Romancing the Stone (1984)

Succesvolle boeketreeksschrijfster, een onnozele romantische ziel, belandt in een avontuur dat ze zelf geschreven zou kunnen hebben (wat eigenlijk niet voor haar spreekt, want hoe kwam die broer in godsnaam aan die schatkaart?). Wat minder enerverende actie, stunts en locaties dan in de Indy films, maar gelukkig met genoeg humor. De soundtrack is duidelijk 80s, de pief, poef en paf-geluidseffecten dateren meer uit de jaren 70. Het voelt allemaal als een luchtig tussendoortje en ik betrapte me er af en toe op naar de resterende speelduur te kijken, net iets te kinderachtig toch allemaal, bijna als een Bassie en Adriaan avontuurtje soms. Maar Turner en Douglas zitten ver boven dat nivo, hebben plezier en chemie in hun rollen en wie De Vito niet zo trekt hoeft zich niet al te veel zorgen te maken, die heeft een bijrol. Ik had graag wat meer mooie shots van de jungle gezien en wat meer dreigingen van die jungle zelf in plaats van knullige schurken.

Nu nog eventjes wachten op het vervolg op de Tomb Raider uit 2018, die alvast is aangekondigd.

Flauw en gedateerd.

Er zijn maar weinig films die moeiteloos overeind blijven als de tand des tijds toeslaat, en dit is er zo een waarbij dat dus echt niet lukt. Van geen kanten. Het flauwe plot, het melkmuiltje van Douglas, de volstrekte miscast van DeVito, het gebrek aan een behoorlijke soundtrack - en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Het enige dat dan nog wel een heel klein beetje werkt is het karakter van Turner - al is dat ook eigenlijk te dun om er iets van te zeggen, en bovendien nogal erg duidelijk afgekeken van de veel stoerdere en veel leukere Marion van Karen Allen in Raiders of the Lost Ark.

Veelzeggend overigens dat ik - ondanks dat ik de film indertijd beslist talloze keren op tv gezien heb - me er zo ongeveer niets van herinnerde. De scene van de botsing met de bus, dat was zo ongeveer het enige.

Best wel een vermakelijke wegkijker. Romancing the Stone is een avonturenfilm in zijn meest pure vorm, hoewel het nergens zo extravagant of druk wordt als bijvoorbeeld een Indiana Jones-film. Het blijft wat meer minimaal, wat meer met de voet op de rem. Vermakelijk dus zeker, spectaculair niet echt. Het zijn ook vooral de avontuurlijke scènes waar de film het van moet hebben; de echte actiescènes i.e. het heen-en-weer-geschiet worden wat chaotisch en oninteressant in beeld gebracht. Maar de achtervolgingsscènes en de tocht door de jungle zijn in ieder geval best tof, en kennen een lekker ongecompliceerd sfeertje. Kathleen Turner en Michael Douglas vormen een fijn duo met aanstekelijke chemie. Danny DeVito, langs de andere kant, wordt een beetje verspild in een kleine en nietszeggende rol. Ik dacht op voorhand dat hij meer deel van een hoofdtrio ging uitmaken, dus dat was wel spijtig. Robert Zemeckis heeft later nog heel wat tijdloze klassiekers gecreëerd; en hoewel er vrij weinig mis is met Romancing the Stone, kan ik de film wel niet onder die noemer classificeren. Met andere woorden; tof voor een keertje, maar binnen niet al te geruime tijd waarschijnlijk ook wel weer vergeten. 3*.

Typisch stuk jeugdsentiment uit de tijd dat je gezamenlijk als familie op de bank kroop met een zak chips om te kijken wat de zaterdagavondfilm zou zijn. En dan waren dit toch erg leuk films met een prima mix van actie, humor en romance.

Het verhaal mag bekend zijn rond schrijfster Joan Wilder, een neurotische en over verlegen huismus die zowaar in de avonturen beland waar ze normaliter over schrijft. In dit geval iets met een schatkaart en veel kapers op de kust. Partner in crime en held tegen wil en dank Douglas zoals wel vaker, en uiteraard onderkruipsel De Vito zoals we ook vaker zien.

Grappig is toch vooral hoe Wilder zich langzaam ontwikkelt en het moet gezegd dat Turner vroeger best een mooie dame was. De mix is zoals te verwachten van dit genre en tijd waar de film uitstamt met een beetje actie, avontuur, humor, stereotypen, een beetje kolder, maar vooral een vlotte en gemakkelijk in te nemen stijl. Zijn er dan slechte punten te benoemen? Mwoah, het is niet echt meer van deze tijd. Maar behalve dat is Romancing The Stone zeker een leuke film voor een keer

Ook voor mij géén jeugdsentiment, want ondanks dat ik Indiana Jones helemaal grijs gekeken heb met mijn 1980 bouwjaar, had ik nooit erg behoefte om deze film en zijn sequel te zien. Wel ooit opgenomen toen hij op TV was, nooit gekeken.

De openingsscène met de ontzetten sexy Kymberly Herrin kon me qua toon wel bekoren, maar ik moet het met onderhond eens zijn dat het daarna wel een beetje een tienerfilmpje wordt. Niets mis mee, maar om dat als veertiger voor het eerst te zien, is niet hetzelfde als wanneer je er dierbare herinneringen aan koestert van de lol die je eraan beleefde toen je zestien was.

Silvestri’s hand herken je meteen bij de openingcredits, maar Romancing is wat mij betreft beter van zijn beste score. Samen met Zemeckis zullen deze heren me altijd dierbaar zijn vanwege Back to the Future (John Milton’s ultieme jeugdsentiment!), maar daar kan deze film zich niet aan optrekken.

3*

Melige avonturenfilm en een vroeg project voor regisseur Robert Zemeckis, die later een boel projecten evenals klassiekers zou afleveren. Romancing the Stone pakt de zaken voornamelijk luchtig aan en betrekt weinig ambitie om het eindresultaat verder omhoog te krikken. Het is voor iemand als Zemeckis een wat teleurstellende filmervaring, maar niettemin gebeurt er een heleboel om de kijker vermaakt te houden. Het compenseert het gebrek aan chemie tussen Michael Douglas en Kathleen Turner, die eigenlijk niet sterk genoeg acteren om de film op sleeptouw te nemen. Danny DeVito daarentegen speelt echter een leuk bijfiguurtje en past perfect binnen de gecreëerde toonzetting. Dankzij het hoge tempo en de fijne afwisseling tussen gebeurtenissen is het een best amusante film geworden, maar wel één die te lang duurt en de basis niet helemaal onder de controle weet te krijgen. De eindbeoordeling zit dan ook tegen de middelmaat aan.