Hagazussa (2017)

Bot gezegd zei ik vandaag tegen meerdere mensen: de film is typisch voer voor Verhoeven (een constatering, geen waarde-oordeel wellicht, haha), mits de film niet te heidens is en stiekem te ver doordrijft in zijn lugubere ideologie met betrekking tot ritualisme, paganisme en hekserij. Je zou er namelijk van allerlei hersenspinsels en theorietjes op los kunnen laten en een diepere betekenis zoeken. Symboliek en zo.

Persoonlijk zag ik die niet en vond ik het wat gekunseld, lichtjes pretentieus en soms ronduit belachelijk lachwekkend. Maar het was geen komedie en de sfeer duister en grimmig. Waar vooral de harde ambient drones nog wel sfeervol waren. Maar na het zoveelste statische shot van een wit sneeuwlandschap, donkere bossen of hoge bergen die minutenlang aanhielden had ik t wel gezien. Er zat ook geen variatie meer in de shots. Stiekem waren het gewoon telkens dezelfde.

Niet heel slecht, maar ook zeker niet goed. Ik kwam met een vervelender en moe gevoel de zaal uit, maar kan er nu wat milder op terugkijken. Lastig om te beoordelen, hangt tussen 2* en 2.5*

Hagazussa is het afstudeerproject van Lukas Feigelfeld, een donkere folkloristische vertelling zich afspelend in de vijftiende eeuw, wanneer het heidense geloof in heksen en andere natuurgeesten, angst en terreur verspreidt onder de plattelandsbevolking in de Oostenrijkse Alpen.

Een indrukwekkend debuut waarin gestileerd minimalisme en beklemmende gothic sfeer hand in hand gaan. Feigelfelds scènes zijn vaak woordeloos en langgerekt, met stilte of de dreunende, onheilspellend gonzende ambientklanken van het Griekse collectief MMMD. Die grotendeelse afwezigheid van dialoog maakt van Hagazussa bijna een silent film. Een traditioneel, zich vlot ontwikkelend plot hoef je hier evenmin te verwachten, al is wel degelijk sprake van een verhaal, ook al is dat eenvoudig. Wanneer je een scène zoals het melken van een geit zó verfilmd, dan zit je dermate gefascineerd naar dat verstilde tafereel te kijken dat plotontwikkeling je hopelijk een zorg zal wezen.

Het verbaast niet om te horen dat Feigelfeld eerst fotografie gestudeerd heeft, voordat hij met deze deels crowdfunded film afstudeerde aan de film- en televisieacademie in Berlijn; de film ziet er prachtig uit. Het is echter het sound design dat de film voor mij naar een nog hoger niveau trekt, de wind die door kieren giert, knerpende sneeuw, opgewonden ademhaling… Alles staat in dienst van het opwekken van gevoel bij de kijker. Als dit je eerste stappen in de filmwereld zijn, dan belooft dat wat.

Geen standaard horror dus, die draait om gore of nagelbijtende suspense, maar een feestje voor wie de (behoorlijk) langzamere en gestileerde arthouse-horror een warm hart toedraagt. Een prima companion piece van Robert Eggers The VVitch: A New-England Folktale (2015), wat mij betreft.

Check vooral de teaser in geval van twijfel.

4*

Hagazussa (een oud-Germaanse term voor heks) speelt zich af in de vijftiende eeuw en gaat over de jonge vrouw Albrun die een teruggetrokken bestaan leeft ergens in de bosrijke Oostenrijkse Alpen. Het is een trage, stemmige onheilspellende film, met duistere cellomuziek van het Griekse MMMD en tevens de afstudeerfilm van Lukas Feigelfeld. Doordat de film zich situeert in de vijftiende eeuw en min of meer een zelfde thematiek heeft is er enige verwantschap met de The VVitch: A New-England Folktale (2015)

Echter gaat regisseur Feigelfeld een stapje verder en vertelt zijn verhaal met een minimum aan dialogen, lange meditatieve takes en een dreunende, monotone soundtrack. Deze gehanteerde film- en vertelstijl brengen ook enkele nadelen met zich mee, die de film niet ten goede komen. Sommige scènes duren langer dan gewenst, waardoor er momenten van verveling toeslaan. Ook is de film door zijn minimalisme en lichte plot moeilijk doorgrondbaar. Je moet het maar weten dat een vrouw die een teruggetrokken bestaan leidt en haar natuurlijke seksuele behoeftes bevredigt door te masturberen, in de ogen van toen; een zonderlinge vrouw was die seks heeft met de duivel.

