The House with a Clock in Its Walls (2018)

Leuke familie horror film voor niet al te jonge kinderen. Het verhaal is niet heel erg origineel en voorspelbaar, maar wordt wel goed uitgewerkt door Roth. De opbouw is goed en de spanning wordt langzaam opgebouwd tot een aardige climax waarbij alle remmen los gaan. Black en Blanchett zijn goed op elkaar ingespeeld. De special effects zijn goed en het huis met alles erop en er aan ziet er visueel prachtig uit. Prima vermaak.

Kinderfilmpje.

Echte horrorfilms voor kinderen zie je niet zo vaak (of bijna helemaal niet) Daarom is het fijn dat filmregisseur Eli Roth aan kinderen (pre)tieners) laat zien hoe leuk enge films kunnen zijn. En dan bedoel ik het eng van het goede soort niet dat R.L. Stine-spul wat voor eng moet doorgaan. Dit is dan ook een prima aanwinst voor de familie-horror-films.

Het huis zit vol met magische en mooie details, waardoor de sfeer van de film goed is. Zoals valt te verwachten bij een film die zich richt op jongeren is er een duidelijk en goed te volgen verhaal. Alles zit logisch in elkaar en is begrijpelijk, qua wat er gebeurt en hoe de personages handelen. Kinderen kunnen tegenwoordig ook best wat hebben en deze film slaagt er dan ook in om op een zeer goede manier nooit zo eng te worden dat ze niet meer slapen. Al zijn de herrezen zombie-tovenaar Isaac Izard, levende poppen of tot leven komende pompoenen alles behalve voor tere zieltjes.

Jack Black zal voor mij nooit één van mijn favorieten acteurs worden maar deed het hier zo gek nog niet. En zorgde door het constante gekissebis met Cate Blanchett dat de film lekker luchtig bleef. Door de sfeer van een beetje griezelen en een beetje lachen, ontstaat er dan ook ideale griezeligheid voor minder-jarige. Al kunnen ouders er ook zeker van genieten! En als Eli Roth iets goed doet dan is het wel dat naar het zien van deze film er aardig wat negen tot twaalf-jarigen een passie voor horror eraan zullen overhouden. Missie geslaagd kan ik dus wel zeggen!

You can eat cookies till you throw up, for all I care.

You'll see... things are...quite different here.

Als je “Goosebumps” hebt gezien, waar Jack Black ook al de hoofdrol opeiste, dan kan je eigenlijk identiek hetzelfde verwachten. Een op kindermaat gemaakte griezelfilm waar ik na bepaalde tijd met hetzelfde gevoel naar keek. Het is allemaal een beetje teveel van het goede. Aanvankelijk was het waarschijnlijk de bedoeling dat het niet al te eng zou zijn. Het magische en mysterieuze zou moeten overheersen. Dat was het ook de eerste helft. En ik moet toegeven dat ik een zwak heb voor zulk type films. Deze “The House with a clock in its walls” deed me terugdenken aan de wonderbaarlijke films van “Harry Potter”. Ook hier gaat het over een weesjongetje dat in een pleeggezin terechtkomt en blijkbaar magie in zijn DNA heeft zitten. Zelf ziet Lewis (Owen Vaccaro) er uit als Henry uit “The book of Henry”. Ook zo’n buitenbeentje met een vliegeniersbrilletje op. Maar halfweg ontspoorde het een beetje en zag het nogal overdreven, absurd en grotesk uit.

