menu

Rabot (2017)

mijn stem
3,73 (77)
77 stemmen

België
Documentaire
93 minuten

geregisseerd door Christina Vandekerckhove

Christina Vandekerckhove volgt met haar camera bewoners in de Rabotwijk, de armste buurt in Gent, waar drie sociale appartementencomplexen met de sloophamer bedreigd worden. In deze microkosmos vangen we een glimp op van de laatste overgebleven bewoners, die het hoofd boven water trachten te houden - van daklozen en psychiatrische patiënten tot ex-gedetineerden.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=VGC8iPyk5yk

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Zinema
3,5
Zinema (crew)
Kwetsbare kostgangers.

Mocht je van de openingsbeelden van de kale en kille flat nog niet mistroostig raken, dan zorgt de rest van deze indringende documentaire daar wel voor. Het woonblok dat tegen de vlakte moet herbergt namelijk bijzondere bewoners, en een voor een komen ze aan bod. Maar als je exotische paradijsvogels verwacht à la de tv-programma's van weleer, kom je bedrogen uit. Want waar de vroegere vrolijkheid die gepaard ging met uitzendingen van Showroom en dergelijke nog voor een glimlach zorgden, is het hier bittere ernst.

De sfeer wordt dusdanig donker dat je begint te begrijpen waarom mensen van de bovenste verdieping naar beneden zijn gesprongen. Van de alleenstaande vader die nog steeds verdriet heeft vanwege het verlies van zijn vrouw, tot aan de man die met zijn psychotische echtgenote de dagen slijt. De verslaafde die het over de overlast van andere junks heeft, en de dronken Afrikaanse die haar dagen in een roes slijt. De filmmaakster laat ze aan het woord, maar lijkt ze vooral te observeren. Tot en met de smakgeluidjes tijdens het eten.

Het laatste beetje vreugde dat je als kijker nog bij je draagt verdwijnt als sneeuw voor de zon door de eveneens depressieve beelden van de leegstaande vertrekken en een hoogwerker die de flat kapot maakt met een veel te kleine sloopkogel. Het is tekenend voor hoe pijnlijk minutieus dit filmdocument wordt gepresenteerd. De kijker wordt niets bespaard en ziet, weliswaar middels prachtig geschoten plaatjes, dat het altijd minder kan. Dit zwartgallige portret van kwetsbare mensen is sterk, maar niet voor iedereen.

***½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

3,5
Het is altijd leuk om achter de voordeur bij mensen thuis te kijken en de documentaire lijkt niets meer te bieden dan dat maar langzaam gaat de docu onder je huid zitten, al was het maar omdat je vaag beseft dat wat je wordt voorgeschoteld ook jouw eigen eindstation kan zijn: niet alleen zijn de bewoners van de flat allemaal op hun geheel eigen wijze schrijnende gevallen (‘onproductieven’, ‘implorables’, of hoe je ze ook wilt noemen) en wordt de flat gesloopt omdat het een concentratie van ellende is geworden (zeg maar het afvoerputje van de samenleving), de docu laat de bewoners ook vertellen waar het mis is gegaan hetgeen in wezen het verhaal van onze samenleving als geheel is. De verloedering is begonnen toen mensen hun deur dichtdeden en zich van elkaar gingen isoleren, onder andere vanwege de komst van buitenlanders. De meesten wonen alleen en hebben geen contact met zelfs de buren. Niet alleen geeft dat eenzaamheid maar ook wantrouwen, angst en onverschilligheid: zelfs als de buurvrouw om hulp roept geef je niet thuis want “het zijn jouw zaken niet”. Tot slot geeft het ook verloedering qua gebouw: er wordt niet meer schoongemaakt en alles gaat kapot. Toch weten sommige ‘mislukkelingen’ elkaar te vinden en lijkt er iets van liefde te kunnen bestaan in deze mistroostige omgeving, al is die liefde misschien vooral wederzijdse afhankelijkheid: echte liefde is de pijn die men voelt voor de geliefde die er niet meer is of zelfs voor het leven en de samenleving die men vroeger kende maar die nu definitief lijkt te zijn verdwenen. Het opvallende einde van de docu lijkt evenwel niet zo pessimistisch te willen afsluiten en hoop te willen uitspreken.

Een ruime drie-en-een-halve ster.

3,0
Een wat saaie documentaire over de laatste bewoners van één van de Rabotflats (sociale woningbouw) in Gent, die toentertijd op de nominatie voor sloop stond en inmiddels niet meer bestaat. Je zou hier een parallel kunnen trekken met de Bijlmermeer in Amsterdam, waar destijds ook veel soortgelijke flats zijn gesloopt. Flats die na de oplevering eind jaren '60, begin jaren '70 in goed aanzien stonden, maar die gaandeweg steeds meer vervielen in armoede, achterstallig onderhoud en naargeestigheid. Dit komt in de documentaire ook naar voren bij beluistering van enkele van de oudere bewoners, die er vanaf het begin woonden: in het begin groette je elkaar en had je oog voor elkaar, maar door demografische verschuivingen en met de komst van allerlei verschillende bevolkingsgroepen, met veelal financiële, sociale en psychische problemen, is die onderlinge solidariteit verloren gegaan en is er verloedering voor in de plaats gekomen, een ontwikkeling die overigens breder in de maatschappij zichtbaar is.