Toch blijft de film tot op het einde boeien dankzij de visuele pracht (het donkere bos als pure horror) en enkele spraakmakende momenten, waaronder de finale. (had nog wel wat gruwelijker gemogen)

Zeker geen film die iedereen zal aanspreken en ook ik had best moeite om hier iets van te vinden. Er zaten voor mij zowel goede als mindere momenten in de film maar één ding staat buiten kijf het is een opmerkelijk debuut! Met dank aan John Milton die mij heeft voorzien van deze intrigerende film!

Ik hou van arthouse, ik hou van horror. En het liefst kijk ik arthouse-horror. The VVitch is 1 van mijn favoriete (horror)films... Maar hier kon ik weinig mee. En ik vind de vergelijking dan ook niet terecht. Kon hier niet echt wat van brouwen. Misschien ook wel omdat ik moeite had mijn aandacht erbij te houden. Maar veel was mij onduidelijk. Teveel... Next level tergend langzaam. Wel fijn sfeertje en mooie beelden maar het verhaal liet te wensen over. Vaak getwijfeld of ik hem af zou zetten. Toch benieuwd of het nog sense ging maken. Nee... Niet echt.

Best sfeervol, maar over de gehele lijn een beetje te vlak en monotoon. Het trage tempo an sich vond ik niet zo'n probleem, alhoewel de overdaad aan bijna eeuwig durende slo-mo scenes me op ten duur nogal tegen begon te staan. Zeker wanneer de desbetreffende scenes visueel weinig bijzonder zijn.

Mist verder ook scenes die er echt bovenuit springen. Ik had niet direct een expliciete horror verwacht, maar de aparte en creepy scenes die bijvoorbeeld The Vvitch wel had, ontbreken hier nagenoeg. Enkel tegen het einde veerde ik wat op. Sterke setting wel, en hier en daar wordt er een aardig sfeertje opgebouwd, maar daarna valt het steeds al gauw dood en treed de film te vaak in herhaling. Beetje teleurstellend. 2,5*.

Wat een naargeestige film. Hier werd ik echt niet vrolijk van. Je moest die ogen eens zien van die Albrun toen ze in het water stond en naar haar kind keek. Om bang van te worden. Ja, deze film kwam bij mij wel over als puur horror en kan van mij ook in mijn top 10 van meest depri films allertijden. Maar...op visueel vlak valt er toch weinig op te merken op dit horrorfilmpje. Neem dat water bij voorbeeld dat rood kleurde van het bloed. Verder werd ook het Oostenrijkse landschap - de bergen en het donkere bos - schitterend weergegeven. Opvallend ook dat er doorgaans zeer weinig gesproken werd in deze film wat de donkere creepy sfeer wel ten goede kwam mede ook door de zeer onheilspellende score. Hoewel zeer depri was deze film dus helemaal niet slecht maar ik zal 'm toch niet gauw meer voor een 2e keer gaan bekijken. Mooie poster trouwens.

3,0*

Vond dit wel fijn.

Duidelijk dat de soundtrack leidend is. Beetje raar voor een film van regisseur die blijkbaar fotografie gestudeerd heeft, maar het zijn toch de drones en de uitgetilde geluiden die van deze film een erg sfeervolle bedoening maakte. Het huisje hier trilde lekker mee, da's altijd fijn om mee te maken.

Ik vond het visueel niet geheel op hetzelfde niveau. Wel mooi geschoten, dat zeker, maar voor deze stijl (erg traag, met een erg grimmige, donkere sfeer) moet het ofwel nog véél strakker, ofwel wat edgier in beeld gebracht worden. Op het einde zit er zo één momentje, maar daarna is de film eigenlijk meteen gedaan. Nu valt het er een beetje tussenin, waardoor het visueel wat achterophinkt op de soundtrack.

Acteerwerk verder ook erg sterk. Een hoop mysterieuze en licht ongemakkelijke scenes, al had Feigelfeld daar ook nét iets verder mogen gaan. En zo rest een intrigerende film die goed weet te vermaken, maar net dat beetje extras mist om een echt meesterwerk te zijn. Maar als dit een afstudeerproject is, laat z'n echte carriere maar snel starten dan.

