Under Sandet (2015)

Begrijpelijk dat Land of Mine de IFFR-publieksprijs heeft gewonnen; de film is een soort 'allemansvriend' omdat nagenoeg alles bovengemiddeld is. Een pakkend verhaal, verzorgd en degelijk geschoten, een ingetogen soundtrack en de wisselwerking tussen de Duitse jongens en de Deense sergeant-majoor pakt goed uit. Hoewel dat laatste voorspelbaar verloopt: de harde militair die z'n menselijke gezicht steeds meer laat zien.

Dat neemt niet weg dat de film aardig wat indruk maakt (vooral de scène met Ernst die zichzelf opblaast) en dat het doeltreffend inspeelt op het inlevingsvermogen voor zowel de jongens als de sergeant. Dat er geen onnodige zijplotjes en poespas zijn, draagt daaraan bij. Af en toe vind ik het wel te makkelijk op sentiment spelen zoals wat er gebeurt met de hond.

Eens een oorlogsfilm met een wat andere invalshoek, fijn. Dat is dan ook meteen hetgeen waar Under Sandet vooral op teert. Echt schokkend is het namelijk niet en de uitwerking is een beetje aan de brave kant. Bepaalde karakterontwikkelingen liepen ook niet helemaal lekker; zo leek me de ommezwaai in het karakter van meneer de gemene sergeant wat stug. Eerst was het allemaal bar en boos, maar dan een paar shots later staat-ie opeens doodleuk te voetballen met die knakkers.

Gelukkig is de film verder voorzien van een redelijk sfeervolle soundtrack, werd het nergens te sentimenteel, en valt er bij wijlen toch best een sterke scene te bespeuren (zelfmoord van de jongen bijv.). Krappe 3*.

Een fraaie film die goede momenten kent, maar grotendeels wel gekenmerkt wordt door wat geforceerde/overdreven situaties. Sergeant Rasmussen deed me meer dan eens denken aan Terence Fletcher, de beruchte muziekdocent uit Whiplash (2014). Vooral aan het begin werd het allemaal net teveel geforceerd, en na de o zo voorspelbare scene met de hond kwam het gemaakte en geforceerde weer helemaal terug, scene met het meisje inbegrepen, en de truckscene eigenlijk ook wel. En dat is zonde, want in de eerste helft werd ondanks de schoonheidsfoutjes toch een mooie film opgebouwd, maar daarna ging men over op formulewerk. Qua verhaal zeker interessant en het bekijken waard, maar qua uitwerking kon dit beter. 3*

Aardige na oorlogse film. Het verhaal is redelijk en wat onderwerp betreft best origineel. De opbouw is goed en de film kijkt lekker weg. Hier en daar is het verhaal redelijk geromantiseerd en een aantal scenes zijn net iets te. De ommekeer komt wel wat uit de lucht vallen en had best wat opbouwender mogen zijn. Verder wordt er redelijk geacteerd en bevat de film een prima soundtrack. 3.5

Heftig, zeer heftig. Nog nooit een film gezien waarvan ik vanaf het begin tot het einde zo in spanning heb gezeten. Elke keer was het weer van “wanneer ontploft er weer zo’n ding”, hoewel je het telkens wel enigszins aan voelde komen.
Behalve een zeer spannend post-oorlogsdrama vond ik “Under Sandet” ook vooral een uitstekend psychologisch drama. Sergeant Carl Leopold Rasmussen kon het wel en wee van de Duitse krijgsgevangenen aanvankelijk niets schelen omdat hij de Duitsers haatte. Maar na verloop van tijd begon de sergeant meer menselijke trekjes te vertonen, beseffende dat de jonge Duitse soldaten eveneens slachtoffer waren van het onmenselijke nazisysteem. Echter, nadat de de hond van de sergeant op een mijn trapte kwam de haat van de sergeant op de Duitse soldaten weer terug, maar nu niet omdat het Duitsers waren maar omdat hij ze verantwoordelijk hield voor de dood van zijn hond. Het einde waarbij de sergeant tegen hoger bevel in de laatste vier overlevenden van zijn eenheid van 14 soldaten de gelegenheid gaf de Duitse grens over te vluchten vond ik erg goed. Zou de sergeant ze weer de mijnenvelden ingestuurd hebben met alle gevolgen van dien, dan zou hij waarschijnlijk zijn hele leven lang last gehad hebben van zijn geweten. Dat laatste zou voor hem ondraaglijk geweest zijn, vandaar dat hij het bevel van zijn superieuren negeerde.
In het kort: Under Sandet heb ik ervaren als een van de beste (post)oorlogsfilms die ik ooit gezien heb. Ik was wel blij dat de film uiteindelijk afgelopen was, want de spanning was voor mij af en toe gewoon te ondraaglijk. Ik heb na afloop ook maar gelijk een paar potten bier gedronken om bij te komen.