Zoals ik al aanhaalde, is het eerste deel hoogst vermakelijk. Lewis wordt geïntroduceerd en maakt vervolgens kennis met oom Jonathan Barnavelt (Jack Black) en diens buurvrouw Florence Zimmerman (Cate Blanchett). En vanzelfsprekend is er dan het reusachtig Victoriaans uitziend huis met zijn spookachtige contouren. Als toeschouwer merk je dat het er niet echt pluis is en dat er te pas en te onpas bepaalde zaken tot leven komen. Iets dat Lewis pas naderhand ontdekt. Vervolgens zien we hoe het Lewis vergaat op zijn nieuwe school en hoe hij bevriend raakt met Tarby (Sunny Suljic), de populaire jongen die kortstondig de populariteit van Lewis omhoog krikt. Dit alles wordt met de nodige humor gebracht en is hoogst entertainend voor jong en oud. Zelfs de aanwezigheid van Jack Black was nog te pruimen. Ik ben niet echt een grote fan van Black’s humor. Meestal is het flauw en belachelijk overdreven. Daarom dat een gelijksoortige scene met de struikachtige leeuw die zijn darmflora niet onder controle heeft, wel drie keer werd opgevoerd. Flauw en overdreven.

Maar over het algemeen was het toch genieten. En hetgeen me het meest amuseerde was het constant gekibbel tussen oom Barnavelt en Mevrouw Zimmerman. Dat verveelde nu eens echt nooit. En dan waren er plotsklaps brakende pompoenen, creepy marionetten en de verrijzenis van de kwaadaardige Warlock Isaac (Kyle MacLachlan) en zijn illustere vrouw Selena (Renée Elise Goldsberry). En alles draait uiteindelijk rond een uiterst goed verborgen klok ergens in het huis van oom Barnavelt. Ondanks dat er een talentrijke tovenaar en tovenares aanwezig is, lijkt het vinden van deze klok een onmogelijke taak en is oom Barnavelt genoodzaakt om andere hulpmiddelen te gebruiken. Zoals een stevig houweel bijvoorbeeld waarmee hij muren begint te slopen in het midden van de nacht. En de manier waarop het probleem werd aangepakt, vond ik ook een gemakkelijkheidsoplossing. Blijkbaar was de fantasie van de scriptschrijvers uitgeput.

Nee, echt onder de indruk was ik niet. Het zag er misschien wel visueel piekfijn en uiterst verzorgd uit, maar zo betoverend als pakweg “Harry Potter” werd het nooit. Cate Blanchett was misschien wel het enige hoogtepunt in deze kinder-fantasyfilm. Ze had precies zo’n Mary Poppins uitstraling. De film is wel perfect om de fantasie van 8-jarigen te stimuleren. Ze moeten dan wel het hyperactieve gedoe van Jack Black erbij nemen. Is het door de onhandige manier waarmee horror-regisseur Eli Roth dit project heeft aangepakt? Of is het door de drukdoenerij en flauwe humor van Jack Black? Of was het de laserstraal-schietende-paraplu Cate Blanchett die het vergalde? Mijn interesse verdween in ieder geval en maakte plaats voor ergernis en regelmatig hoofdschudden. Het enige waar ik op hoopte was dat die verdomde klok die een bedreiging vormde voor ons universum zo snel mogelijk gevonden werd. En nog belangrijker. Dat de andere boekdelen, geschreven door John Bellairs, niet ook worden verfilmd. Na “A wrinkle in Time” en deze film, ga ik toch eventjes fantasyfilms voor kinderen mijden. ’t Is goed geweest.

2*

Vermakelijke maar niet heel bijzondere griezelige familiefilm, een beetje in het straatje van een film als Goosebumps, toevallig (?) ook met Jack Black. Qua opbouw had het allemaal wat meer mysterieus en spannender mogen zijn; er wordt nu weinig aan de verbeelding overgelaten. Eenmaal op stoom is de film verder gelukkig best leuk. De grootste verrassing is eigenlijk nog dat de regie in handen is van Eli Roth, doorgaans bekend van nare werkjes als Hostel en Green Inferno. Roth heeft hier overigens ook een grappige cameo.