Dikke 3.5*

Moeder [Claudia Martini] sterft, dochter Albrun [Aleksandra Cwen] is diep geraakt. Een hoop sinistere muziek, talloze close-ups van levende of dode dieren , een paar orgasmes en we zijn 75 minuten verder. Dan pas gebeurt er tenminste iets redelijk interessants, ook al rekt Feigelfeld dat moment aanzienlijk veel langer dan nodig is. De finale is abrupt en de moeite van het wachten zeker niet waard. Zelfs op dubbele snelheid is dit amper vol te houden, ondanks een paar visuele hoogstandjes.

Dit schreef ik vandaag nog bij Megalomaniac (2022):

Dit schreef ik eerder bij Des Teufels Bad (2024): En dit schreef ik in mijn laatste bijdrage bij Lamb / Dýrið (2021):
En laat Hagazussa nou de perfecte samensmelting van nét die drie elementen zijn. Want wát is deze film over een verstoten vrouw in de Middeleeuwen deprimerend en wat néémt Feigelfeld de tijd. Shots die maar lijken te duren en een hoofdrolspeler die de regie-aanwijzing gekregen lijkt te hebben om al haar bewegingen zo langzaam mogelijk uit te voeren. Aanvankelijk heeft dat nog uitwerking, maar gaandeweg begint het steeds meer te irriteren. Toegegeven: ik wist totaal niet wat ik moest verwachten. Ik ging enkel af op de poster (waar ik onbewust toch meer een heavy-metal connotatie bij had dan het monotone gebrom en schurende vioolspel wat je geserveerd krijgt) en de relatief hoge scores van meerdere gebruikers, maar dit valt voor mij toch negatief uit.

De positieve punten dan maar:

Het sounddesign is subliem. Werkelijk. Ik benoem de soundtrack hierboven wat negatief, maar dat is omdat het mijn grootste ergernis, de traagheid, zo nadrukkelijk faciliteert. Maar de sfeer, die zo onafgebroken huiveringwekkend aanwezig is, wordt er feilloos door neergezet, hoe repetitief het na een tijdje ook moge worden. Bovendien is de film over de gehele lengte rijkelijk aangekleed met auditieve details (knisperend vuur in een houten hut, sneeuw dat onder voetstappen platgedrukt wordt, houten wielen die moeizaam over hobbelig gras kraken), dat het de film echt tot leven brengt. Of ja, in leven houdt, moet ik dan eigenlijk zeggen.

Visueel komt het laatste kwartier dan nog uitzonderlijk sterk uit de hoek. Daarvóór was alles degelijk, maar ook veel van hetzelfde. Zelfs de mistige bossen en heuvelruggen, hoe mooi ook, leken wel in herhaling vallen. Ik merkte bij de verdrinkingsscène gelijk op dat daar het tempo voor mij prima gerechtvaardigd wordt, omdat de film er beeldend ook wat meer bij te bieden heeft. Helaas is het één van de weinige momenten die eruit springen en was het voor mij too little, too late. De kerk in het begin (zowel het exterieur als van binnen) was nog wel een plaatje dat het vermelden waard is.

Voor een debuut is dit een opmerkelijk kwalitatief geschoten en vormgegeven film, maar laat Feigelfeld alsjeblieft met een tweede komen waar een beetje meer schwung in zit. Talent komt hij niet tekort in ieder geval. Misschien wordt mijn score beïnvloed doordat ik (door voorafgaande films) mijn buik wat vol heb van traagheid, maar het zal me verbazen mocht ik deze ooit nog herzien. 2*

Gedetailleerde en sfeervolle thrillerfilm met een boeiend eerste halfuur, waarin we vooral de kinderjaren volgen van het hoofdpersonage. Daarin toont regisseur Lukas Feigelfeld veel passie, talent en kwaliteit richting de visuele opmaak van de film. Het ziet en klinkt allemaal uitstekend, ook al wordt de spanning zelden opgevoerd. Waarna de hoofdfiguur opgroeit kantelt Hagazussa naar het negatieve toe, met een boel oninteressante personages en diens even oninteressante romantiek. Het sneeuwachtige landschap wordt vervangen door kale bosomgevingen en alle bevreemdende beelden bouwen op naar een weinig opwindende finale. Hierin laat ook het acteerwerk het afweten, maar Feigelfeld toont in ieder geval potentie voor mooie toekomstprojecten.