Todos Lo Saben (2018)

Tegenvaller. Misschien dat er daarom zo zwaar geadverteerd wordt met een sterrencast en 'exotische' regisseur?

Vond de Iraanse films van Farhadi behoorlijk goed. Fijnzinnig, genuanceerd, veel gevoel voor persoonlijke drama's. Hier is echter duidelijk sprake van concessies om een groter publiek te trekken. Een verhaal dat op het eerste oog intrigerend lijkt valt uiteindelijk zwaar tegen, met een behoorlijke anticlimax: de oplossing komt een beetje uit het niets, stelt niet veel voor qua shock, en je vraagt je dan af waar je naar gekeken hebt al die tijd, want ook het familiedrama komt daardoor nauwelijks uit de verf. Daar had echt veel meer ingezeten. Verder flink middelmatig camerawerk, en ik zou bij god niet weten waarom hier zulke sterren voor werden opgetrommeld. Vooral Darin is een enorme miscast. Juist voor zo'n familiedrama waren onbekende acteurs veel beter op hun plek geweest.

Niet echt de moeite waard dus. Wat mij betreft een geflopte overstap naar de mainstream film.

(Gezien op 24/08/18)

Psychologisch sterk drama, meer dan een thriller of een 'soap'. Na een onverwachte gebeurtenis is het huwelijksfeest geen feest meer. Verdachtmakingen en morele dilemma's krijgen de boventoon.

Hoeveel gezichten kan iemand opzetten? En wat is het ware gelaat van iemand, zelfs van iemand die je goed denkt te kennen? Wie kan echt in de ziel van een ander kijken? Hoe gaan mensen daarmee om?

Het oproepen van deze en andere vragen is fascinerend.

Bovendien zijn de acteurs er helemaal bij. En zeker Penelope Cruz en haar echtgenoot Javier Barden.

In een interview zegt Penelope Cruz: "De film gaat over relaties en het gewicht van het verleden en van geheimen. Het is een metafoor voor de samenleving."

Onvergetelijke beelden zoals in de klokkentoren (de tijd …) blijven bij.

In de cinemazaal zat ik op het puntje van mijn 'zetel' / stoel!!

(Ik ben niet blind voor minpunten, maar wat ik hierboven schreef, gaf de doorslag om de film 3,5 sterren te geven!)

Voor een bruiloft keert Laura [Penelope Cruz] voor het eerst in drie jaar, samen met haar Argentijnse echtgenoot Alejandro [Ricardo Darin], terug naar haar geboorteplaats. Het uitbundige feest wordt eerst onderbroken door een stroomstoring en kort daarna afgebroken wanneer Laura's dochter Irene [Carla Campra] spoorloos blijkt te zijn verdwenen. Wanhopig roept de familie de hulp in van een plaatselijke oud-detective die al snel tot de conclusie komt dat Irene waarschijnlijk is ontvoerd door iemand die aanwezig was op het feest! Maar wie dan? En vooral waarom?

Erg goed geacteerd familiedrama blinkt uit in het eerste deel, vooral tijdens de vrolijke feestscènes waarin de acteurs het enorm naar de zin lijken te hebben en waarbij je ook écht het gevoel krijgt dat je naar een hechte familie zit te kijken. Cruz, Darin en Bardem (als Laura's ex-vriend) zijn de sleutelspelers in het drama dat zich daarna ontvouwt en hun spel is vlekkeloos. De ontknoping van deze film levert ook enkele fraaie momenten op, maar het was absoluut niet nodig om deze film over de 100 minuten te tillen. Een overdaad aan trage momenten werpt een schaduw over een verder prima film.

Ik weet nooit zo goed wat het nu is: ligt het aan mijn stemming op dat moment of ligt het aan hoe de film is gefilmd of hoe er wordt geacteerd? Hoe dan ook, voor mijn gevoel had ik deze film ook heel traag en slaapverwekkend kunnen vinden maar in werkelijkheid werd ik er meteen ingezogen en zat ik de ruime twee uur aan het doek gekluisterd. De reden dat de film me zeer boeide zit ‘m denk ik in het herkenbare waardoor ik goed kon meeleven met de personages: het familiefeest aan het begin van de film, hoe oud zeer nog steeds de levens van mensen bepaalt, etc.