5.0*

Beklemmend. Dat dit waar gebeurd is bezorgt mij kippenvel. Dat er na de Tweede Wereldoorlog een haat was tegen sommige Duitsers was normaal. Maar daarom waren ze niet allemaal slecht. Het gegeven in deze prent was mij historisch niet bekend. Onschuldige Duitse jongeren worden het mikpunt van wraak en krijgen de levensgevaarlijke opdracht om een karrenvracht landmijnen onschadelijk te maken. Onnodig te zeggen dat de meeste van hen om het leven komen. Iedere neutrale toeschouwer krijgt medelijden met hen. Overtuigend geacteerd, mooie sfeerscheppende muziek en prachtig in beeld gezet. Een film om koud van te worden. De 96 minuten waren vlug voorbij.

Zeer goed gespeelde en mooi gemaakt film die je vanaf het begin beetpakt en niet meer los laat. Knap ook dat je voor beide kanten sympathie en begrip krijgt. Echt een aanrader om deze film te gaan zien.

De haat van de Denen moet je wel zien in de context van de situatie van toen.

Deze film drukt je weer eens duidelijk op de feiten dat oorlog de meest maffe waanzin van de mensheid is.

Indrukwekkend, maar soms een beetje te makkelijk. Om de zoveel minuten krijgen we een gebeurtenis die wat te opzichtig op de emoties van het publiek inspeelt. Die moeten óf zielig zijn óf de menselijkere kant van Rasmussen tonen. De ontwikkeling die zijn karakter doormaakt is daarnaast wat voorspelbaar en fragmentarisch. Vond er geen natuurlijk verloop in zitten. Daarnaast blijven de jonge Duitse soldaten allemaal erg anoniem. Ik kan me best voorstellen dat dat bewust gedaan is, omdat ze in de ogen van Rasmussen ook inwisselbaar zijn. Aanvankelijk dan toch. Maar het maakt ook dat je als kijker amper met ze kan meeleven. En dat is zeker tegen het einde een groot gemis.

Under Sandet

Intense film. Het is altijd interessant als er een film wordt gemaakt over bepaalde gebeurtenissen voor, tijdens of na de Tweede Wereldoorlog waar nog niet veel over bekend is, en Under Sandet is daardoor bij voorbaat al intrigerend. Duitse jongeren die mijnen langs de Deense kust onschadelijk moeten maken en in de gaten worden gehouden door een keiharde Deense Sergeant klinkt gruwelijk en onheilspellend en dat is de film ook. Zelfs bij de gruwelijke details wordt de kijker niet gespaard en daardoor voelt de film ook levensecht aan.

De acteerprestaties van Moller en de jonge cast zijn ook voortreffelijk. De echte spanning miste ik wel omdat er wel heel erg de nadruk op werd gelegd wanneer een mijn zou ontploffen (en wanneer niet), en het verhaal heeft een wat voorspelbaar verloop. Het werd bijna getelefoneerd zoveel signalen kreeg je wanneer een mijn zou gaan ontploffen. Ik denk dat het ook niet de bedoeling van de makers was om een ijzingwekkende spanning te creëren maar meer om een indrukwekkende verhaal te vertellen over (te) jonge Duitse soldaten die in een onmenselijke situatie worden geplaatst. En daar slaagt de film zeker in.

