The Isle (2019)

Een low budget film met matig acteerwerk. Het verhaal is niet al te interessant, het gaat vrij traag en echt spannend wordt het nergens. Ook de special fx laten veel te wensen over. Niet best dus.

Is The Isle eng? Nee, dat is het niet, maar om eerlijk te zijn probeert het ook niet echt eng te zijn. In plaats daarvan is het doel om er een ​​soort mythologisch sprookje van te maken. Een verhaal losjes gebaseerd op Schotse spookachtige folklore en aangevuld met wat inspiratie van de Griekse mythologie over Persephone die de godin van het dodenrijk werd, zij had tijdens haar ontvoering twee speelgenootjes. Deze werden als straf veranderd in vogels met een vrouwenhoofd oftewel sirenes. De film speelt dan ook meer als een melodrama en is ietwat beïnvloed door slow-burn horror uit de jaren '70. De opmerkingen hier dat er weinig gebeurd, begrijp ik dan ook enigszins wel! Maar anders dan veel andere kijkers kon ik hier wel van genieten! Want alleen al vanwege de atmosfeer gedijt de film in een droomachtige staat en dankzij een effectieve locatie en angstaanjagende geluiden; Met een mistige bos, de sterrennachten, de gevaarlijke klif-randen ... was het eiland een plek die tot mijn verbeelding sprak. Wel is er een gebrek aan periodegevoel, de personages lijken vaak eigentijds in hun dialoog en gedrag. Desondanks was dit zo slecht nog niet want in een tijd dat films met Jump scares en gore overheersen was dit toch best een prima film.

Matige bovennatuurlijke thriller met twijfelachtige kostuums en kapsels, belabberde Schotse accenten en een niet al te intrigerend verhaaltje over zeelieden halverwege de 19e eeuw die aanspoelen op een eiland met slechts een paar mysterieuze bewoners. Het heeft allemaal te maken met bekende Griekse mythologie waardoor het verhaal zo doorzichtig is dat het onmogelijk 96 minuten lang kan boeien.