De film is een psychologisch drama met detective-elementen: de film lijkt misschien ogenschijnlijk over een ontvoering te gaan met daarin de ‘whodunnit?’-vraag maar uiteindelijk stelt dat verhaal niet zo veel voor en zit het kloppende hart van de film in een familiegeheim dat overhoop wordt gehaald door de ontvoering. De film is misschien traag maar ik ervoer ‘m als intens.

Kan mij goed vinden in de recensie van De filosoof hierboven. Todos lo Saben is een kalme, observerende, maar intense film. Een familiedrama en thriller ineen, waarin de tijd wordt genomen om de onderlinge verhoudingen tussen de diverse familieleden gestalte te geven en waarmee, door de manier waarop dat gebeurt en het verhaal wordt verteld, de 132 minuten speeltijd wat mij betreft gerechtvaardigd zijn. Normaliter ben ik niet zo'n fan van Penelope Cruz, maar in deze film heb ik mij geen moment gestoord aan haar. Javier Bardem zet (weer) een geweldige rol neer en weet soms allerlei emoties met een enkele blik over te brengen. Het scenario is misschien niet zo heel bijzonder en zelfs wat vlak, maar dat is in deze film (en misschien sowieso in een film van Farhadi) van ondergeschikt belang: primair gaat het om een familie, waarin de verschillende familieleden zich op een bepaalde manier tot elkaar verhouden, met alle ingewikkeldheden, geheimen enz. van dien. Juist de rake observaties van die familiedynamiek maken Todos lo Saben zo interessant, als je ervan houdt natuurlijk.

Deze film die ik gisteravond bekeken heb duurde voor mijn gevoel oneindig lang en dat is natuurlijk geen goed teken. Tja, het is al vaker gebleken; films die gaan over familieproblemen zijn meestal niet aan mij besteed. Ook deze film niet. Ik slaagde er niet in mij in te leven in de personages. Het liet mij allemaal Siberisch koud. Ook op visueel vlak had deze praatfilm - tja er werd wat af gekletst - helemaal niets te bieden op een scène na dan. Die scène van Irene en die knul in de klokkentoren. Voor mij verreweg de mooiste scène in deze voor mij zeer teleurstellende film die mij totaal niet wist te boeien. De cast met bekende acteurs zoals Penelope Cruz en Javier Bardem veranderde daar helemaal niets aan. Zelden heb ik mij zo verveeld bij het zien van een film.

2.0*

Met Javier Bardem en Penelope Cruz (die elkaar nog kennen van Vickie Christina Barcelona) in een dramafilm. Meer letterlijk dan figuurlijk. Het vangt aan met het gadeslaan van Spaanse sferen met een Spaanse bruiloft en goedgemutstheid. Een typische regisseursstreek om je in een droomparadijsje te begeven en jezelf warmtelijk in te leven. Javier Bardem is een lieve man die les geeft op een basisschooltje en een eigen wijngaardje heeft. En Penelope Cruz is een lief huisvrouwtje.
Echter, het tij keert. Want een tienermeisje van de familie wordt ontvoerd. Dus sensatie.
Maar dan verzakt het in beroerd camerawerk (kun deze alsjeblieft een shot langer dan een halve seconde vasthouden), haastig geswitch, de protagonisten die als kip zonder kip (heel naturel kennende de situatie, maar het dient niet de film) naar hot en her verkassen omdat ze niet weten waar ze het zoeken moeten.
Zijzelf zijn op een dwaalspoor, maar het script idem dito. Het script is net als kind compleet verdwenen.
Na een half uur feesten zie je anderhalf uur (!) getroubleerde familieleden bezig met 'Waar is dat kind?' en dat was het dan. Er komt nog een beetje een onderbuikgevoel in de familie naar boven, maar ja is dat een film waard? Er hadden veel meer thriller elementen toegevoegd kunnen worden, op een gegeven moment leken ze door onbekenden in een auto achtervolgd te worden, maar dat bleek als een platte hand op koud water te slaan. Nu is anderhalf turen naar misere en Cruz met haar mistroostige ogen waarvan de mascare is uitgelopen.
Op de schaal van Hitchcock van Vertigo of andere films waar onschuldige burgers in problematische situaties komen die deze regisseur mag bestuderen is dit echt 0,5.

