The Field Guide to Evil (2018)

Leuk omnibus project.

Het uitgangspunt is simpel: folklore en demonen de wereld rond. En dan vooral toch met aandacht voor Europa. India en de US maken het geheel iets wereldser, maar net die verhaaltjes stellen dan wat teleur. Wie al eens graag een omnibus filmpje meepikt zal zich hiermee niet vervelen.

Niet de méést bekende namen, maar dat stoort niet echt. Belangrijk is dat er vooral veel variatie is en daar slaagt de film zonder meer in. Qua stijl had het misschien nog niet wat wilder gemogen, het is toch vooral ingetogen horror met veel fantasy invloeden, maar elke short weet toch z'n eigen ding te doen, waardoor het altijd weer uitkijken is naar een nieuw filmpje.

Het Turkse stuk vond ik veruit het best, het Amerikaanse deel wat het flauwst. Leek me ook zowat het enige dat wat uit de toon viel. Wel jammer is dat de beste shorts zowat allen vooraan zitten, waardoor het tweede deel toch een klein beetje tegenvalt. Maar verder weinig over te klagen, best een interessante film.

3.0*

Corcicus schreef :

Inderdaad. Meer ga ik er ook niet over zeggen. Heel saai, flauw en vooral geen enkel verhaal wist op één of andere manier te boeien. Weer een omnisbusfilm die ik niet kan smaken. 1/10

Een sub-genre binnen de horror is de anthologie-film, deze bestaan al vanaf de stille film. Dit is een subgenre waar ik dol op ben! Zodoende stond deze film van producenten Ant Timpson en Tim League die met hun The ABCs of Death-reeks al redelijk wat succes genoten, al een tijdje op mijn lijstje! Zeker gezien het lijstje met regisseurs, moet dat voor fijnproevers van horrorfilms, hun hart sneller doen slaan!

Het eerste segment komt uit Oosterrijk;"The Sinful Women of Höllfall" van Veronika Franz & Severin Fiala (Ich Seh Ich Seh (2014) en recentelijk The Lodge (2019) Erg fijne sfeervolle middeleeuwse Folk-horror waarin twee meisjes, in een strenggelovige boerengemeenschap, liefde voor elkaar ontwikkelen maar christelijke waarden en verboden liefde gaan niet goed samen met als gevolg; een bezoek van een Alp of Trud (folklore) Sterke opener die open blijft voor interpretatie!

Het tweede segment komt uit Turkije; "Haunted by Al Karisi, the Childbirth Djinn" van Can Evrenol (uitstekende Baskin (2015),en Housewife (2017) Hij onderstreept hier wederom dat hij genoeg talent bezit. Een wel heel erg jonge aanstaande moeder (Naz Sayiner lijkt een jaar of veertien?) zorgt in haar uppie voor een oud besje. Wanneer ze een talisman van de oude vrouw neemt, wordt ze lastiggevallen door een kwaadaardige djinn die de geit en grootmoeder bezit. Wel rechtlijnig maar lekker claustrofobisch en het slaagt erin om onder je huid te kruipen.

Het derde segment komt uit Polen; "The Kindler and the Virgin" van Agnieszka Smoczynska (het bijzondere Córki Dancingu (2015) De tijdsperiode is een beetje onzeker maar vermoedelijk ergens voor de Eerste Wereldoorlog, in Mazurië keert Kindler huiswaarts. Een demonische Maagd spoort hem aan om drie menselijke harten te eten van overledene, wat hem wijs zal maken en hem in staat zal stellen de oorlog te winnen (of overleven). Kindler besluit dit recept uit te proberen. Er is een dubbelzinnig einde maar voor mij het mooiste filmpje! Visueel mooi, grimmig, bloederig en wat zwartgallige humor op de koop toe!

Het vierde segment komt uit Amerika; "Beware the Melonheads" van Calvin Lee Reeder (The Oregonian (2011) en The Rambler (2013) Tja een Appalachiaanse legende over humanoïde kannibaal-kinderen die in het bos wonen. Het valt nogal uit de toon, voelde bijna als een pauze,of horror-intermezzo? Gek genoeg is dit minste en gemakkelijkste verhaaltje van een regisseur, waarvan ik heel veel meer had verwacht!