Een film die je eerder van Tim Burton zou verwachten dan van Eli Roth die meer thuis is in het horrorgenre. Maar het resultaat is naar behoren en sommige special effects vond ik wel leuk .. de kotsende pompoenen . Duidelijk met een redelijk hoog Harry Potter gehalte maar zonder grote pretenties. Leuk fantasietje om eens te zien, die toch vooral mikt op een jong publiek. Met een Jack Black die ook eens meevalt na zijn ettelijke lullige komedierollen. Wie Colleen Camp kent weet dat dit in de jaren '70 en '80 een lekker snoepje was. Nu krijg ik toch eerder braakneigingen als ik haar hier zie

Onderhoudend leuk filmpje waarbij de fantasie en de mooie effecten de pluspunten zijn van deze film.

Verrassend werkje van Eli Roth. 6/10

Leuke familie film.. met wat horror en humor ..

Niet voor de aller kleinste .. maar vanaf 8 jaar prima ..

3.0 ***

Net zo irritant als de trailer die ik telkens in de bioscoop zag al vond. Enig pluspunt; Jack Black. Die stelt eigenlijk nooit teleur. Maar verder is dit gewoon flauw, langdradig en geforceerd sentimenteel. Een mixje van avontuur, humor en een vleugje spanning had zo leuk kunnen zijn, maar dan moet je betere scriptschrijvers op dit zetten. Ik heb overigens geen moeite met het familievriendelijke-sausje over de film, zo'n film als Goosebumps een paar jaar terug was namelijk wel leuk. Maar hier zit gewoon helemaal niks in. En dat was zelfs niet zo erg geweest, als dit lekker weg had gekeken. Ook daarin hebben ze gefaald.

2*

Dit soort familiefilms vond ik toen ik tot de doelgroep behoorde al kinderachtig, laat staan dat ik het nu kan waarderen. Er zijn wel wat mooie maffe momentjes, en de aankleding en horror is op zich helemaal niet onaardig, maar diepgang moet uiteindelijk altijd wijken voor poep- en plashumor en een aaneenschakeling van CGI-kabaal (schrikbarend slechte ook). Scènes lopen niet lekker in elkaar over, en pas heel laat komt de film enigszins op gang. Vaccaro is ook niet een acteur om je aandacht vast te houden. Erg matig en kleurloos gespeeld. 1.0*.

Het kan me niets schelen wat andere zeggen.. Maar dit is een zoals de engelse ook wel zeggen "a masterpiece!". Leuk om jack black ook weer eens terug te zien in een film.. Zeker een aanrader! 5/5

Het kan me niets schelen wat andere zeggen.. Maar dit is een zoals de Engelsen ook wel zeggen: "complete and utter crap". Leuk om Kate Blanchett weer eens terug te zien in een film.. Zeker geen aanrader! 2/5

... ?...

Goeie film waarin een jongen wiens moeder is overleden bij zijn oom komt te wonen in een magisch huis. Een fantasievol verhaal dat zich afspeelt in 1955 en waarbij het huis prachtig is aangekleed. Eli Roth weet de juiste toon te vinden en de film is dan ook spannend genoeg voor de jeugd. Prima special effects en Jack Black en Cate Blanchett zijn leuk gecast samen.

The House with a Clock in Its Walls is een vrij aardige fantasie film waarbij me toch eigenlijk niet helemaal duidelijk was, tot welke doelgroep deze behoort? Voor volwassenen was het plot wat te simpel uitgewerkt en laat ondanks de fraaie setting aardig te wensen na. Voor kinderen was het mijns inziens soms wat te heftig en lijkt het mij voor hen geen aanbeveling. Enfin, Jack Black en Cate Blanchett hebben samen een uitstekende chemie en ze zijn allebei beladen met humor. De doelgroep kritisch buiten beschouwing gelaten was het voor mij toch best een aangename film. Geen hoogvlieger maar wel kostelijk genoten van.