Grote sterren, volle zalen, maar wat een slechte film! In feite één groot plotgat. Want de verdwijning/ontvoering van Irene is zo ongeloofwaardig en zo slecht uitgewerkt dat de hele film ongeloofwaardig is. Een groot deel van de film lijkt de hele ontvoering zelfs bijzaak, want het speelt nauwelijks een rol in het oeverloos geouwehoer van de verschillende acteurs. Ook als het familiegeheim geopenbaard wordt is dat niet bepaald wereldschokkend. Ook omdat iedereen het blijkbaar al weet; het Todos los Saben van de titel. En wat dan nog! Al dat geneuzel om zoiets.

En dan is het vooral interessant voor die ene persoon...maar ja die is ontvoerd.... en om de een of andere manier om die reden... ook nog, ik begrijp er iig niks van, en als we dan eindelijk de ontvoerders in beeld krijgen houdt de film vrij abrupt op.

De film begon vrij aardig , maar vanaf de ontvoering gaat het rap bergafwaarts, in een onsamenhangend familiegedoe.

De trailer belooft een heel ander soort film, een mystery/thriller, de beschrijving drama klopt precies in de negatieve zin des woords.

Het lijkt erop dat de maker van het sterke Jodaeiye Nader az Simin, een soort Spaanse versie van Darbareye Elly wilde maken, wat dus grandioos mislukt is.

Naar mijn mening is Farhadi een van beste regisseurs van het huidige tijdgewricht. In dat licht bezien en gelet op de sterrenbezetting maakt hij mijn hoge verwachtingen ten aanzien van deze film niet helemaal waar. Er zijn —zoals Zeriel al aangeeft— parallellen met zijn eerdere Darbareye Elly (2009), maar Todos Lo Saben komt qua opbouw van de spanning én qua acteerwerk zelfs niet in de buurt van die sublieme film. Hoewel ik mij best vermaakt heb toch een beetje een gemiste kans volgens mij.

Goeie film waarin een familie bij elkaar komt vanwege een bruiloft waarbij een ontvoering plaatsvindt. De ontvoering werkt slechts als katalysator voor de familiegeheimen en perikelen die komen hierdoor komen boven drijven. En dit wordt redelijk meeslepend verteld met ook uitstekend acteerwerk. Echter moet de ontvoering tegen het einde ook opgelost worden en dit strookt een beetje met de rest van de film.

“It's time that gives character, from personality to wine.”

Uitstekende film weer van Farhadi. Iedereen die wel eens een film van hem heeft gezien weet dat hij meer aandacht besteedt aan de personages, hun onderlinge relaties en het neerzetten van een mooie sfeer, dan aan het thriller/mysterie aspect. En dat is bij Todos Lo Saben niet anders. Vooral het eerste gedeelte tot aan de stroomstoring is heerlijk om naar te kijken, en al deze bekende Spaanse acteurs lijken de tijd van hun leven te hebben. Ik zou uren kunnen kijken naar Bardem, Cruz en Bárbara Lennie die op een terrasje wijn zitten te drinken en keuvelen over van alles en nog wat. Het is bijna jammer dat er ook nog een kidnap-subplot in zit.

Tegenvaller. Toen hij in het filmhuis draaide ben ik niet gegaan, omdat ik erg twijfelde. Nu heb ik hem voor 1 euro van de bieb geleend en ik ben blij dat ik 'm niet voor meer geld in het filmhuis gezien heb. Het begon nog wel leuk en veelbelovend met het feest en de muziek, maar vanaf de verdwijning van het meisje, stort het in, wat mij betreft. Ik vond het totaal niet interessant meer, ik kon het niet volgen, het nam mij niet mee, en het werd een slaapverwekkende zit. Jammer. Wel goed geacteerd. 2*

Al leek het verhaal niet zo echt geloofwaardig, voor een stuk voorspelbaar en had ik soms het gevoel in een melodrama te zijn beland, toch bleef ik wel geboeid door de schets van deze Spaanse familie, enerzijds solidair, de lippen stijf op elkaar, anderzijds met sterk uiteenlopende meningen en niet terugdeinzend om beschuldigend hard uit de hoek te komen...en daden te stellen. Een sterk punt alleszins in deze film, naast het zeer behoorlijk acteren van de ganse cast.
In feite is de verdwijning van dochter Irene niets anders een achtergrond en een aanloop om de houdingen, relaties, met de oprispingen uit het verleden, onder familieleden en bekenden, scherp te stellen. In die zin kon de film wel bekoren.