Het vijfde segment komt uit Griekenland; "What Ever Happened to Panagas the Pagan?" van Yannis Veslemes (Absurdistische vampierenfilm Norvigia (2014) Ok, deze was behoorlijk raar, dit verhaal gaat over de Kallikantzaros, mysterieuze goblin-achtige wezens die op eerste kerstdag verschijnen om lege huizen te bezoeken en mensen voor de gek te houden. De visuele effecten van de onderwereld leken zo uit Scott's klassieker Legend te komen. Vreemd, mooi, sfeervol en zelfs beter geschikt voor een langere speelfilm

Het zesde segment komt uit India; "The Palace of Horrors" van Ashim Ahluwalia (is voor mij een onbekende, Miss Lovely (2012) Zwart-wit geschoten kort vertelsel, dat komt vanuit het perspectief van een man. Een gedoemde expeditie naar het paleis van een gestoorde koning door een circusmaker op zoek naar 'freaks' Zijn nieuwsgierigheid wordt gewekt door een ondergronds 'heilig wezen' Ergens in verte was er iets Lovecraftiaans verborgen, het kwam er helaas nergens uit!

Het zevende segment komt uit Duitsland; "A Nocturnal Breath" van Katrin Gebbe (Tore Tanzt (2013) en iets meer recentelijk Pelikanblut (2019) Dit deel behandelt eigenlijk hetzelfde soort wezen als het eerste segment maar ditmaal is het de kwaadaardige Beierse geest, bekend als een drude, in de vorm van een rat die in en uit je mond kruipt. Broer en zus en wat dieren hebben er nogal veel last van. Gewoon prima.

Het achtste en laatste segment komt uit Hongarije; "Cobblers' Lot" van Peter Strickland (Berberian Sound Studio (2012), The Duke of Burgundy (2014) en In Fabric (2018) Van zijn films ben ik nooit echt weg geweest maar hier deed hij het niet verkeerd. Echter meer een sprookje en minder horrorwerk. Alhoewel Strickland Brits is, is de aflevering opgenomen in Hongarije met het lokale acteurs, die dus een lokaal sprookje over twee broes (Robert Smith-imitators) uitbeelden op de manier van de stille film, met dezelfde acteermethoden, make-up, camera-effecten en ondertitelingskaarten. Dit verhaal was prima als luchtige afsluiter.

Dit soort films moeten je natuurlijk wel liggen want de verscheidenheid aan bijdragen betekent noodzakelijkerwijs dat ze heel verschillend zijn in vorm en presentatie. En over kwaliteit valt vaak ook veel te twisten.Tja, zoals ik al eerder zei, kan ik erg genieten van dit soort goede anthologie-films. En had met deze anthologie die elementen uit verschillende culturen mengt zeker weer een leuke tijd!

Ik vond The Field Guide to Evil een best aardige anthologie, ook al zijn anthologieën niet echt mijn smaak. Het blijkt vaak toch lastig om binnen zo'n korte tijd sfeer te bouwen en een interessant verhaal te vertellen; en het is natuurlijk altijd een verzameling verhalen die qua sfeer en plot nogal kunnen verschillen. Hier zien we acht segmenten met een soort van thema over folklore en demonen van over de wereld. En dat ligt me zeker wel, maar wat mij betreft komen onderwerpen als dit toch beter uit de verf als er langer en uitgebreider sfeer kan worden gebouwd. Toch zitten hier alleraardigste werkjes tussen, waar met name de segmenten uit Polen en Turkije me goed bevielen, en een aantal episodes zeker belofte toonden. Uiteindelijk toch een beetje onvoldaan achtergebleven, met een aantal verhalen (India en Duitsland bijvoorbeeld) die me niet zo boeiden terwijl ik andere verhalen toch liever als langspeler had willen zien.

Acht korte films van acht verschillende regisseurs uit acht verschillende landen. Folk-horror zou je het genre kunnen noemen. Op het eerste filmpje na met die twee leuke meisjes vond ik de rest slaapverwekkend. Met als dieptepunt het Griekse filmpje dat pijn doet aan je ogen en dat alle kanten opvliegt. Ook totaal onbegrijpelijk. Zo'n film moet je liggen, lees ik ergens. Nou, dit ligt mij dus duidelijk niet.