An Impossibly Small Object (2018)

Een wat geheimzinnige film van David Verbeek waarin hij zelf de hoofdrol speelt. Verbeek is in Taiwan waar hij al fotograferend in een armoedige buurt van Taipei in de ban raakt van een jong meisje met een vlieger. Het meisje wordt wat aan haar lot overgelaten door haar ouders, die het druk hebben om de eindjes aan elkaar te knopen met een horeca uitspanning die onvoldoende oplevert. Het meisje, Xiao Han genaamd, doodt de tijd met haar vlieger en beleeft avonturen met haar beste vriendje Hao Hao, die op het punt staat om met zijn ouders te emigreren naar de VS. Dit, tot groot verdriet van Xiao Han.

Lange tijd blijft het gissen waar Verbeek heen wil. De camera dwaalt onderzoekend rond in de krochten van de verloederde woonbuurt van Xiao Han en toont ons onder andere diverse mysterieuze poppen (die soms ook een eigen leven leiden), ronddwalende katten en garages, terwijl we af en toe Verbeek zelf in het decor zien ronddwalen met zijn camera. De film wordt nog wat mysterieuzer als Verbeek in het vliegtuig naar Nederland wordt aangesproken door zijn Chinese/Taiwanese buurvrouw en er in haar verhaal een duidelijke parallel blijkt te zitten met het verhaal van Xiao Han.

De tweede helft van de film speelt zich af in Nederland en dan staat Verbeek zelf letterlijk centraal. Via anderen uit de omgeving van Verbeek en Verbeek zelf komt een en ander aan het licht over de persoon van Verbeek en zijn jeugdjaren, maar wordt ook gereflecteerd op zijn werk en de betekenis ervan, onder andere aan de hand van de foto van Xiao Han met haar vlieger. Is deze foto en het verhaal van Xiao Han symbolisch voor het leven van Verbeek zelf? Iets dat hem (onbewust) heeft getriggerd? Er is namelijk een onmiskenbare parallel tussen de eenzaamheid en het verlies van Xiao Han en de eenzaamheid en het verlies die ook Verbeek lijkt te hebben gekend in zijn jeugdjaren. En zo blijft de film zijn mysterieuze karakter behouden, iets wat Verbeek ook nadrukkelijk lijkt na te streven, aangezien hij zichzelf eerder te 'uitleggerig' vond.

Een aardige film maar niet een die echt beklijft. Daarvoor blijft An Impossibly Small Object in mijn beleving toch ook weer net wat te vaag en is ook het contrast tussen het eerste, geslaagde, deel en het minder uit de verf komende tweede deel te groot.

Ik vind jouw analyse prima alleen deel ik niet het waardeoordeel dat je eraan verbindt. Het gedeelte in Nederland gaf voor mij juist veel betekenis en ik vind de zelfreflectie van Verbeek zeldzaam geslaagd. Ook op zichzelf vind ik de scènes daar fraai (Verbeek alleen in zijn appartement, naar de cafetaria tijdens een wedstrijd van Oranje, met vriendin Severina, bij zijn ouders, terugfietsend naar zijn appartement met een extreem hoge cadans). Deze scènes zorgen ervoor dat de film/kunst persoonlijk wordt gemaakt, maar het is ook gewoon een nieuw verhaal (met dus parallellen) die ik goed voelde en waar ik me mee kon identificeren (niet dat ik dit laatste nodig acht).

Na de openingsscène met de subsidieverleners vreesde ik het ergste (dat was vrij afgezaagd) maar uiteindelijk past ook dat mooi in de film doordat het tweede gedeelte dus meer op Verbeek zelf focust. Alles in deze film wordt sterk met elkaar verbonden, waarbij niet wordt prijsgegeven in welke volgorde de verhalen zijn ontstaan (zijn ze ontstaan na de foto, ervoor, of eromheen?).

De geestdolende cinematografie van Morgan Knibbe is vergelijkbaar met die in zijn Those Who Feel the Fire Burning, maar in An Impossibly Small Object worden ook andere cinematografische technieken met succes gebruikt, hoofdzakelijk in het gedeelte in Nederland, maar ook in Taiwan vindt bijvoorbeeld bij momenten een horrorachtige montage plaats. Of het slot met veranderend beeldformaat waarin de verhalen van de fotograaf, het jonge meisje en de oude vrouw definitief samenkomen, versmeltend tot een buiten de tijd geplaatst geheel. Ook de soundtrack is fantastisch, zowel de sferische percussiezware klanken in Taipei als de rafelige elektronische nummers in Amsterdam. Voor mij een prachtige bespiegeling over de verhoudingen tussen kunst, maker en toeschouwer.