Under Sandet

Het is niet een klein feit dat ik tweede wereld oorlog fan ben hier binnen MM, vooral de films slaan erg goed aan bij mij en ik geniet altijd van deze films. Je hebt film b-type fillms binnen de genre Oorlog > WWII maar toch zijn er ook erg goeie films. Daar is Under Sandet er eentje van. De film heeft mijn interesse gewekt destijds hij volgens mij in de bioscoop was geweest. Deze film bied een fijn en toch wel sterk verhaal waardoor je vaak op het puntje van stoel gaat zitten. Ik heb al veel onderwerpen van WWII binnen films gezien. Aanslagen op Hitler, invallen, veroveringen en documentaires hoe het ontstaan was en hoe alles nou precies in zijn ging. Nu kan ik dan eindelijk daarbij ook neerzetten dat ik een film heb gezien over de nasleep van de oorlog en wat de desbetreffende Duitse soldaten dan te wachten stond.

We volgen in Under Sandet een groep Duiste soldaten. Laat ik het maar beter verwoorden als 'Duitse tieners', want Adolf Hitler had natuurlijk ook zo zijn kindsoldaten, werd ook erg mooi benadrukt in mijn nummer 1 film Der Untergang (2004), waar je na een tijdje ook de kindsoldaten zag vechten. Duitsland had in Denemarken een hoeveelheid land mijnen neer gelegd aan de kust, wel geteld 2.2 miljoen. Het Deense leger liet de Duitse gevangen soldaten de mijnen opruimen om vervolgens het strand weer veilig te maken. Na een mooie begin scene waarbij de jongens werden ingeleid vervolgde de opruim scenes die vaak toch wel dramatisch afliepen, en toch nog steeds de kijker op het puntje van de stoel liet zitten. Ik zelf zat continu af te vragen tot het bij eentje nou eens fout ging, en toen ik het niet meer dacht gebeurde het!

Het aangrijpen van de acteurs is prima gelukt. De nogal jonge cast laat toch wel een vaardigheid zien in deze film en, laten vooral zien dat ze echt wel kunnen. Met erg veel harde scenes word deze film toch op een erg goeie manier gepresenteerd. Ook Roland Møller en Mikkel Boe Følsgaard laten een prima personage zien en dankzij dit is het allemaal prima gelukt.

Het feit dat iedereen hier hun oorspronkelijke taal spreekt is fijn, Duits bij de Duitsers, Deens bij de Denen en Engels bij de Britten. Het concept is goed en de film stak mooi in elkaar. De nodige leden maten zijn er ook van afgevlogen en dit werd ook goed in beeld gebracht en zag er niet slecht uit, dus de explosies waren ook een omhoog. Het enige nadeel vond ik dat het eind abrupt was en ongepland waardoor je met de bek vol tanden zat. Einde was minder rest was prima. Dus ik kom niet niet op het volle cijfer uit!

Eerste film die ik heb gezien op de vakantie van 2016 en het was zeker geen spijtgevoel!

4.5*

Mijnenvegen met jongetjes. Een pittig brokje geschiedenis verpakt in een film die uiteindelijk toch wat tegenvalt. De film piept met het kleine meisje, de hond en Lt. Ebbe, die wel heel opzichtig de eikel staat uit te hangen, het gaat kraken rondom de Deense Feldwebel. Jammer voor Møller, die een kordate rol neerzet, maar zijn draai halverwege gaat er bij mij niet in. Hij staat ver af van de jonge Duitsers en komt vervolgens wel erg dichtbij. Een afstand die blijkbaar niet al te soepel te overbruggen valt. En hij moet nog eens terug ook. Het verzandt gelukkig nergens in een film die nadrukkelijk op het gemoed staat in te beuken, wat dat betreft heeft Zandvliet z'n film onder controle, maar de plooien in het script krijgt ie niet glad. De film is op z'n sterkst als er mijnen aan te pas komen.

Het weinig besproken oorlogsverleden van de Denen, die jongeren gebruikten om de stranden te ontmijnen. Als je oud genoeg bent om een oorlog te beginnen ben je ook oud genoeg om een oorlog op te ruimen, zegt de Deense officier. Niet netjes. Op het einde van de oorlog was er bij iedereen een diepgewortelde haat tegenover de Duitsers... zo sterk dat het moeite kostte om hen nog als mensen te zien. Maar als er jongens de lucht beginnen in te vliegen komt het medelijden bij de blaffende Feldwebel boven, en keert er een opflakkering van menselijkheid terug in zijn hart . Want Under Sandet gaat veel minder over die ontmijning dan over het volgende : je vijanden opnieuw als mensen leren zien. Zandvliet bekijkt het ook even door de ogen van de Duitse jongens, die stilaan weer ook van het leven beginnen houden : het is niet toevallig dat we ze met kwetsbare dieren zoals muizen en kevers zien omspringen. Daarom vond ik dit een erg hoopgevend drama.

