Eighth Grade (2018)

Wat een leuke verrassing, kostelijk. Scherp, humoristisch en raak tegelijk.

Mooi regiedebuut van Bo Burnham dat boven de middelmaat uitstijgt. Kayla (Elsie Fisher) is een 13-jarig meisje dat op het punt staat de overgang van de brugklas (eighth grade) naar de middelbare school te maken. Ze leeft samen met haar vader, haar moeder is op jonge leeftijd weggegaan. Op school is Kayla een stil meisje dat nergens bij hoort, buiten school maakt zij in de veiligheid van haar slaapkamer nauwelijks bekeken vlogs over 'jezelf zijn'. In de dagelijkse praktijk is het echter een hele opgave om haar eigen adviezen na te leven.

Het mooie van Eighth Grade is, denk ik, dat heel veel meisjes (maar ook jongens en inmiddels volwassen meisjes en jongens) zich heel makkelijk kunnen identificeren met de onzekere, maar aandoenlijke Kayla. Wat daarbij onder andere helpt is dat er voor de verandering eens niet een 'perfect' tienermeisje is gecast, maar een meisje dat, zoals zoveel pubers, last heeft van acne en dat niet graatmager is. De situaties waarin Kayla terecht komt, in contact met haar vader of in relatie tot leeftijdgenoten, zijn regelmatig ook ongemakkelijk herkenbaar, ook voor menig ouder met een onverschillig ogende puber die zich verstopt achter een smartphone. De regisseur heeft in die zin zijn huiswerk goed gedaan. En de vertolking door Elsie Fisher als Kayla is er een om in te lijsten. Ook emotioneel weet de film soms op de juiste knoppen te drukken, bijvoorbeeld als vader zijn hart opent in een mooi een-op-een gesprek met zijn dochter.

Natuurlijk zijn er ook de typisch Amerikaanse dingetjes, zoals de wat karikaturale docenten op school, de verveelde 'mooie' meisjes als tegenhanger van de onzekere Kayla, de mooiboy versus de wat 'nerdy' jongen. Dat komt dan toch weer wat clichématig over. Maar dat mag de pret niet drukken: Bo Burnham heeft met Eighth Grade een in dit genre verrassend genuanceerde coming of age film gemaakt.

Goede film.

Ik was aanvankelijk wat bang dat het echt een meisjesfilm zou zijn. En in zekere zin is dat het ook maar het zijn vrij universele thema's en Burnham ontloopt behendig de cliches. Het is geen simpel tiener drama. Doordat het geen typische story arc heeft blijft de film ook frisser dan menig US film met soortgelijke thema's. Het is visueel effectief. Mocht van mij soms nog wel wat akwarder zoals een Solondz dat kan. Het is zijn eerste film dus misschien gaat hij meer durven. Sowieso is dit is een veel betere geregisseerde film dan Lady Bird dat was. Dit meisje voelde wel echt aan. Niet een Greta Gerwig hipster tiener. Maar een echt meisje van 13.

3.5 sterren

Leuke verrassing! Veel herkenbare (puber) situaties en een lsie Fisher die zeer naturel acteert maakt het een film waar ik zonder enige moeite in werd mee gezogen.

Je krijgt als kijker eerder het idee naar een documentaire te kijken en dat bedoel ik vanzelfsprekend alleen maar positief. Het verteltempo is rustig maar tegelijkertijd ook zeker niet traag, wat mij betreft had de film best nog wat langer mogen duren want de film ging in mijn beleving razendsnel voorbij.

De film ontroerde mij en wist zeker wat in mij los te maken, meer van dit soort films in de bioscoop a.u.b.!

4*

Deze Eighth grade doet me wat denken aan het uitstekende The Edge of Seventeen (2016) die ik vorige week zag. Beiden met een andere invalshoek, maar wel met een soortgelijk thema rond een tiener die vooral in de knoop ligt met zichzelf en haar omgeving. Kayla is zo'n jongere als 13 in een dozijn. Niet ongelooflijk knap, maar nu ook niet spuuglelijk. Beetje teruggetrokken en introvert, een grijze muis met erg veel gebrek aan zelfvertrouwen en schreeuwend om aandacht van haar leeftijdsgenoten.