Rabot maakt deze ontwikkeling haarscherp zichtbaar en biedt een portret van een keur aan heel verschillende mensen, met als grote gemene deler hun sociale isolement en vaak (heftige) onderliggende problemen. Jammer genoeg blijft de documentaire aan de oppervlakte en wordt er niet dieper ingegaan op die onderliggende problemen. Dit komt door de hoeveelheid bewoners die een gezicht moeten krijgen in deze documentaire. Persoonlijk had ik het interessanter gevonden als er op een handvol van deze bewoners was ingezoomd en het dus smaller was ingestoken.

avatar van de grunt
5,0
Destijds een "sociaal" experiment van de Gemeente Gent: Laten we alle tristesse verticaal bundelen en resideren in een woontoren aan de rand van de stad.

Bravo Christina Vandekerckhove dat je deze mensen een gezicht hebt gegeven. Een van de beste docu's die ik in tijden heb gezien. Pijnlijk. Indrukwekkend. Maar o zo actueel.

Rabot ook een aanrader voor onze premier.

avatar van Zandkuiken
4,0
Pfff zware zit geworden. Ikzelf woonde terwijl deze documentaire opgenomen werd ochot enkele honderden meters van de Rabot-torens... maar dan wel aan de overkant van de Begijnhoflaan in 1 van de meest residentiële woonbuurten van Gent. En als je dan ziet welke enorme miserie zich vlakbij jou afspeelt...

Moeilijk dan ook om deze 'Rabot' te beoordelen. Iets dat ik wel vaker heb bij documentaires, maar hier vooral omwille van het beklemmende gevoel dat je als kijker krijgt. De film ademt niet, je lijkt bij momenten samen met de bewoners vast te zitten in de torens (en hun uitzichtloze bestaan). Het slot waarin Vandekerckhove alsnog enkele straaltjes levenslust doorheen de miserie wil laten schijnen kan dan al lang niet meer baten.

Als Gentenaar was het wel soms grinniken bij het sappige (en herkenbare) taalgebruik van de wat oudere Gentenaars die aan het woord komen. Niettemin een kopstoot van een film, ondanks de ingetogen, observerende toon.

avatar van Baboesjka
4,0
Pff, heftig. Zoveel ellende en verdriet, maar zo puur, echt en oprecht in beeld gebracht. Ik houd van deze stijl waarbij er geen vragen worden gesteld, maar je gewoon ziet en hoort wat er gebeurt. De Afrikaanse vrouw heeft duidelijk last van trauma's. Ik word dan wel benieuwd naar haar verhaal, evenals naar de achtergrondverhalen van andere bewoners. Toch vind ik het niet storend dat de film hier niet diep op in gaat. Het laat vooral zien wat er nu is, of eigenlijk wat er was, want de woontorens bestaan niet meer. Ik ben geraakt. Erg grauw en deprimerend, maar ook treffend. Een geslaagde documentaire. 4*

avatar van david bohm
3,0
Indringende documentaire waarin de kijker een scherp beeld krijgt van het leven in een van de afvoerputjes van West- Europa.
In een dergelijke omgeving kun je dus verzeild raken als het misgaat. Vrijwel alles in de flat is lelijk, het uitzicht uitgezonderd.
Mooi om te zien hoe een enkeling toch zijn waardigheid weet te behouden. Ik denk dan aan de hoogbejaarde man en de weduwnaar met het dochtertje. Ook de meneer die om klokslag 12 uur aan de warme maaltijd begint al dan niet in het gezelschap van zijn psychotische partner.
Indrukwekkend.

avatar van otherfool
3,0
Stuurfoutjeee!

En dat was dan het enige amusante fragment in deze donkergrauwe docu. Lachen met marginalen was het zeker niet; daarvoor waren de verhalen die (tussen de regels door) verteld werden veel te schrijnend. De inwoners van het troosteloze gebouw vallen uiteen in hen die er het beste van proberen te maken (ocharme, die man met zijn dochtertje) en de onwillende kanslozen waar ik altijd maar weinig geduld voor op kan brengen; ongetwijfeld een karakterzwakte mijnerzijds.

Deprimerend tot en met.

4,0
De beelden van de appartementencomplexen en omgeving al even troosteloos als de meeste bewoners,
waarvan sommigen met een tragische geschiedenis, met enkele onthutsende scenes af en toe met
een beetje geluk een schot in de roos zou je kunnen zeggen. Met ook een nogal ironische toevalstreffer wanneer een radiootje wordt aangezet en weerklinkt er onmiddellijk een Bob Marley nummer: Get Up, Stand up!
Grootste pluspunt is misschien wel dat alles heel natuurlijk overkomt, en de bewoners zich amper bewust lijken van de aanwezigheid van de camera.
Aan de orde komt ook het gegeven dat in het verleden men er veel sociabeler was. Maar ik heb zelf 8 jaren in een flatgebouw gewoond. In ieder geval op dezelfde etage kende men mekaar wel, en de omgang was altijd vriendelijk. Maar mijn ervaring is dat het toch anders is dan wanneer woonachtig aan de straat met voor- en achtertuin. Men geraakt dan toch gemakkelijker aan de babbel. De meeste gesprekken die
ik destijds met medebewoners had gevoerd was in de lift.
De film sluit na al de gepasseerde miserie optimistisch af, alsof de regisseur de kijker met opgeluchte adem wil geruststellen.

.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:15 uur

geplaatst: vandaag om 19:15 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.