Goede film. Vond hem ook qua tijdsduur perfect, zeker niet te lang wat bij oorlogsfilms al eens kan gebeuren. Er wordt goed geacteerd, vooral door de sergeant amai. Zijn evolutie, zoals hier eerder al gezegd, is inderdaad niet zo natuurlijk. Qua originaliteit is deze film een pluspunt, ik had helemaal geen weet van al die mijnen in Denemarken. Ik ken ook niet direct films die hierover handelen. Een minpunt is dat je de meeste jongens niet goed genoeg leert kennen, om er echt mee mee te leven. Deze film toont aan hoe kwetsbaar een mensenleven is, dat tweelingen onafscheidelijk zijn en dat ook de ruigste sergeanten een hart hebben en medelijden kennen.

Boeiende film over de directe gevolgen van WOII in Denemarken. Spanning, drama, mooie beelden van de Deense kust waar het blijkbaar altijd mooi weer is en prima acteerwerk zorgen voor een aangename zit.

Sneu voor de jongens die nog niet eens de pubertijd zijn ontgroeid en worden geconfronteerd met levensbedreigende landmijnen die dan ook nog eens het leven kunnen kosten van jou en/of jouw vrienden. En dat alleen omdat je door de leiders van jouw land de oorlog in bent gestuurd!

De film maakte een behoorlijke indruk!

Uitstekende film waarin jonge, Duitse krijgsgevangenen de Deense stranden van mijnen moeten ontdoen. Wederom een film over een relatief onbekend, maar desalniettemin boeiend stukje WW2-geschiedenis. Ook de verschuivende verhouding tussen de sergeant en de jongens is sterk uitgewerkt. Ondanks dat het soms wat voorspelbaar is (wanneer er weer een mijn ontploft), bevat de film een aantal aangrijpende momenten.

Knappe en aangrijpende Deens / Duits (er wordt vooral Duits gepraat) oorlogsdrama, van de half-Nederlandse regisseur Martin Zandvliet, die ook is ingestuurd voor de Oscar voor "Beste Buitenlandse Film".

Het verhaal speelt zich af in Denemarken in mei 1945 enkele dagen na de oorlog, waarbij een groep jonge Duitse krijgsgevangen de gedwongen opdracht krijgt om een paar miljoen landmijnen te ontmantelen in de Deense stranden aan de westkust, die daar gelegd zijn door de Duitse bezetters, omdat die dachten dat daar wel eens de invasie kon gaan plaatsvinden. Een aantal van deze jonge Duitse krijgsgevangen valt onder de verantwoordelijkheid van de harde Sergeant Carl Leopold Rasmussen, die Duitsers haat. Dat reageert hij dan ook regelmatig af op de gevangenen, die hij daarom in eerste instantie ook slecht behandelt. Maar door de tragische gebeurtenissen tijdens het ontmantelen van de mijnen, ontstaat er een band tussen de jonge gevangenen en Sergeant Carl Leopold Rasmussen en daar draait het dan om in dit verhaal.

Hoewel deze film zeker niet gemaakt is met een groot budget (strand, paar gebouwen en beperkt aantal acteurs en actrices), heeft men wel het maximale eruit weten te halen, want deze film zit gewoon goed en mooi in elkaar en weet eigenlijk al vanaf de eerste minuut (geweldige introductie van Sergeant Carl Leopold Rasmussen) te boeien en houdt dat vast tot de laatste minuut. Omdat de jonge Duitse gevangenen alle landmijnen moeten opruimen met primitieve middelen (hun eigen lichaam en een stokje), wordt het natuurlijk regelmatig tragisch en aangrijpend als er weer eens iemand wordt opgeblazen (regelmatig overigens) door een landmijn. Dat wordt de eerste keer zelfs zeer aangrijpend in beeld gebracht (omdat de persoon daarbij ook niet wordt gedood, maar wel zwaargewond raakt) en daarna niet meer en zie je enkel en alleen nog de ontploffingen van de landmijnen. Maar het blijft natuurlijk wel tragisch om dat te zien en het heeft natuurlijk ook impact op de gevangenen en de Sergeant.