Het fijne is dat ze verdomd goed weet hoe de wereld in elkaar zit. In theorie weet ze perfect wat en hoe ze iets moet doen, maar in de praktijk is ze een totale kluns. Ze geeft via haar videokanaal advies aan andere jongeren die het moeilijk hebben aanvaard te worden. Op zich allemaal vrij herkenbaar als je zelf advies/tips/een schouderklopje nodig hebt in een moeilijk moment. Je wéét de oplossing, maar je hoort dit liever van een andere dan van jezelf. Ook dat Youtube-kanaal is geen succes want een begeesterend spreekster is ze allerminst. Geen zeemzoete film deze Eighth grade waarbij alles op zijn pootjes komt. Wel een doordeweekse periode van een doordeweekse tiener die on- en offline via erg oppervlakkige contacten communiceert. Echt praten zit er niet meer in. Social media wordt hiermee een beetje op de korrel genomen als een erg tijdsrovende activiteit met weinig nut. Maar social media wordt helemaal niet verketterd door de film en dat is knappe van de film ook.

Fijne hoofdrol van Elsie Fisher over een erg onzeker meisje. Zeer knappe prestatie zelfs om zo naturel en ongedwongen de rol van Kayla neer te zetten. Een herkenbare film denk ik voor vele pubers en diens ouders. Eentje om bij stil te staan. Mooi!

Ik heb enorm genoten van deze knappe film.

Ik was meer onder de indruk van Elsie Fisher dan Rami Malek als Freddy Mercury, die er desondanks toch met de Oscar vandoor ging. Beter als alle genomineerden eigenlijk man en vrouw.

Misschien omdat je nauwelijks doorhebt dat ze acteert...., zo echt voelt het.

Stelletje sukkels daar in Hollywood.

Tja, de perikelen van een puber. Aardig in beeld gebracht. Kabbelt lekker voort. Schoolkinderen krijgen in Amerika al vroeg aangeleerd wat te doen als er een weirdo komt schieten. Dat heb ik dan weer geleerd.

Eigenlijk een 100% puberfilm maar omdat het verhaal en de acteer prestaties een aardig niveau aan tikken ook voor volwassenen prima te pruimen. Vooral het gebruik van social media komt uitgebreid aan het licht. De film laat een aantal pijnlijke en confronterende fragmenten zien die het puber meisje meemaakt. Toch heeft dit drama een klein feel good tintje waardoor het enigzins luchtig blijft. Prettig filmpje. 3.5*

Viel mee maar zo goed als de reacties hier laten uitschijnen vond ik het nu ook niet.

Ivm social media; ik heb al heel wat mensen bv horen zeggen van ze praten niet meer met elkaar enz...

Bv in den trein vroeger zat iedereen zijn gazet of de jongeren de joepie ofzo te lezen of hadden ze ook de walkman op.

Nu is dat de airpods/buds en de smartphone. Der is helemaal geen verschil.

Ook door de smartphone en twitter/fb enzo vind ik net dat er meer gecommuniceerd word over talloze onderwerpen, dat gaat bv bij mij van voetbal, politiek en ga zo maar door.

Neem bv een kaartspel: niks mis mee maar jongeren gaan dat nooit zoveel spelen als dat ik vroeger deed, vroeger deed ik dat constant kaarten.

Als ik al eens kaart nu ist online tegen anderen of vrienden zoals Uno of poker enz... .

Laat iedereen maar gewoon zijn goesting doen.

Hmm tegenwoordig is het allemaal instagram en snapchat hoor, en nog meer in de VS

Best wel een goede film, maar anderzijds begrijp ik de hype niet echt. Waarom moet deze film plots in de Reddit top 250, en vele andere coming-of-ages niet?