Niet geheel verrassend is het Jack Black die deze verder veilige, maar (zeker voor een film bedoelt voor jeugdige kijkers) zeer degelijk geregisseerde fantasy de nodige glans geeft. Blijft een heerlijke acteur in dit soort rollen. Goosebumps (2015) past wat dat betreft ook zeker in dat rijtje. Vinkt verder iets teveel clichés af om de semi-kritische kijker ook volledig mee te krijgen, maar kan mij voorstellen dat iedereen wel zo'n oom zoals Jonathan had willen hebben... of Cate Blanchett als tante, trouwens.

Niet slecht, maar ik ben ook niet onder de indruk. Het acteerwerk vind ik goed, Cate Blanchett vind ik sowieso een topactrice, en het verhaal en de special effects vind ik goed, maar de humor vind ik soms best flauw. Ook vind ik het eind te druk, te chaotisch, en het is gewoon niet helemaal mijn ding. Ik houd van een magische sfeer, maar ik vind het in deze film niet helemaal goed uit de verf komen, vermengt met de soort humor die erin voorkomt en de acteerwijze, en de emoties voelden niet oprecht (genoeg). Wel een voldoende. 3*

O Jezus, wat slecht....

Vermakelijk, maar niet heel bijzonder, eigenlijk had ik er wel wat meer van verwacht, leuk om een keer gezien te hebben.

Niet eens zo heel slecht, zelfs voor mij als volwassen af en toe beetje spannend. Leuk om eens te kijken, maar meer ook niet.

Leuk film waar ik echter toch wel wat meer van verwachtte.

Ik ben een groot fan van Cate Blanchett, maar vond dit toch een van haar minder goede rollen.

Denk eerder dat kinderen meer plezier aan deze film gaan beleven dan wij volwassenen, maar hij is dus wel leuk en mooi gemaakt bovendien.

Ik had het moeten weten dat een “kinderhorrorfilm” nu niet bepaald tot mijn favoriete genre behoort. Bijzonder flauwe film en naar verluidt dus gebaseerd op de boeken van John Bellairs. Ongetwijfeld zijn de boeken een stuk beter al vrees ik dat het einde van de filmreeks nog niet in zicht is met in het achterhoofd houdende dat de auteur 12 stuks heeft geschreven.

De humor bvb is erg flauw. Op kindermaat als het ware met een griffioen die zijn boodschap doet. Het wordt er niet beter op wanneer je dat meer dan één keer loet aanschouwen. De film is amper vernieuwend en oogt saai en voorspelbaar met alle nodige clichés. Het enige boeiende is sowieso het uitgangspunt van een klok en de mindsetting rond het begrip tijd. Alleen is het allemaal nogal flauw uitgewerkt. Voor de doelgroep misschien een “OK” film waarbij vooral de visuele aspecten in het oog springen, voor de rest is het maar flauwtjes.

“There's a clock in the walls. We don't know what it does, except... Something horrible.”

Aardige film die een soort van coming of age verhaal combineert met fantasie elementen. Vooral Black en Blanchett hebben zichtbaar plezier in het spelen van hun rollen, en hun gezamenlijke scenes zorgen voor de sterkste momenten in The House with a Clock in Its Walls. De jonge Vaccaro doet het goed en weet zich knap staande te houden tussen Black en Blanchett. Het probleem van de film is dat het script en de regie steken laten vallen. Het is niet spannend en interessant genoeg voor volwassenen, maar het is net iets te eng voor kinderen. De bad guy maakt ook weinig indruk, en met MacLachlan in de rol is dat toch best knap.

Bij deze had ik geen grote verwachtingen, maar daarom heeft hij me wel aangenaam verrast. Nog eens een leuke, magische jeugdfilm. De special effects waren goed gedaan, zonder dat het een overkill werd.

De cast was wel leuk.

Toffe film.

Leuke familie kinder "horror", ik miste wel wat (langere) actie scènes.

Teleurstellend.