Wat vooral mooi is weergeven in dit verhaal (misschien wel clichématig en ook voorspelbaar), is de band die ontstaat tussen de jonge gevangenen en de harde Sergeant Carl Leopold Rasmussen, die zich langzamerhand ontpopt als een soort van zorgzaam persoon voor hun. Dat komt ook omdat de Sergeant het niet fijn vindt dat jonge Duitse gevangenen (zeg maar gerust kinderen) dit werk moeten doen i.p.v. slechte ervaren Duitse gevangen en uiteraard grijpt het hem ook aan als weer een jongere gedood wordt door een landmijn en ook zijn eigen hond, door een over het hoofd geziene landmijn (dat reageert hij dan weer af op de gevangenen). Het einde van het verhaal vond ik overigens goed en mooi en na het einde van het verhaal krijg je nog te lezen dat ruim 2000 Duitse krijgsgevangen gedwongen dit werk (ontmantelen van landmijnen) moesten doen aan de Deense westkust en dat daarbij bijna de helft is omgekomen of gewond is geraakt en velen van hun waren jongeren.

Van de cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar ze deden het wel allemaal uitstekend en ze tilden ook het verhaal naar een hoog niveau en met name Roland Møller in de rol van de harde Sergeant Carl Leopold Rasmussen (het is wel jammer dat je geen achtergrond over hem te weten komt). Maar ook de jongeren in de rol van de jonge Duitse gevangenen speelden uitstekend zoals Louis Hofmann (in de rol van Sebastian Schumann, die min of meer de leider is onder de jongeren), Emil Belton (in de rol van Ernst Lessner die de tweelingbroer is van Werner Lessner en die beiden omkomen door een landmijn) en Joel Basman (in de rol van Helmut Morbach, waarvan ik dacht dat hij wel eens slecht kon zijn). De jonge Duitse gevangenen zijn ook allemaal niet slecht en degene de juist wel slecht is, is Mikkel Boe Følsgaard in de rol van Luitenant Lt. Ebbe Jensen (die de commandant is van Sergeant Carl Leopold Rasmussen), met zijn loze beloftes en lakse houding.

Al met al een knappe en zeker ook aangrijpend oorlogsdrama, die misschien wel wat clichématig en voorspelbaar is. Daarom betwijfel ik ook of deze film de Oscar voor "Beste Buitenlandse Film" zal gaan winnen tijdens de komende Oscars, want daarvoor is hij misschien niet uniek genoeg.

Film waar je stil van wordt. Ingetogen en tegelijk zeer heftig. De zedige manier waarop de jongens de mijnen onschadelijk maken en nadien praten over welk eten ze dromen en wat ze willen doen als alles achter de rug is, gaat recht naar het hart. Er wordt bewust niet ingegaan op het verleden van de jongens en de misdaden die ze mogelijk op hun kerfstok hebben. De momenten waarop een mijn afgaat, zijn zorgvuldig gekozen maar vaak te voorspelbaar. De reacties van shock en ongeloof bij de jongens zijn misschien nog intenser dan de explosies zelf. Hoe verschrikkelijk en traumatisch moet dit zijn geweest. Goed dat ze deze kant van de oorlog ook eens in beeld brengen.

Altijd lastig om zich in te houden tegenover Duitsers die het leven van miljoenen mensen hebben geruïneerd. Het is alleen ontzettend belangrijk om ook te weten dat veel van hun landgenoten niet de gemene nazi's die het op de joden hadden gemunt maar net als wij gewone mensen zijn. De jonge jongens in de film voelen zich hoe dan ook natuurlijk machteloos tegenover kwade Denen. Niet eerlijk. Treurig om naar te kijken maar aan de andere kant ook een goed voorbeeld van het idee dat oorlog nergens opslaat.