Het is een film die me ook aan mezelf doet denken, omdat ik vroeger ook wel zo wat was. Dus op dat vlak is hij best confronterend. Helaas kent de film te weinig 'up-momenten' en laat ze als we kritisch zijn ook wat steekjes vallen. Veel nieuws voegt het ook niet echt toe aan het genre. Het trucje van sociale media is al toegepast, en hier vind ik het concept van de youtubefilmpjes best vervelend overkomen, alsof het je uit de film haalt. De film valt ook wat in herhaling en in enkele clichés (overbezorgde vader, onzeker meisje). Best aangenaam om naar te kijken, zeker en vast, maar het voegt niet echt veel toe aan het coming-of-age genre, en is naar mijn mening een beetje overhyped door mensen die wellicht nog nooit een coming-of-age film hebben gezien, of zich laten leiden door recensies.

Welke films vind je hierop lijken dan TornadoEF5? Qua thema en zaken die in de film voorkomen heb je natuurlijk gelijk, maar de uitvoering is toch wel heel anders dan vele andere films. Vind juist dat de film ook heel beklemmend is. Als voorbeeld het zwembadfeestje en de achterbank. Nog beklemmender en zenuwslopendet dan menig horrorfilms. Ik kon het gewoon niet aanzien zo moeilijk. De pov is toch wel heel anders dan het gros van de coming-of-age films. Je kijkt echt over de schouders van Kayla mee.

Uitstekende film waarin een jong tienermeisje volgend jaar naar high-school gaat. Debuterend regisseur Bo Burnham weet de huidige generatie 12-jarigen bijzonder treffend neer te zetten (o.a. het gebruik van sociale media). De onzekerheden die gepaard gaan met het jong zijn, zijn echter van alle tijden. En die onzekerheid wordt ook uitstekend vertolkt door Elsie Fisher hier.

Hoeveel plaatsvervangende schaamte kan een mens verdragen? Wel, dankzij deze film ken ik in ieder geval mijn limiet.

Eighth Grade bevat zó veel gênante momenten dat je op er op den duur indigestie van krijgt. Maar het was het waard, want dit is misschien wel een van de relevantste films van de afgelopen jaren. Zelden werd het contrast tussen de online façade van mensen en de veel minder flatteuze realiteit zo gevat in beeld gebracht. Je kan het puberende hoofdpersonage trouwens perfect vervangen door een wannabe-hipster van pakweg dertig jaar die foto’s deelt van fancy gerechtjes, hopend dat het ergens iemand interesseert.

Bo Burnham bewijst dat een film vol over-the-top humor ook authentiek kan aanvoelen. En dat is best uniek in Hollywood, waar een paar Star Wars-referenties meestal volstaan om iemand als nerd te bestempelen. Het hoofdpersonage in Eighth Grade zit gelukkig wat complexer in elkaar. Elsie Fisher is niet alleen erg geloofwaardig als sociaal onhandig muurbloempje, ze beschikt ook over een uitstekende komische timing.

De pubers praten in deze film effectief als pubers (lees: arrogant, apathisch en weinig eloquent) en toch voelt Eighth Grade nergens infantiel aan. Hoe simpel de dialogen ook zijn, Burnham slaagt erin om er scherpe satire uit te puren. Het viel me overigens op dat de soundtrack hier een belangrijk aandeel in had, met nummers die lang niet altijd voor de hand liggen maar wel voor een verrassend effect zorgen.

Voorts een geweldige rol van Josh Hamilton, die als alleenstaande vader de puber-experience vanop de eerste rij meemaakt en daar heel - euh - sportief mee omgaat. Toegegeven: soms vond ik zijn personage iets te welwillend, maar dat geeft eigenlijk niet; deze film had sowieso geen nood aan een rondje schreeuwen tussen vader en dochter.

Burnham breit er uiteindelijk nog een mooi en waardig einde aan. Een veelbelovend regiedebuut dus. En nu ga ik even mijn Instagram-profiel deleten. 4*

Hele sterke film. Top acteerwerk, herkenbaar en leerzaam verhaal, leuke humor, totaal geen moment verveeld. Ja, gewoon een hele goede film naar mijn mening en goed om binnen het onderwijs in te zetten om gesprekken tussen leraar en leerlingen op gang te brengen.

