Holiday (2018)

Jaren geleden ging ik naar Bodrum met mijn Turkse vriendin want een van haar jeugdvriendinnen ging trouwen. Op het strand in een duur hotel, waar kosten nog moeite gespaard werden om een echt prinsessenhuwelijk te realiseren. Het waren 2 hele saaie vakantie weken, en de bruiloft was op zich prima. Lekker eten, mooie locatie. Fysiek was alles aanwezig, maar ik miste wel de bezieling. Het viel mij toen al op dat dit echt een plek is om gezien te worden. Waar geld telt en luxe vanzelfsprekend is, ondanks de kosten.

Een hele goede locatie dus voor deze film! Ik herkende er veel in, en het was soms langdradig (vooral in het begin). Want er is niets anders te doen in deze buurt dan drinken, zonnen, op een boot varen en eten. De leegte van dit bestaan komt goed naar voren in deze film. Natuurlijk heeft dit tot gevolg dat je niet diep in het gevoelsleven en karakter van de personages duikt. Deze afstand zorgt inderdaad voor een zeker gebrek aan interesse. Iedereen is een stereotype van zichzelf. Personages zijn duidelijk aanwezig om de grieven van de baas te dienen. Er is een man die maakt grapjes, de hoofdrol speler is subject van haat/liefde spellen. Er lopen nog wat kinderen. Maar er zijn geen duidelijke banden tussen personages. Dit is logisch, het is los zand, aangekocht door de crimineel die als het ware een soort surrogaat familie heeft samengesteld. Met geld en bezit en drank en drugs als enige lijm verbindingen.

Deze film is misschien ietwat langzaam, maar zeker niet saai! Op de achtergrond gebeurt van alles, en wat precies word niet uit gelegd. Ik vind het uitgangspunt van het sletje van de baas nogal verfrissend. Het is er een van zijdelingse betrokkenheid. Dit wordt ten alle tijden doorgetrokken. We zien dus geen actie, maar alleen de gevolgen van de acties. Je kunt dit jammer vinden, er is bv een scene dat Sascha een ongeluk krijgt. En je ziet niet het ongeluk maar alleen het resultaat, de hele actie word overgeslagen! Dit is een stijlkeus. Voor mij werkt het redelijk. Want het gaat niet om de actie het gaat in deze film om het effect van de acties.

Onderhuids broeit er iets in deze film. Dat zal je niet door hebben als je je verveeld en doorspoelt. Ik zelf herkende mij wel in de zeeman. Je begrijpt niet goed waarom personages doen zoals ze doen, wat ze bezielt? En daarmee komt de betrokkenheid. Je wilt begrijpen waarom, en krijgt daar niet een sluitend antwoord op. Dit gegeven voed wat mij betreft wel die nieuwsgierigheid. Maar ik kan me ook heel goed voorstellen dat je alle karakters zo onsympathiek en onmenselijk vind dat je ze een snelle en pijnlijke dood toewenst.

Toch, vanwege de originaliteit van het onderwerp en de benadering kom ik toch net op een bovengemiddeld oordeel uit. Maar de film had zich toch onsterfelijker kunnen maken als er iets meer samenhang in relaties en frustraties zouden worden uitgewerkt. De leegte die heerst bij deze mensen brengt een leegte in de film. Je kunt maar zoveel met je eigen fantasie bijvullen en de film draagt hier net niet genoeg bij.