Ai.. jammer hoor.

Ik had vooraf werkelijk geen flauw idee wat voor film dit zou zijn maar de cast en regisseur beloofden nogal veel.
Ik lees dat veel mensen de film traag en langdradig vonden maar juist dat gedeelte vond ik veruit het beste.
De hele opening rondom het trouwen was echt Spanje ten voeten uit en een zalige sfeerschepping.

Echter, vanaf de nogal uit de lucht vallende ontvoering ging alles behoorlijk achteruit en dat bleef eigenlijk zo. Eeen geforceerd en te verzonnen gebeuren blijft over, weliswaar enorm goed gespeeld maar toch erg jammer.

Omdat Asghar Farhadi geen Spaans kent, liet hij z'n script vertalen uit het Perzisch. Het resultaat oogt natuurlijk. De opnamen vonden plaats in Torrelaguna, een dorp dicht bij Madrid. De wijngaard wordt overspoeld door zonlicht; op het huwelijk heerst een vrolijke drukte. Na de ontvoering slaat de stemming om met hevige regen en gesprekken in donkere kamers.

De eerste twintig minuten kun je best twee keer bekijken om de ingewikkelde familiestamboom uiteen te leren houden. Laura (Penélope Cruz) staat centraal op die stamboom als middelste van drie zussen en als lid van de middelste generatie. Haar familiegeheim is een publiek geheim. In zo'n dorp met veel geroddel weet iedereen het - behalve de betrokkenen. De initialen in de toren zijn een eerste aanwijzing.

De stijl is realistisch, met veel gebruik van handcamera, maar ook een paar mooie hoogteshots. De misdaad is vooral een aanleiding tot confrontaties tussen personages, waarbij wantrouwen en belegen conflicten naar boven komen. De krantenknipsels waren bewust misleidend. Op het einde blijven enkele vragen over de toekomst onbeantwoord. Het geheel is een stijlrijke combinatie van familiedrama en mysterie. Het liedje tijdens de aftiteling wordt gezongen door Inma Cuesta, die de jongste zus Ana speelt.

Deze film deed me niet direct een belletje rinkelen, maar me er toch eens aan gewaagd. De film begint wel goed en boeiend, maar eenmaal de ontvoering is gebeurd, wordt het toch allemaal wat minder. De film mocht gerust een half uur korter geweest zijn.

De film heeft veel ronkende namen: Penélope Cruz, Javier Bardem, Jaime Lorente, ... en deze deden het wel goed.

We hebben de film wel uitgekeken, alleen wat jammer van het tempo.

Een spannende thriller die vooral oprecht is. Naast de verdwijning van de dochter zijn er ook familiale spanningen. Het is ook allemaal oprecht. Dat zorgt ervoor dat het verhaal eens zo boeiend wordt. Het komt minder voor dat de focus op de familie van de verdwenen persoon ligt.

Cruz en Bardem zijn zoals altijd goed bezig. Uiteraard kennen ze elkaar maar al te goed als koppel, ook al zijn ze geen paar in deze film. Maar ook Ricardo Darín is een vertrouwd gezicht in deze film. Heerlijke muziek erbij en mooi scènes. De nadruk ligt wel wat op de drama, als je puur op sensatie uit bent kan het een teleurstelling zijn. Maar ik heb alvast genoten.

