Our House (2018)

Best goed.

Al is het ook hier weer hetzelfde verhaaltje: een teveel aan drama waardoor het te lang wachten is op wat serieuze horror. Vooral het middenstuk van dit soort filmpjes durft wel een keer veel te lang aanslepen. Dat is ook hier het geval.

Gelukkig is het acteerwerk wel op niveau en toont Burns zich ook een goed regisseur. Ondanks dat het drama niet echt hoogstaand is, weet hij de spanning toch genoeg vast te houden. Ideetje met de tech is een grappige toevoeging verder, maar echt veel anders dan anders maakt het de film ook niet.

Het horrorstuk is gelukkig een stuk beter. Ziet er visueel verzorgd uit, wat best sfeervol en spannend en steunt niet echt op de klassieke scares. Toch niet van het soort die de laatste 20 jaar het mooie weer gemaakt hebben in horrorfilms.

Best oké filmpje dus. Burns is een goed regisseur, maar hij mag de balans iets meer naar horror laten overhellen.

3.5*

Hoe verder de tijd vordert, hoe moeilijker het zal worden om een griezelfilm van formaat neer te zetten?

Vaak krijgen we een ophoping van vorige films te zien, effecten die we al kennen maar waar we nog steeds van schrikken. Een onverhoedse camerabeweging en een drumslag en het publiek stuitert op en neer.

Ook "Our house" bevat veel van vorige griezelfilms uit het verleden.

Maar...is dat erg? Nee, wat verwacht je? Verhaal is niet supersterk maar toch aangenaam om te volgen en ik geloof echt dat regisseur Anthony Scott Burns zijn best heeft gedaan om de kijker(s) te vermaken met deze film. Acteurs doen hun werk goed en ook de muziek is aangenaam. (let op het laatste nummer)

Prima griezelfilm die doet wat het moet doen; vermaken, laten schrikken en entertainen!

Een 7.

Een Geestopwekmachine.

Leuk bedacht. Het drama van het gezin is een goede trigger voor de horrorelementen. Ben je door een persoonlijk drama vatbaarder voor bovennatuurlijke elementen. De kinderen acteerden overtuigend en waren gelukkig niet irritant, alleen de rokerige verschijningen vond ik dan wat minder geslaagd. Toch wel voldoende.

Goed.

Mij een beetje een raadsel waarom dit zo laag beoordeeld wordt, want dit is voor mij duidelijk toch echt 1 van de betere horrorfilms die er uitgebracht zijn in het laatste jaar. Ik had er niet veel van verwacht, maar ik was toch echt wel op het puntje van mijn stoel.

Wat de film soms te veel doet, iets iets te veel op clichés leunen soms. Weer het kleine kind dat met ouders en ook nog een vriendinnetje gaat praten die eigenlijk kwade geesten zijn. En de drama in de film is echt wat te lang en komt nergens echt goed binnen waarmee sympathie vaak ver te zoeken is.

Burns weet echter de sfeer goed neer te zetten, en weet zelfs een slotfase te maken die gewoon spannend blijft en geen over-the-top horrorspektakel aan het worden is. Ook niet veel schrikmomenten (eindelijk) terwijl alles gewoon spannend blijft en lekker intens is. De sfeer is ruimschoots voelbaar soms.

Mooi cameragebruik en een perfecte, nerveuze soundtrack helpen hier ook goed bij. Eigenlijk keek ik de film voor Mann, maar diegene die verrassend uitblinkt is Hynes White die zich op vrij jonge leeftijd zich vol in zijn rol zet. Het kleine meisje was ook prima, bovengemiddeld in vergelijking met haar leeftijdsgenoten. Visueel waren de verschijningen misschien niet altijd even overtuigend, daar had misschien iets meer detail in gemogen, want toegegeven, het was enger als ze uit beeld waren.

Dit is horror zoals ik het eigenlijk gewoon graag zie, het eerste half uur is voornamelijk drama, maar als de thriller en horror om de hoek komt kijken, keren de tafels en weet het echt wel spannend en sfeervol te zijn zonder al te veel poeha en trucjes te gebruiken. Absoluut 1 van de betere paranormale thrillers van 2018.

Trouwens, waar mensen "saai" vandaan halen is me toch wel een klein raadseltje. Vond het nergens, ook niet de eerste helft, maar een beetje saai worden. Maar dat kan aan mij in persoon liggen.

Burns is de regisseur van het leukste segment uit Holidays (2016) , Father's Day. In korte tijd wist hij daar met minimale middelen een verhaal te vertellen met broeierige spanning, een personage waar je empathie voor kon hebben en een einde dat genoeg aan de verbeelding overliet.

Our House toont veel van dezelfde kenmerken, maar komt op een of andere manier toch minder sterk uit de bus. Het begint nochtans goed qua personages. Hoofdpersoon komt door een onfortuinlijke samenloop van omstandigheden met de zorg van zijn broer en zusje te zitten en kampt nog altijd met zijn onvoltooide experimenten. Een heeeeerlijke soundtrack en een prima camera zorgen voor voldoende sfeer.

Burns smeert het narratief echter wat lang uit, waardoor er nooit volledig gas gegeven wordt. Naar het einde toe gebeurt er meer, maar een beetje navenant: iets hoger tempo en iets meer horror, zeker naar het einde, had de film goed gedaan. Nu is het meer een sfeervol familiedrama met thrillerelementen. Zeker het middenstuk, als het verband tussen de experimenten en de geestverschijningen gelegd wordt, voelt repetitief en slepend.

Een bescheiden filmdebuut met genoeg potentie, maar de volgende mag wel iets meer uitpakken. 3,5*

Een weinig verrassende thriller met een verhaal dat we al wel meer gezien hebben, maar hier gewoon een kleine aanpassing krijgt. Niet veel bijzonder dus, al is het ook niet slecht. Visueel niet veel op aan te merken en acteerwerk viel wel mee. Geen idee of hier meer in had gezeten.