Een van de beste coming-of-age films die ik heb gezien. Geweldig sterk uitgewerkt!

Degelijk herkenbaar.

Burnham kende ik al als stand-up comedian en kende hem dan vooral van een controversieel liedje. Echter kende ik hem nog niet als acteur, en nu dus regisseur. Maar als regisseur laat hij wel zien dat hij de puberteit nog wel een beetje begrijpt.

Zo zit de film vol met onderdelen die je zowel als puber als ouder "herkenbaar" zou kunnen noemen, alhoewel er wel duidelijk een Amerikaans sausje overheen is gegooid. Zo zijn sommige stukken best overdreven, maar Burnham heeft gelukkig wel grenzen.

Zo is deze film opvallend subtiel, terwijl ik van deze regisseur en bombastische film had verwacht. Maar in dat opzicht valt het reuze mee, deze film is opvallend rustig en de humor is eigenlijk niet heel flauw, maar vooral erg subtiel.

Fisher maakt wel indruk als verlegen tiener. Ze doet regelmatig dingen waarvan je als kijker van denkt "kom op" en deze scenes worden dan vervolgens opvallend ongemakkelijk lang in beeld gebracht. Echter net wat te lang, want op een gegeven momenten worden die onzekere momentjes wat saai.

Zo opent de film met een minutenlange video van Fisher die tips geeft aan de kijker, maar dit wordt iets te lang volgehouden want je verliest wel je aandacht op een gegeven moment. Het high-school genre wordt wel op een andere manier belicht dan de meeste Amerikaanse komedies, maar ook niet perse beter.

Deze film mag dan die bombastische flauwe humor wel achterwege laten, maar het rekt zijn scenes vaak wat te lang uit. Het doet voor de rest best een beetje artsy aan, maar is waarschijnlijk wel op een wat groter publiek gericht.

Geen slechte film, met goed acteerwerk en herkenbare momentjes die een tik uitdelen op de vingers van de jeugd. Maar net wat te traag om echt leuk en genietbaar te kunnen zijn naar mijn mening.

Fijne film, die vooral geweldig de leefwereld van enkele jonge pubers weet te tonen met hun levens en onzekerheden. Fisher doet dat ook veelal erg goed, al is haar rol soms net iets te ver erover. Maar als geheel is dit best een sympathiek geheel, sfeervol ook en met erg fijne muzikale momenten. Die relatie met haar vader vind ik er net iets te veel gemaakt uitkomen en past ook vaak niet echt bij de rest, ook al zitten daar enkele goede stukjes in maar het overtuigde net niet. En de pacing was niet altijd even sterk en er wordt te lang ingezoomd op minder interessante punten. 3,5*.

Het was dan ook geen high school Maar ik begrijp je punt wel.

Prima acteerwerk van Kayla (Elsie Fisher) als ongemakkelijk, sociaal onhandig meisje dat de overstap gaat maken naar van middle school (8th grade) naar high school.

In Eighth Grade zien we al die typische dingen voorbij komen die er in het hoofd van een onzeker en impopulair tienermeisje omgaan: verliefd zijn op die ene jongen, erbij willen horen, sociaal ongemakkelijk zijn, zich afzetten tegen haar vader en bang zijn voor het onbekende.

Elsie Fisher weet dit alles goed en overtuigend neer te zetten met haar nerveuze trekjes en wazige blikken.

Kayla's belevenissen worden fragmentarisch en zonder al teveel context verteld. Er is weinig daadwerkelijke omgang met medescholieren en we zien vooral veel close-ups en montages van Kayla op haar telefoon met twitter/instagram-posts in beeld die haar activiteit op social media laten zien; veel scènes worden overstemd door muziek dus je zit eigenlijk alleen maar in het hoofd van Kayla zonder veel mee te krijgen van de wereld om haar heen.

Hierdoor duik je echt in Kayla's gedachtenwereld; de wereld van een tienermeisje is nu eenmaal erg klein en self-centered.

