Ghosts of War (2020)

Een vleugje mysterie in een oorlogsjasje. De cast doet het nog niet eens zo slecht en het verhaal kan er best mee door. Echt spannend wordt het helaas niet en de sfx/ cgi zijn van lage kwaliteit. Aan het einde vliegt het helaas volledig uit de bocht.

Regisseur Eric Bress zijn eerste film was 'The Butterfly Effect' uit 2004 en afgezien wat serie
en schrijfwerk voor The Final Destination is er niet veel meer van hem vernomen. En nu brengt hij opeens deze film over vijf Amerikaanse soldaten die een opdracht krijgen om tijdens de Tweede Wereldoorlog een landhuis op het Franse platteland te behouden. Het is niet eens zo'n hele slechte film maar het grijpt vooral terug naar het tijdperk waarin hij succes had, aangevuld met wat moderne jump scares. Wel aardig ook omdat de film zich in de Tweede Wereldoorlog afspeelt. Het zorgt voor een enigszins leuke afwisseling binnen het subgenre de spookhuis-films. Ook het wat meer actiegerichte treffen met de Duitsers was meer dan welkom. Mede doordat er nogal wat plotgaten in de film aanwezig zijn. Die ook niet worden weggewerkt door de wending in de laatste momenten, waarbij het onthult dat niet alles is zoals het lijkt te zijn. De film stijgt nergens boven zijn middelmatigheid uit en rillingen of opwinding zijn er voor de horrorfans niet veel te vinden maar de film kijk aardig makkelijk weg.

"Ghosts Of War" (bij het zien van de titel moest ik in eerste instantie denken aan het fraaie nummer "Ghosts Of War" van mijn favoriete metalband "Slayer") is best een spannende, enge en vermakelijke Horror / Oorlog film, die vol zit met schrikeffecten en die meer is dan alleen griezelig. De film is geregisseerd is door Eric Bress, die de eerste twee "Final Destination (2000)" films schreef en ook "The Butterfly Effect (2004)" schreef en regisseerde en daar heeft deze film gezien het einde wel iets van weg.

Het verhaal speelt zich af in 1944 in Frankrijk en de oorlog nadert zijn einde. Chris (Brenton Thwaites) leidt zijn mannen Butchie (Alan Ritchson), Eugene (Skylar Astin), Tappert (Kyle Gallner) en Kirk (Theo Rossi) naar hun volgende opdracht. Ze lossen een andere eenheid op die een Frans kasteel beschermen tegen nazibezetting. Ondanks dat het een makkelijke klus is, kunnen de mannen daar niet snel genoeg vertrekken, want binnen ontdekken ze een bovennatuurlijke vijand die vele malen angstaanjagender is dan elk gevaar op het slagveld.

"Ghosts of War" heeft me eigenlijk vanaf het begin weten te boeien en te vermaken (dat heb ik al snel als een film zich afspeelt gedurende de Tweede Wereldoorlog) en bij het begin moest ik zelfs qua hardheid even denken aan "Inglourious Basterds (2009)" van Quentin Tarantino. Want nadat ze een nazi-patrouille in een hinderlaag hebben gelokt, schiet één van hun een hulpeloze overlevende dood door het hoofd, snijdt een ander de gouden tanden uit een lijk en slaat iemand anders een andere hulpeloze overlevende dood door met een stuk metaal een aantal keren hard op het hoofd te slaan. Daarbij zien we ook Billy Zane in een cameo als één van de Duitsers, die tijdens een boksgevecht (waarbij Billy Zane aan de winnende hand is) met één van hun wordt doodgeschoten. Naderhand zien we Billy Zane overigens weer terug in het verhaal, maar dan in een andere rol.

Als ze eenmaal op hun bestemming zijn aangekomen, lijkt "Ghosts of War" te veranderen in een conventionele spookhuis-film. Er gebeuren meteen griezelige dingen, zoals het horen van vreemde geluiden en het zien van dingen (er gebeuren ook vreemde dingen, die uiteindelijk aanwijzingen blijken te zien voor de ontknoping) en uiteindelijk gaat het nog een stap verder. Zeker als één van hun een dagboek in het huis vindt en ontdekt dat er een gezin in huis was, te weten het gezin Helwig, die door de nazi's vermoord zijn toen ze het huis voor het eerst innamen. Ze verdronken de zoon in een bad, hingen de dochter op en staken de vader in brand en dat allemaal voordat ze de moeder op brute wijze vermoordden.

Verder zijn er verschillende effectieve schrikmomenten en ook is er een aanval van de Duitsers (die het kasteel weer proberen in te nemen) die uitloopt in een bovennatuurlijke strijd. Daarbij helpen de geesten hun een beetje tegen de Duitsers te vechten, en één van hun raakt daarbij ernstig gewond als hij op een granaat springt. Terwijl hij stervende is, zegt hij dat ze zich moeten herinneren, en dat dit niet echt is. Ik had geen idee wat dat betekende, maar ik wist wel dat het aan het einde van de film iets zou betekenen.