Had veel beter gekund. Vooropgesteld, dit is nu echt een verhaal dat het verdient verteld te worden. Niet alleen vanwege het feit dat deze geschiedenis niet mag worden vergeten, maar ook als verhaal over vergeving en elkaar weer als mens te kunnen zien. Mede daardoor is de film ook interessant, maar als drama is die wel mislukt. Je weet precies welke kant de film uitgaat doordat dit bol staat van de clichés die ook lang niet altijd even geloofwaardig zijn. Die verwachte omslag van Møller ging me ook echt veel te abrupt. Uiteraard moet daar nog even een terugvalletje in komen (in de meeste komische scène van allemaal als die hond doodgaat) maar het einde is wel uit te tekenen. Dit had allemaal veel subtieler gekund. Jammer, want de acteurs doen hun best en spelend ontwapenend met een goede onderlinge chemie en affectie want ook Møller is erg sympathiek (hij was eerder ongeloofwaardig als boze witte man). 2,5*.

Toch wel een lichte tegenvaller...

Het verhaal is origineel, maar vrij plat.

Ik had graag gezien dat de personages dieper werden uitgewerkt,

en dat de film net zo rauw was als in de eerste minuut het geval was.

Een voorspelbare film met een constante associatie met de film Schatjes! (1984)

Of was ik de enige?

Zoals reeds hiervoren enkele keren geciteerd is de ommekeer in de houding van Møller inderdaad wat abrupt maar buiten dit feit is dit toch weer een schokkend aspect van wat WO II en de nasleep ervan die ons wordt voorgeschoteld. Dat de gevangenen heel jong waren maakt het gegeven nog te pijnlijker en als het verhaal dan toch steunt op ware gebeurtenissen dan stel ik toch wel de correctheid van deze handelingen tov gevangenen in vraag. Dat er in de oorlog van alles in dit opzcht is gebeurd die niet mooi was is geweten, maar dit was ze toch voor de helft de dood insturen.
Maar dit terloops. WO II blijft een onuitputtelijke bron voor schrijvers en filmmakers en deze "Land of Mine" is beslist een goed gemaakte film die zeker indruk maakt, meerdere knap gefilmde scenes bevat en waarbij toch behoorlijk goed werd geacteerd.

Verrassend hoe een naoorlogse film net zoveel clichés kan hebben uit de hedendaagse oorlogscinema. Zelfs als een personage op een mijn stapt en beide armen verliest, opent er zich in mijn hoofd een register van soortgelijke titels met dat specifieke beeld. 'Under Sandet' (2015) is typisch zo'n film die 'dapper' wordt gevonden om een beladen stuk uit de geschiedenis anders te verbeelden, dus door het perspectief te tonen van onschuldige Duitse tienersoldaten die gedwongen worden om mijnen op te ruimen. Een kritiek op nationalisme en de systematische ontmenselijking in oorlogssituaties, ook langs de kant van de natie die hoort tot 'de slachtoffers'. Mooi geschoten met sobere sfeershots en weidse strandtaferelen, met soms indringende passages ertussen waarin de mijnenruimers hun precisiewerk uitvoeren. Het is jammer dat het karakter van Roland Møller (de leidinggevende sergeant) een erg voorspelbare ontwikkeling doormaakt, terwijl zijn Duitse onderknuppels onderbelicht blijven. Hierdoor komen de gruwelijke ongelukken niet zo hard aan.

Een goede drama/historie/oorlogfilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Mikkel Boe Følsgaard (TV Serie)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima camerabeweging...

Sterk drama, die goed laat voelen hoe krankzinnig oorlog eigenlijk kan zijn. Intens en integer, deed me qua thematiek erg denken aan een andere anti oorlogsfilm die ik in mijn jeugd heb gezien: Die Brücke.
Kritiek hierboven op Under Sandet kan ik derhalve niet goed plaatsen, ik vond het namelijk wel erg subtiel. Was makkelijk geweest om hier een naar sensatie riekend filmpje van te maken, maar Zandvliet bekijkt het vooral vanuit het menselijk perspectief, gunt ons een aantal tergend spannende scènes en vliegt qua emoties nergens uit de bocht. Ook het vreemde gedrag van de officier kon ik accepteren: Waar staat geschreven dat je in dit soort extreme situaties rationeel en consistent gedrag moet tonen? Duidelijk vanaf het begin dat deze wat eenzame man veel liefde voelde voor zijn viervoeter, dus als deze plotseling sterft, nog enigszins te volgen toch dat de onderliggende haatgevoelens jegens Duitsers weer komen bovendrijven?
Enig minpunt is dat je de kindsoldaten nauwelijks leert kennen, zodat je bij al het ergs wat hen later overkomt, niet de optimale betrokkenheid voelt die mogelijk was geweest. Daarom is Under Sandet voor mij een erg goede, maar geen onvergetelijke film geworden. Niettemin weer een voltreffer uit Denemarken.