Op zich dus een slimme stijlkeuze, maar ik had liever een meer 'standaard' highschool-film willen zien met een uitgewerkt narratief. Meer dialogen, meer verhaal, meer structuur en inhoud. Omdat het geschreven is door Bo Burnham hoopte ik ook op meer humor en absurditeiten.

Nu was het vooral braaf, vlak, traag en langdradig en duurde het erg lang voor de film een beetje op gang kwam. Burnhams debuut is leuk geprobeerd, maar niet spectaculair.

Mijn god, mijn awkardness limiet is bereikt!

Een puber - wat is die Elsie Fisher subliem in die rol - verkondigt bedenkingen, eigen aan zichzelf en aan haar leeftijd : ik moet mezelf zijn wil ik eerlijk zijn, hoe krijg ik vertrouwen, hoe ga ik om met het ouder worden... maar ervaart dat haar introvertie hunkering naar aanvaarding niet uitsluit en dat leugen kan opduiken om belangstelling te winnen.

Een mooie, eerlijk film met veel meer diepte dan men zou vermoeden en die naast de onderlinge relatie tussen jongeren - wat is de drang om "cool" te zijn groot - toch ook de belangrijke relatie ouder/kind opneemt. 'k Vraag me alleen af of het bewust om een éénoudergezin ging.

'k Vermoed ook een "herkenbare film" met een interessant en raak beeld van jongeren, waarvoor regisseur Bo Burnham dient gefeliciteerd, al was het maar om niet onder te gaan in de sensatie die vele andere, Amerikaanse coming-on-age-films, zo graag demonstreren.

Eight Grade is de puberversie van The Office UK geworden, zoveel extreem pijnlijke en bijna onkijkbaar gênante situaties zitten er in. Zo’n beetje de helft van de tijd wil je je hoofd wegdraaien en hopen dat het snel voorbij is.

Uiteraard is dit de bedoeling bij deze tragi-komedie over een opgroeiend jong meisje die online heel wijs is, maar in het echte leven tegen muren op loopt en sociaal heel ongemakkelijk is. Dat levert echt moeilijk kijkbare stukken op, zoals de poolparty waar ze eigenlijk niet hoort te zijn (de ongemakkelijke rillingen lopen over je rug als ze in haar badpak naar buiten komt...), maar ook de dialoog met klasgenoot Aiden onder de tafel op school tijdens een schietoefening. Of haar bedankje aan de verwaande mooie meisjes na het eerder genoemde zwemfeestje. Maar het is vermoedelijk wel allemaal vrij realistisch en sowieso enorm sterk geacteerd. Elsie Fisher is fantastisch in haar rol. Ze speelt geen onzeker meisje, ze ís het gewoon. Ook fijn dat hier gewoon iemand goed is gecast. Ze is verre van perfect, ook qua uiterlijk niet met acne en geen volslank figuur. Het maakt het allemaal heel geloofwaardig.

Wel had ik lange tijd moeite om veel empathie voor Kayla te krijgen, omdat ze nou weinig sympathiek deed tegen bijvoorbeeld haar vader. Ik begrijp dat pubers in hun eigen wereldje leven, maar met oordopjes in eten met je vader is gewoon onbeschoft. Net als hem constant afsnauwen. Ik was als puber ook eigenwijs en ongetwijfeld vaak irritant, maar ik hield toch wel een bepaald respect richting mijn ouders. Kan me ook niet voorstellen dat ouders dat gedrag echt accepteren. Wel dat je op die leeftijd afstand neemt, maar dit ging verder. Het voelde ook ongemakkelijk, omdat haar vader een lief en betrokken persoon is. Maar uiteraard draait ze bij. De laatste scène met beiden in de tuin met het verbranden van haar spullen vond ik wel weer ontroerend en passend. Dat was niet te klef of sentimenteel, maar precies goed. Deze regisseur raakte sowieso met een aantal stukken wel de juiste snaar. De auto-scène was er ook zo eentje, ijzersterk opgebouwd.