Todos lo Saben wordt gepresenteerd als een mysterie/thriller, maar Farhadi had in navolging van o.a. Antonioni en Weir toch kunnen weten dat een mysterie niet volledig hoeft te worden opgelost om toch een bevredigende afloop te kennen. Het is lang geleden dat ik de film zag maar dat deed hij met Darbareye Elly toch een stuk beter. Want de plot van Todos lo Saben lijkt wel in beton gegoten, waarbij de overijverige scriptschrijver er zorg voor droeg dat alle potjes op alle dekseltjes passen. Van het mysterie blijft zo bar weinig over, en het drama (Paco is de papa) zag je al van mijlenver aankomen. De film is dan ook op zijn best in de aanloop en de eerste wanhopige uurtjes na de verdwijning.

Een beetje een tegenvaller van Farhadi maar nog steeds wel voldoende. Sfeer van het dorp en op het feest is mooi getroffen, en Cruz en Bardem acteren goed. Dat laatste kan niet van alle acteurs gezegd worden. Met name de opa bakte er niet zoveel van, maar ook Darín heb ik wel eens beter gezien.

Mijn vijfde Faraday intussen. Had er eigenlijk wel meer van verwacht. De verwachtingen liggen na About Elly en The salesman onder andere hoog. We bevinden ons op een familiefeest dat toch wel een half uurtje in beslag neemt. Het feestje geeft de aanleiding om de personages te kaderen. Niet altijd simpel om te volgen trouwens wie wie was.

De ontvoering vervolgens doet de sfeer omslaan. Veel informatie is er niet. Een echt onderzoek evenmin. Wat volgt is naast de ontreddering wat gebakkelei over een stuk goedkoop aangekochte familiegrond, maar wat meer is dat de aap uit de mouw komt wie de echte vader is van Irene. Veel gehakketak en geruzie die me eigenlijk gestolen kon worden.

Erg slordig plot, ook op het einde wanneer alles goed komt. Simpel, eenvoudig, zonder poespas hoewel de ontvoerders ook erg amateuristisch te werk gingen. Het einde lijkt open te zijn en het is onduidelijk wat het laatste shot wil vertellen, maar dat er twijfels zijn, is wel zeker. degelijk, maar ik miste the finishing touch wat.

Uiteindelijk bleef ik op het einde wat op mijn honger zitten. Niet dat dit een slechte film is : het begint met een trouwerij in de familie van Laura (Cruz). Keerpunt is de ontvoering van haar dochter Irene op het familiefeest, die de hele familie op stelten zal zetten, vooral omdat ervan uitgegaan wordt dat een familielid of naaste kennis betrokken is.

Deze gebeurtenis wordt aangegrepen om familiegeheimen- en spanningen bloot te leggen. Die zijn trouwens van dien aard dat ze de hele familie kunnen ontwrichten. Farhadi strooit regelmatig rond met onthullingen uit het verleden en geeft een dieper beeld over hoe deze familie in elkaar zit en over elkaar denkt. Hiermee rekening houdend is de whodunnit rond de ontvoering niet eens zo belangrijk. Het is de impact op de familiale relaties waarover het hier gaat. Zolang de mysterieuze ontvoering standhoudt en chaos zaait in de familie ligt het niveau het hoogst. Met de snelle afloop van dit hele gebeuren kon ik niet zoveel. Ik vond de film behoefte hebben aan een sterke emotionele climax binnen de familie maar die kwam er niet.

Heel stuk beter dan ik dacht. Mijn indruk is dat de meesten het als een misdaadmysterie beschouwen, een soort variant van een plot als dat van Murder on the orient express, oftewel een whodunnit. Maar Fahradi is natuurlijk een filmer van familiedrama's en dat geldt ook voor Todos lo saben. De ontvoering is louter een katalysator om de onderlinge verhouding van de personages bloot te leggen. Het knappe is dat naast het hoofdplot ook alle subplotjes hun eigen conflict hebben, zonder dat de film de focus verliest of overladen aanvoelt. Telkens is er een interessante man-vrouw dynamiek met name. Op de achtergrond speelt er ook een maatschappelijk probleem: de familie van Laura, een familie van oud geld, neemt een complexe positie in in het dorp. Van beide kanten is er veel oud zeer en rancune. Het wordt duidelijk gemaakt zonder er in te blijven hangen en geeft een sterke inbedding aan het meer persoonlijke drama dat zich afspeelt. En tenslotte komt het motief van de titel, 'allen weten het', op interessante wijze meermaals voorbij. Sommige zaken lijkt iedereen te weten behalve de mensen die het het meest aangaat. Een erg boeiende film dus in mijn ogen, beetje dezelfde kijkervaring als De filosoof en sperwer 27.

