Eric Clapton: Life in 12 Bars (2017)

Boeiende levensloop en docu. Er had wel wat meer muziek ingemogen, daar draait het toch om zou je zeggen bij een muzikant. Het lijkt hier vooral om relaties te gaan, met vrouwen en andere muzikanten.

Opvallend dat er met geen woord gerept wordt over Bob Marley, die zijn doorbraak mede te danken heeft gehad aan Clapton's cover van I shot the Sheriff.....

Vergelijking dringt zich op met de documentaire over Jan Akkerman (Het uur van de wolf). Deze vond ik toch beter en toegankelijker, mede doordat hij enige tijd gevolgd werd door een cameraploeg. De documentaire over Clapton bestaat puur uit archiefmateriaal en blijft daardoor een stuk droger en afstandelijker. Meer dan een "3" kan ik er niet van maken...

Clapton is God

Bovenstaand is een iconische zin die zijn eigen leven is beginnen leiden (het werd ooit als graffiti op een muur gespoten ten tijde van Eric Clapton's periode bij John Mayall’s Bluesbreakers en de foto ging nadien de wereld rond) en waar ik het altijd een beetje moeilijk mee heb gehad. Niet dat Clapton zo'n slechte gitarist is natuurlijk, maar de klik was er niet en naar mijn gevoel was hij een tikkeltje overroepen. De klik kwam er echter wel toen ik jaren geleden de biografie las die de gitarist samen met Christopher Simon Sykes schreef en vanaf dan was het opeens grote liefde.

De laatste jaren meer en meer into Clapton geraakt en dan uiteraard ook benieuwd geraakt naar deze documentaire. Lili Fini Zanuck kiest in ieder geval wel voor een interessante aanpak. In plaats van de traditionele floating heads die allemaal iets liefs over Clapton komen vertellen, wordt er enkel en alleen gebruik gemaakt van archiefmateriaal. Je vraagt je af waar ze het allemaal vandaan heeft gehaald, maar de beginperiode met onder andere The Yardbirds en John Mayall zijn goed gedocumenteerd. Verder de gebruikelijke structuur met de rise en de fall (mooi ook dat dit geen al te eenzijdig portret wordt maar dat de destructieve kanten van Clapton niet uit de weg worden gegaan) maar naar het einde gaat het opeens wel allemaal heel erg snel. De tragedie rond Connor en het Unplugged concert wordt nog besproken en dan wordt er in een sneltreinvaart doorgegaan naar vandaag de dag. Wel mooi hoe dit start met het eerbetoon van Clapton aan BB King en hoe het eindigt met het eerbetoon van diezelfde BB King aan Clapton.

Een documentaire van meer dan 2 uur en toch voel je nog altijd dat er stukken missen. Zo had ik gerust wel nog iets willen zien over zijn soundtrack werk (onder andere voor de Lethal Weapon franchise), over zijn samenwerkingen met andere artiesten (er is een versie van Brown Sugar met Clapton op gitaar) en ga zo nog maar even door. Toch is dit zeker een interessante zit. Ietwat afstandelijk misschien vanwege het enkel gebruiken van archiefmateriaal maar dat went wel.

4*

Als het aan Eric Clapton had gelegen, had hij samen met zijn goede vriend Jimi Hendrix het aardse leven achter hem gelaten. Na zijn doorbraak als virtuoze bluesgitarist met Cream keerde Clapton zich af van de commerciële druk van de muziekindustrie. Na een jarenlange heroïneverslaving ruilde hij die drug in voor Remy Martin en Courvoisier. Dat had de doodsteek kunnen zijn voor zijn carrière, maar anno 2017 leeft Clapton nog altijd en is hij gelukkiger dan hij ooit had durven dromen. Zanuck springt op intelligente wijze heen en weer tussen Claptons muzikale carrière en zijn jeugd om de wortels van zijn complexe persoonlijkheid en zijn grillige gedrag te ontrafelen, daarbij geholpen door interviews met veel van de belangrijkste betrokken en een hoop (soms buitengewoon) intiem beeldmateriaal.