Fraai oorlogsdrama dat een, althans voor mij, onbekend hoofdstuk uit de Tweede Wereldoorlog belicht. Duitse krijgsgevangenen worden na mei 1945 gedwongen om de 2 miljoen landmijnen te ontmantelen die werden verspreid langs de westkust van Denemarken. Bij vlagen nagelbijtend spannend en vaak behoorlijk aangrijpend, met unaniem sterk akteerwerk en een perfect getroffen sfeer.

Wat wordt de toon lekker gezet door Sergeant Rasmussen in die beginfase, dat de Duitsers na de oorlog van maar weinig landen destijds door hun bezet, op sympathie hoefden te rekenen is in die zin wel duidelijk. Dat er van Hitler's wrede en afschrikwekkende strijdmacht slechts gehersenspoelde tieners over waren die van toeten nog blazen wisten, in die zin ook. Een interessant combinatie is gevormd, twee partijen die bepaald niet voor elkaar open staan. Een prima samenspel tussen de jongens en de officier ontstaat. Wantrouwen, angst, haat, maar vervolgens toch zorg, sympathie en verbroedering. Erg goed bedacht, de terugslag die de sergeant heeft na de dood van zijn hond.

Verder een mooi drama met veel facetten en emotie. Hele mooie film meteen al één van de beteren die ik dit jaar gezien heb.

Under sandet belicht een stukje geschiedenis dat me vrijwel onbekend was. Een boeiend aspect ook uit WOII waarbij de twee miljoen geplaatste Duitse mijnen op Deense stranden door jonge Duitse krijgsgevangen ontmanteld moesten worden. Wat volgt zijn uiterst spannende en bloedstollende scènes waarbij elke seconde de laatste kan zijn. Dat er eentje af en toe gaat ontploffen is logisch, maar echt voorspellend is het niet als kijker. Alleen al daarvoor zit je op het puntje van je stoel te kijken. Elke verkeerde bruuske beweging kan gedaan zijn ...

De Deense brulsergeant krijgt een 14 tal knapen onder zijn hoede en haat hen tot het diepste van zijn ziel. Toch ontdooit hij en ontstaat er een wederzijds respect. Ook interessant om op te merken is dat Denemarken opteerde om ook hun zwarte bladzijde van de oorlog te belichten. Knap staaltje zelfkritiek. Het is niet iedereen gegeven. Naast de spanning eveneens prachtige beelden van de desolate kille duinen. Moller deed het ook uitstekend als sergeant Rasmussen. De jonge snaken deden het ook prima en de angst en het psychische lijden komt sterk naar voor.

Zandsvliet leverde een geloofwaardige film af. Drama en thriller gaan hand in hand. Eentje om te koesteren!

Under Sandet is een mooie verfilming van een stukje geschiedenis waarvan ik niet eerder op de hoogte was. Buiten dat het interessant is om te weten is het ook nog eens schitterend verfilmd en aan de man gebracht. The Outsider vond ik ook al zo'n prachtige film. Deze regisseur doet zijn huiswerk erg goed. Het acteerwerk is ook op en top. Geweldige film dit!

Film die mij raakte. Natuurlijk moet je het zien in de tijdsgeest , maar dat neemt niet weg dat het opruimen van de mijnen door pubers blijkbaar gebaseerd was op wraak. Gruwelijk en walgelijk.

En wat fantastisch geacteerd. De angst en uiteindelijk de apathie kwam heel goed over.

Roland Møller zet een bikkelharde maar toch ook enigszins empathische sergeant neer.