Eli Roth die een familiefilm maakt is sowieso al niet erg doordeweeks, maar in principe is van enige eigenheid weinig tot geen sprake. Erger dan dat is dat de film ook nooit van de grond komt. Het wordt nergens tof of vermakelijk, het slabakt wat aan en charmeert nergens. Zelfs de verzamelde bekende namen kunnen er amper iets van maken.

Met ook nog visueel een wat plastic look en naar mijn aanvoelen vaak te donkere belichting valt het daar ook nog wat tegen, toch raar want dat er wel wat geld gegaan is naar aankleding en details in het decor is duidelijk. Misschien dat het eerder door een Tim Burton gemaakt had moeten worden. Dat was dan toch mijn idee na afloop.

2

Sympathieke fantasie film met een heel dun ruw randje.

Dit is natuurlijk een film die zich hoofdzakelijk richt op de wat jongere kijker. Maar ook voor alle leeftijden daarboven is het prima geschikt. De special effects zien er goed uit en het verhaal is luchtig en vermakelijk. De cast is prima en Black kan ik altijd wel waarderen in dit soort rollen.

Tot een tweede kijkbeurt zal het waarschijnlijk niet komen, maar dit was toch zeker wel vermakelijk voor een keer.

Dit is in de verste verte geen horror film wat MM hier o.a. aanduidt maar meer een kinderfilm met fantasy elementen. Nergens word het echt spannend en de hoofdrolspelers buiten dat jong om zijn vrij irritant. Effecten zijn nog wel prima maar nee ik werd hier niet vrolijk van.

Redelijke Roth.

Grappig dat ook Roth nu nieuwe paden verkend. Zijn volgende project Borderlands moet ook weer een actiekomedie voorstellen dus het lijkt erop dat zijn horrordagen tot een einde gaan komen. Met deze film blijft hij nog steeds in hetzelfde vaarwater, maar met een andere koers.

Deze film geeft een sterke Goosebumps-vibe. De toon is hetzelfde, alleen met een ander concept. Verwacht in deze film niet dat er een hele stad wordt overgenomen voor monstertjes, Roth bewandelt een iets saaier pad. Niet slecht uitgevoerd per definitie, maar wel een redelijk tamme uitweg.

Visueel ziet deze film er verzorgd uit. Er is werk gemaakt van de details en de sfeer zit er goed in. Dit zorgt ervoor dat deze film nooit moeilijk uit te kijken is. De CGI is ook passend en speels, maar als geheel had het iets meer lol mogen hebben. Er straalt niet zo veel plezier van deze film af, terwijl dit nu juist precies de film is waar dat wel zou moeten.

Acteerwerk is redelijk. Black en Blanchett gunnen Vaccaro geen ruimte om echt goed te acteren. Ze vormen beiden een goed duo. Niemand speelt daarnaast echt matig, maar Vaccaro is wel ietwat underwhelming. Verder is Roth iets te ongeduldig en opdringerig door de achtergrondproblemen er iets te dik op te gooien. Denk maar aan Vacaro die direct in tranen uitbarst als Black zijn moeder tijdens het begin betrekt in de conversatie. Toch een wat ongemakkelijke scene.

Speelduur is redelijk flink, maar de film is best uit te kijken. Ik hoopte eigenlijk op wat meer gekte en plezier, maar deze film gaat wel uiteindelijk richting een saaie uitweg. De boze tovenaar die weer uit de dood op komt staan. Erg jammer aangezien dat huis propvol zit met ideeën waar je leuk mee kan uithalen.

Ik heb me wel vermaakt met deze film, maar Roth is soms iets te ongeduldig met het verhaal. Er straalt net iets te weinig plezier uit, maar als geheel is het verzorgd en kent de juiste toon en sfeer voor de setting. Een paar leuke ideeën met het huis, en that's it. Deze film benut helaas zijn potentie niet genoeg.

Begon best goed, maar gaandeweg kwamen er steeds meer onnozelheden naar voren. De humor werd ook met de minuut flauwer. Niet slecht, maar alles behalve goed.