Tja, eigenlijk vrij voorspelbaar en middelmatig maar dankzij de cast toch goed te pruimen.

Het eerste halfuur vond ik niet leuk, overacting, iedereen blij, maar gelukkig volgt er een twist. Dat geluk in beeld was ronduit vervelend. Daarna wordt het interessanter al is de ontknoping dan weer teleurstellend.

Moest even denken aan Tolstoi's openingszin

'Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar; elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen wijze.'

Ik lees overal negatieve recensies en vooral ook “matige thriller” en “langdradig en saai” en toch geeft iedereen 3 sterren, ironisch wel Ik vind het een dikke onvoldoende. Het begin was echt onwijs chaotisch.
De ontvoering was super simpel en onnozel.
En het plot werd afgeraffeld en ging helemaal nergens over.
Het klopte ook van geen kanten. Er werd al snel duidelijk gemaakt dat het geen professionals zijn. Dan schakel je toch meteen de politie in, in plaats van geld bij elkaar krijgen? En die moeder weet dat haar dochter liegt, in plaats van Paco en Alejandro erop aan te spreken en op haar af te sturen, gaat ze gewoon slapen. Hahaha wat een grap. En zo kan ik nog wel duizend dingen opnoemen die zogen aan deze film.
Echt jammer.
Enige die de film overeind hield, was Javier zoals altijd.
Voor de rest trage kut film.

Ik vond dit persoonlijk weer een heerlijke film van farhadi, al vond ik Darbareye Elly nog net iets beter. Bardem en Cruz (mmmm) zijn weer heerlijk op dreef. De filmkrant schreef, op het eerste zicht oogt het een mooi plaatje, maar ergens in het kleed steekt altijd wel een draadje los. Je kunt dat het best gewoon laten zitten, maar dat doet farhadi niet, hij kan het niet laten om er voorzichtig aan te blijven trekken(filmkrant) Mooi omschrijving vind ik dat. Wat is die Bardem toch een fantastisch acteur. (en een gelukzak he)

Soms ronduit lelijk geschoten en kitscherig gebruik van filters, dat is eigenlijk hetgene wat het meest opviel bij deze lange film. Wordt uiteindelijk nog behoorlijk bij elkaar gehouden door de cast, met name Bardem.

Ik vind dit een bijzonder knappe film.

Sowieso is het bewonderenswaardig dat Farhadi een film regisseert waarin de voertaal Spaans is terwijl hij dat zelf niet spreekt. Ik weet toch niet zo veel regisseurs die hem dat na kunnen doen. Het verhaal is misschien niet het sterkste ooit en verliest misschien ook wat in de translatie, maar het is een terechte vraag of het eigenlijk wel daarom gaat. Er is zo'n weelde aan detail in de setting in het afgezonderde dorp en de familie, met iedereen met zijn eigen motieven en onuitgesproken gedoe, je kan de film tien keer kijken en elke keer komt er weer wat anders boven.

En als dat niet genoeg is, net als in de vorige film die ik van Farhadi's hand zag - Le Passé (2013) - is het allemaal erg fraai in beeld. Té fraai haast, en de scene op de trap ergens halverwege komt ook wat nep over als het enorm fraaie licht op het gezicht van oma met een ander camerastandpunt uit een blinde muur blijkt te komen. Net zoals de cast wel erg fraai passend bij elkaar gezocht lijkt, niet primair op acteerprestatie maar op bij elkaar passende mooie smoeltjes, en de locaties zijn al even mooi uitgekozen en aangekleed. Het maakt voor erg fijn plaatjeskijken.

Op de uiteindelijke ontknoping is misschien wel wat af te dingen, maar wat ik al zei, gaat het daar wel over. Ik zie het einde vooral als een aanzet om je af te vragen hoe je verder zou moeten in die familie, in dat dorp.