Nou vind ik de film geen meesterwerk, want er zitten natuurlijk genoeg clichés in, zowel qua gebeurtenissen als personages en ik heb meer hele goede coming-of-age films gezien waardoor ik een echt topcijfer niet helemaal nodig vind. Wel echt een aanrader.

3,5*

Zeer kleine film, letterlijk en figuurlijk. Staat bol van clichés en gênante momenten. Op zich niet vreemd voor een film met een pubermeisje als hoofdpersonage, maar de film overstijgt het gegeven zelden tot nooit. De vader-dochterrelatie is niet goed uitgewerkt en er gebeurt heel weinig. Verwacht er niet te veel van.

Eerlijk en echt. Simpel maar herkenbaar.

En wat speelt Fisher naturel, prachtig!

De soundtrack vond helaas negatief aanwezig.

Al met al een keurige voldoende: *3.0

Prachtig, op het nippertje geëindigd op 4,5* vanwege die bloedmooie slotscene bij het kampvuur waar de tranen regelrecht over mijn wangen liepen. Clichés of stereotyperingen: vast wel maar ik kan er geen traan om laten. Dit is zo heerlijk pijnlijk, griezelig herkenbaar, ongemakkelijk en met een montage die soms heerlijk genoeg nét iets te lang blijft hangen bij bepaalde momenten.

Hoewel ik tijdens het kijken van de film vaak genoeg dacht: 'blij dat ik geen kinderen neem', vond ik Kayla juist wél sympathiek en voelde ik genoeg empathie voor haar. Tuurlijk, ik had die telefoon al lang en breed het raam uitgesmeten, maar doordat je dit soort momenten via film op een afstand kan zien wist ik waar het vandaan kwam: de constante dwang om erbij te horen. En dan zou ik kunnen zeggen dat ik met bouwjaar 1988 blij ben dat ik een kind van de jaren '90 ben, maar ik gebruik zelf social media ook nog veel te vaak om mezelf beter voor te doen dan ik ben en om indruk te maken dan de rest. Iedereen is wel een beetje Kayla lijkt me.

Soundtrack lekker, camerawerk lekker, niet al te veel nieuws onder de zon maar het bevestigt weer waarom ik coming-of-age een heel fijn genre vind. Elsie FIsher is regelrecht briljant, mooie rol ook van Josh Hamilton maar ook de kleinere bijrollen van kinderen, pubers en leraren waren perfect. Ontzettend goed.

4,5*

Een spirituele opvolger van 'Napoleon Dynamite' (2004) in 't tijdperk van sociale media en smartphones. Of hoe de sprankelende Kayla Day (Elsie Fisher) een existentiële crisis doormaakt als ze de balans opmaakt van gemiste kansen en nieuwe mogelijkheden. Geen groot overkoepelend drama, maar een gevat (doch kwetsbaar) tienermeisje dat net iets te scherp doorheeft hoe redeloos gemeen haar schoolgenoten eigenlijk zijn. 'Eight Grade' (2018) is verrassend respectvol naar de belevingswereld van de jonge puberheldin. Alleen al hoe het wegblijft bij mythische mentorfiguren en niks afdoet met een kitscherig laagje nostalgie. Kayla heeft 't echt moeilijk en het is geen uitgemaakte zaak dat ze deze levensfase ongeschonden doormaakt. Daar zijn het ongemak en de zelftwijfel te pijnlijk voor. Filmisch prachtig in beeld gebracht door steeds in te zoomen op Kayla's onzekere loopje of de groteske uitvergrotingen van klasgenoten. Vieze beugels en puisterige hoofden. Of die hartverscheurend mooie YouTube-fragmenten, waarin ze zichzelf moed probeert in te spreken met inspirerende motto's en levenswijsheden.

Herkenbaarheid van het type horoscoop. Zo vaag en breed (de onzekerheden van een puber) dat het herkenbaar lijkt, maar de hele film lang is een aaneenschakeling van doorgedreven onzeker gedrag. Klassiek Amerikaans indie gejakker, vooral vermoeiend.

Onderhond vond het niet zo Gucci...

Hahahahaha. Is wel zo.