Ri-eol (2017)

Ach Korea.

Deze film heeft echt alles om geniaal te zijn. Prachtige belichting, geweldig kleurgebruik, een paar van de meest indrukwekkende sets die ik ook gezien heb, toffe beukende soundtrack en zelfs wat abstractere scenes, zoals de finale. Er valt echt enorm veel te genieten in deze film.

Maar style over substance mag blijkbaar niet, en aangezien er bakkenvol style inzit, dan maar bakkenvol substance erbij. 140 minuten film worden volgepropt met twistjes en zijspoortjes en extra addendums. Op het einde lijkt het wel alsof je drie films doorgeworsteld bent. Grootste probleem is dat de sfeer daardoor stevig aangetast wordt, want veel ruimte om al dat moois te bewonderen is er niet, aangezien er ook zoveel verteld moet worden.

Sa-Rang Lee heeft ook echt z'n best gedaan om het allemaal extra verwarrend te maken, met twee personages die er hetzelfde uitzien (nee, niet omdat alle Koreanen op elkaar lijken, wel omdat er plastische chirurgie aan te pas is gekomen) en compleet in elkaar verstrengeld raken. Dus wie het leuk vindt om alles 140 minuten lang met z'n mentale notitieboekje bij te houden heeft hier een aardige kluif aan. Halvewege was ik het echter beu en heb ik maar wat gekeken naar wat er waar uit welke hoed getoverd werd.

Op z'n best is dit een grandioze film, maar eigenlijk krijgt de film nergens ruimte om op z'n best te zijn. Je ziet enkel de schimmen van meesterwerk, waar een heleboel overheen verteld wordt, op zo complex mogelijke wijze. Het resultaat is noch vlees noch vis. Het plot voorbij is er echter nog steeds genoeg te genieten, dus kan ik er uiteindelijk nog wel een positieve score aan vastplakken.

3.5*