dialogen en wordt zo niet meeslepend. McConaughey speelt nog wel aardig maar de rest van de cast ben ik binnen een dag vergeten.

Goed.

White Boy Rick is een sfeervol misdaaddrama geworden. Het biedt weinig nieuws onder de zon, maar doet eigenlijk alles wel gewoon goed. De hoofdrolspelers zetten secure rollen neer. Als ik vroeger aan de jaren 1980 dacht, dacht ik aan kitscherige kleuren en tsjingel-tsjangelmuziek genre Duran Duran. Hier wordt een vuile kant getoond van de eighties. Er spat maar weinig vreugde en leven van het beeld.

Die teneur krijgt natuurlijk nog een extra dimensie, want dit is dus kennelijk gebaseerd op waargebeurde feiten - ik was de film zonder voorkennis ingegaan. Nu ben ikzelf wel van mening dat het niet zo moeilijk is om van drughandel weg te blijven, maar bon, de prijs die White Boy Rick er voor betaald heeft lijkt mij hoog, zeker gezien de dubieuze rol van de FBI.

3,5

Meer dan redelijk.

White Boy Rick zag ik destijds ook voorbijdraven in de bioscopen, maar het onderwerp sprak me niet genoeg aan om er een kaartje van meer dan €10 euro aan uit te geven. Wachten totdat deze zich zal voortbewegen op televisie dus, en toen het zover was ook niet meer getwijfeld en de film opgenomen. Het was zeker een goede film.

Vooral de stilering heeft bij deze film meerwaarde en Demange is daarin duidelijk geen groentje. Hij heeft zijn film qua regie en aanpak helemaal onder de controle. Elke scene kent de juiste toon, het verhaal springt nooit uit de bocht en de sfeer van de wijken waarin het zich afspeelt is goed te voelen. Het verhaal klinkt waarschijnlijk niet origineel en op dat vlak mist er ook wat, maar bij een biografiefilm is dat geen onbekende zaak.

Wat wel jammer is zijn de acteurkeuzes. Nu vind ik het niet helemaal eerlijk om de cast te bekritiseren omdat deze te bekend zijn, maar dat gevoel heerst wel. McConaughey is ondertussen erg bekend met dit soort figuren en speelt naar behoren, maar hem echt in de film plaatsen lukte me niet. Merritt was ondermaats. Ik zie niet helemaal in waarom hij zoveel lof kreeg. Emotieloos en gedemotiveerd uitgevoerd. Kwam totaal niet over. Het feit dat ze hem van de straat hebben getrokken is zeker voelbaar.

Verder eigenlijk wel meer dan genoeg voor een ruime voldoende. Sterke stilering, goede sfeerzetting en een verhaal dat redelijk loopt. Wellicht dat de film zich soms te veel laat leiden door zijplotjes en daarmee de kern ontwijkt, maar dat zijn enkel kleine kritieken. Normaal ben ik sceptisch met dit soort films, maar Demange lijkt aardig te weten waar hij heen wil en dat valt er vanaf te lezen. Degelijk.

Vanaf het begin was ik meteen behoorlijk ... op de kast gejaagd. Wat een strontvervelende film. En dan mag het nog zo hartstikke waargebeurd wezen, ik kwam er niet doorheen: FFW, oftewel doorspoelen en snel naar het eind. Een dikke nee.

"When I first saw you I knew you were going to be bigger than me."

Op zich, zo op het eerste gezicht brengt Demange met deze film een best interessant verhaal. Alleen is het alles behalve vernieuwend, en kennen we het allemaal zo langzamerhand wel. Het viel me direct op hoe mooi McConaughey ook hierin weer weet te spelen, al leek me dit allemaal niet zo'n heel groot spektakel voor hem. Vrij simpel verhaal, dat wel, en het kijkt allemaal lekker weg. Het had allemaal wel wat spannender gemogen, ik weet dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, maar er gebeurt wat dat betreft ook niet zo héél veel.

De film mist de nodige spanning, het is allemaal niet zo spannend. En dat mist de film toch wel echt, een beetje meer pit. Na ruim een uur had ik het ook wel allemaal gezien, en dan moet je nog een beste zit. Wellicht dat het verhaal omtrent Ricky mij dus niet zo heel veel boeit dat kan ook, of deze film was niet echt voor mij weggelegd. Alles is wat dat betreft mogelijk.

Maar wat dat betreft was het allemaal ook niet saai, het was gewoon niet spannend, en daar baalde ik wel van. Ik denk dat Matthew best een duister persoon neer had kunnen zetten, maar nogal werd tegen gehouden in zijn werk. Nee, dit was gewoon niet mijn film.