Daarna proberen ze het kasteel te verlaten, maar blijkt het kasteel hun niet te laten gaan (er wordt dan ook gezegd "Het laat ons niet gaan.") en lopen ze eigenlijk alleen maar in rondjes waarbij dingen zich herhalen, waarna ze besluiten terug te keren naar het kasteel. Daar vindt er nog een gevecht plaats met de geesten (wat er vooraf gebeurt was best spannend en creepy), waar na circa 75 minuten het verhaal opeens een zeer verrassende wending neemt. Het lijkt op een enorme slordige fout in het script. maar dat is het dus niet.

Ik zal niet op details ingaan en het bederven, maar de laatste onthulling knoeit echt met "Ghosts of War". Het is opzicht logisch en het past ook bij wat we tot nu toe hebben gezien, maar toch verandert het alles wat je voorheen gezien hebt. Ik had toen ook zoiets van "What the fuck !". Opzicht was het best origineel en zeer verrassend, maar ik vond het ook ietwat teleurstellend (ondanks dat het nog wat heftige beelden oplevert). Dat is jammer, want het grootste deel van de film is gewoon goed, mysterieus, sfeervol en creepy en het geeft een prettig gevoel van spanning en angst, die regelmatig onderbroken wordt door schrikeffecten en af en toe door uitbarstingen van bloed en geesten. De geesten zelf zien er van dichtbij best angstaanjagend uit (zeker de moeder), maar hun met de computer gemaakte speciale effecten oogden wel wat goedkoop.

Als je van Horror films houdt vol schrikeffecten en ook van Tweede Wereldoorlog films, dan is "Ghosts of War" zeker iets voor jou. Het verhaal is in het algemeen best goed en eerlijk gezegd was ik vanaf het begin verslaafd aan deze film en probeerde ik continue te raden wat er aan de hand was. De ontknoping is in ieder geval zeer verrassend en daar zal iedereen wel een eigen mening over hebben.

‘Ghosts of War’ leek op het eerste gezicht een aardige B-film te worden. Niet met al te goeie verwachtingen keek ik tegen deze film aan. Tot ik getipt werd door ‘Theunissen’ deze film te gaan kijken. Hij was er aardig positief over, ook gezien zijn mening en stem boven mij waardoor ik toch eigenlijk met meer interesse en zin deze film startte. Ik heb uiteraard al een aardige verslaving aan tweede wereldoorlog films en met dit thema kan een film vaak mijn interesse al erg snel winnen. Ook van geesten en paranormale films ben ik vaak wel weg, de combinatie klonk me dus eigenlijk als een beetje muziek in de oortjes.

Toen de film begon oogde het nogal b-matig. Oorlogsgebied was leuk maar er gebeurde bar weinig, het begint nogal vreemd en we worden eigenlijk vrij snel in de groep soldaten gedrukt zonder enige informatie. Het gebied was mooi, leuk geschoten beelden. Wanneer de aanmerking is met de eerste Nazitroepen wordt de film vrij hard wat ik wel gaaf vond, alleen man ó man eentje kon echt niet acteren van die Duitsers want hij zat gewoon nog met zijn ogen te bewegen terwijl hij dood moest zijn, althans dat vertelden ze. Daar kom je dan al gauw erachter dat het zeker niet van topkwaliteit is en maakte ik me vrij snel klaar om misschien een best zware zit te ondergaan met veel lelijke fouten.

Dat gebeurde echter niet, de film is hard zoals ik al zei waar Nazi troepen gewoon door het hoofd worden geschoten zonder genade en er aardig wat bloed aanwezig is. Eenmaal aangekomen in de villa wordt het ook actiever qua film, die op sommige momenten nog best spannend kon worden. Het b-matige spatte overigens wel overal van af, ‘Eric Bress’ weet nog vrij professioneel met sommige scenes om te gaan, mag ook wel aangezien hij hiervoor een echte topper had gefilmd.

Het einde was voor mij wat minder, haalde voor mij de lol er wel een beetje af. Ongeacht het hele tweede wereldoorlog thema ontkrachtte dat in mijn ogen de film een beetje. Wel leuk om het achtergrondverhaal te snappen maar dat was het ook wel. De cast deed het overigens erg leuk, ook een paar bekende gezichten. En zo was ‘Ghosts of War’ achteraf toch een vermakelijke horrorfilm.

3.5*

Oorlog en horror is niet een heel gebruikelijke combi, en zeker niet als het dan ook nog eens best eng wordt. Nouja voor mij dan, maar ik heb het nou een keer niet zo op geesten en dat soort gedoe, daar slaap ik zo onrustig van.

