Bajo la Piel de Lobo (2017)

Wat een plaatje. Werkelijk prachtige beelden. De intro vind ik al tof. Het is een wat langzame film dus wel iets waar je voor in de stemming moet zijn (heb ik althans). Maar ik heb van begin tot eind genoten van de setting en de sfeer. Zit tussen de regels door ook wat humor in. Als je houdt van arthouse films, zeg ik: aanrader!

Eerste gedeelte van de film is top het midden stuk ook maar langzaam na het einde wordt het minder en minder toch een dikke zeven met de opmerking dat met een ander einde er veel meer in had gezeten maar ja dat is dan persoonlijk.

Veel cliché's, weinig karakterontwikkeling, weinig verhaalontwikkeling, ergerlijke geluiden, ongeloofwaardige personages en zowel in verhaal als in karakters ontbreekt enige gelaagdheid, tja, wat kan ik er nog meer van zeggen?

Heb de film nog niet afgezien dus laat mijn oordeel nog even achterwege maar de audio neemt een fantastische rol in in de film... juist omdat deze grotendeels 'stom' is.

Helemaal eens met Manjo.

Je denkt ik blijf deze film uitkijken, misschien gebeurd er nog iets, maar nee een aaneenschakeling van een hoop geluiden zonder dialogen, en voor de rest niets boeiends.

Zonde van je tijd, tenminste dat vindt ik er van.

Bajo la Piel de Lobo

Matig. Veel gegrom, geschreeuw en gekreun, maar interessant wordt het niet. Je zit eigenlijk de hele tijd naar een man te kijken die in zijn eentje op een berg woont, en probeert te overleven. En zo maar even een vrouw neemt, verkracht en zwanger maakt, want dat kan blijkbaar zomaar. Het einde is wel erg sterk, maar het maakt de rest van de film er niet beter door. Het is een saaie bedoening.

Prachtige beelden van de natuur en het landschap in dit portret van een man die nog primitief leeft terwijl zijn omgeving al moderne trekjes begint te krijgen. De weinige muziek ondersteunt de beelden, percussie en hier en daar wat strijkers. Maar veelal hoor je als kijker alleen de geluiden van de natuur of de vaak dierlijke geluiden van Martinon. Gegrom, gehijg, gesmak.

Er wordt weinig gesproken in deze film de eerste keer is na 17 minuten. De protagonist is zwijgzaam en toont weinig empathie, hoewel hij toch wel degelijk zorg besteedt aan zijn geiten en later zijn vrouwen.

De heer Casas weet enigszins te overtuigen maar maakt het door zijn sobere acteren lastig om met zijn personage mee te voelen. Al met al toch een fijne contemplatieve film ervaring

Ik vond dit een prachtige langzame ruwe film, sommige noemen het saai omdat er niet zo heel veel gebeurt, voor mij hoeft dit niet altijd. Ben normaal geen liefhebber van Spaanse film maar van deze heb ik enorm genoten. Casas is gewoon een goede acteur!