Het verhaal vond ik eigenlijk best sterk in elkaar zitten, en het laat ook maar weer eens zien dat je best een paar steken kan laten vallen in de productie en de uitvoering - of met een veel kleiner budget toekan - als je maar een behoorlijk en fris verhaal hebt. En ik vind het ook wel wat sympathieker dan de dagelijkse Netflix blubber, of de astronomische budgetten van de zoveelste vergeetbare Hollywood productie.

Matige combi van oorlog en horror. Het verhaal is aardig met net wat te ver gezocht en daardoor te veel van het goede. Het begin gaat nog wel maar vervolgens volgt een herhaling van zetten en focust de film teveel op jumpscares. Soms wel spannend maar vaak voorspelbaar. Het einde is bijna lachwekkend, wat een valse twist. Het acteerwerk gaat nog wel. Visueel kan de film er mee door. 2.5/3.0

Horror met veel bekende elementen die we vaker hebben gezien, maar vond ik de film best wel

geslaagd. Met een begin waarin de soldaten zich nogal bot en ruw betonen bij het elimineren

van enkele Duitsers. De film heeft eenmaal in het kasteel sfeer met opvallend veel verschoten

en bleek kleurgebruik en ademt ook een low-budget niveau maar wat mij juist aangenaam beviel.

Met meerdere gave scenes en schrikmomentjes. De spookachtigheid werkt intrigerend ook al

heb je gauw door dat het, als dan vaker bij horrorfilms, gaat om een onfris verleden en geesten

hun gram willen halen of uitnodigen tot verlossing. Knap gedoseerde horror zonder gore en

meer en meer met mysterie. Het mysterie dat geleidelijk wordt ontrafeld en wat aan het einde

van de film tot een verrassende, goed gevonden en knap uitgevoerde ontknoping komt. Wel

vond ik het acteerwerk matig, typerend natuurlijk voor een low-budget film.

Een ongewone combinatie van een horror met een oorlog(setting). Maar al bij al wel geslaagd. Wat neerkomt op het traditionele huis dat wordt bezeten door wat geesten, draait enigszins toch anders uit dan verwacht. En wat ik er uiteindelijk van begreep - dat item had ik niet volledig - is dat de ontspoorde geesten toch weer niet voorzien waren en werden verklaard als één of andere bug. Nogal vaag, maar los hiervan kon ik de traumabestrijding via cognitieve therapie wel hebben.

Los daarvan visueel niet slecht gedaan met de setting en de sfeer in het huis. De scènes met de badkuip bijvoorbeeld vond ik erg goed, eng ook. Het feit ook dat ze niet zomaar wegraakten en in cirkels rondliepen, bracht een enge sfeer met zich mee. Best meeslepend. Niet geweldig hoogstaand en niet alles was even geslaagd, maar zeker voor een horrorprent degelijk te noemen. Er zat een bepaald idee achter de film - los van het feit of je die kon pruimen of niet - en dat wil ik zeker belonen. Men kon er zich veel makkelijker vanaf gemaakt hebben.

Regisseur en scenarist Eric Bress slaagt erin om met enkele originele ideeën op de proppen te komen, maar vergeet deze passend te vermengen met zijn film. Ghosts of War profiteert niettemin voor lange tijd van de inhoudelijke mysterie, ondanks dat de hintjes na enige tijd erg lomp worden weggegeven. Het acteerwerk van de vijf soldaten is ook niet bepaald geweldig en Bress is duidelijk geen regisseur voor een oorlogsfilm, aangezien zeker de geanimeerde effecten erg lelijk uitpakken. Als horrorfilm profiteert het geheel van een sfeervolle locatie en lekker veel gespook, maar zodra de film enige angst moet oproepen is er uiteindelijk beduidend weinig te beleven. Verrassend is de insteek naar de finale toe die ik zeker kon waarderen, maar deze wordt erg chaotisch ingevuld en vooral te abrupt beëindigd. Het is fijn dat men probeert om toch nog een nieuw pad aan te leggen binnen een uitgekauwd genre, maar Bress had zich er beter aan gedaan wat meer de rust te nemen om alles gepast bij elkaar te krijgen. Extra punten omdat de film me wel uitnodigde om mee te blijven denken.

Van Ghosts of War wist ik helemaal niks op voorhand, wat denk ik de beste manier is om deze film te kijken. De film heeft namelijk enkele verrassingen in petto. Het begint als een spookhuisfilmpje met wat oorlogselementen en er wordt zowaar een degelijk mysterie opgebouwd. Jammer dat de ene twist na de andere alles doet afzwakken tot een rommeltje. Het einde vond ik zowel geniaal als knullig. De cast is degelijk genoeg met o.a. Kyle Gallner die ik altijd wel graag zie spelen.

Verhaaltechnisch is het mixed bag van verschillende ideeën die niet voldoende worden uitgewerkt. Jammer, want hier had veel meer in kunnen zitten.

2,5*