Errementari (2017)

Visueel bij momenten fraai, maar qua plot faalt het jammerlijk. Slap acteerwerk, met weinig overtuiging gebracht en het spanningsniveau blijft bijzonder laag.

2*

Spaanse kinderhorror, hoewel, van horror is eigenlijk geen sprake. Er wordt kinderachtig gespeeld en daardoor is er ook geen spanning, en eng is het al helemaal niet. Visueel gezien niet geheel onaardig, maar de demonen zijn in ouderwetse stijl gemaakt, geschminkte mannen in simpele pakjes. Je moet er van houden. Het einde stelt teleur.

Wij waren in tegenstelling tot sommigen (zeg maar allen) hier, tevreden met wat we gezien hebben.

Het is niet echte horror, de pakken die de duivels voorstellen is bij de een goed gemaakt (bv bij de opperduivel) en bij de ander kan je zien dat er iets niet klopt. Humor speelt een aardige noot in het verhaal en ook ons brutale meisje is een goed voorbeeld voor andere kindertjes.

En over "kinderhorror" gesproken, ("Pazmaster"), dit zou ik niet aan mijn kinderen laten zien want gegarandeerd dat je de hele nacht op kunt blijven.

Echte horrorliefhebbers en griezelgenre, deze film moet je echt met een knipoog nemen. Er zit niet echte bloederige en schrikkerige horror in en echt griezelig wordt het ook niet. Maar wel heel leuk om te zien!

Van ons tweetjes unaniem een 7+.

Zeer vermakelijk volksverhaal, bijna sprookjesachtig. Ik heb me uitstekend vermaakt.

Bij deze voor mij onbekende horrorfantasy wist ik niet wat ik moest verwachten, maar het bleek een hele aangename verrassing. Met name de naam Alex de la Iglesia is wel een hint van wat je kunt verwachten. Normaal gesproken wil het niets zeggen en is het pure marketing wanneer iemand zijn naam aan een productie verbindt, maar in dit geval kun je duidelijk zien dat deze film van zijn hand komt. Alleen zijn typische humor ontbreekt hier, maar dat is niet per se een gemis. De humor is hier schaars maar ook een stuk duisterder. En de horror blijft, zoals in zijn films wel vaker het geval is, behoorlijk light.

De Baskische mythologie is erg rijk en heeft duidelijk een toegevoegde waarde voor de filmwereld. Zo was Tierra (1996) als surrealistisch drama erg sterk, en nu zien we hoe van een ander mythologisch verhaal een horrorfilm is gemaakt. Hopelijk komen we in de toekomst hier meer van tegen want dit levert hele originele films op. Errementari speelt zich af in de middeleeuwen en volgt een ijzersmid waar zelfs de duivel bang voor is, hij heeft een demon op hem afgestuurd die op zijn ziel aast. Een jarenlange impasse tussen demon en ijzersmid wordt verstoord wanneer goudzoekers zijn fort binnendringen op zoek naar een schat. De aanwezigheid van een meisje die door de poort glipt, op zoek naar haar moeder die in de hel zit, zet alles nog verder op zijn kop.

Het duister sprookjesverhaal doet ook in de verte wat denken aan Del Toro, maar de stijl van Alex de la Iglesia overheerst. Fijn. 3,5*

Baskische folkhorror; het blijkt een smakelijke mix van karikaturale demonen, kinderlijke speelsheid, duistere krochten en andere perfect belichtte settings in een 19e eeuwse hell on earth. Errementari kent echt wel wat jammerlijke gebreken, zeker wanneer je let op acteerwerk en het af en toe kinderlijk eenvoudig geschreven script, maar wint weer veel terug wanneer het aankomt op de cinematografie, maar met name in de manier waarop hij zijn composities laat uitlichten. Super sfeervol, organisch en met veel diepte en speelsheid in een shot. De shots zijn duister, warm en vol rijke details. De prachtige, authentieke aankleding van het extreem arme dorpje waarin het zich afspeelt, komt daardoor volledig tot z'n recht.

Het type film waar Netflix meer van nodig heeft.

'Errementari' is een erg fijne Baskische versie van misschien wel één van de oudste sprookjes ter wereld – dat van de smid en de duivel. Volgens deskundigen is het rond de zevenduizend jaar oud en in maar liefst 35 verschillende talen doorverteld. Wat opzet betreft weet regisseur en schrijver Paul Urkijo Alijo het maximale uit het verhaal en het budget te halen. (hij werkte zeven jaar aan zijn speelfilmdebuut) Ook wat aankleding betreft, de make-up en de visuele effecten is deze film een ware lust voor het oog. De beelden en shots zijn dan ook mooi en sprookjesachtig. Het verhaal heeft zoals gebruikelijk bij sprookjes een kleine moraal en boodschap maar wordt vlot en goed vertelt waarbij er genoeg ruimte wordt gemaakt om stukje en beetje het achtergrondverhaal van de drie hoofdfiguren;de smid, Usue en Sartaël uit de doeken te doen. Dit is een zeer sympathiek griezelsprookje waar ook af en toe tijd is voor luchtigheid is zoals bv. wanneer de duivels en demonen zich laten bedwingen door simpelweg kikkererwten voor hun bokkenpoten te gooien, aangezien ze die dan dwangmatig moeten tellen.

Een mooi, sfeervol en ‘lief’ folk-horrortje inderdaad. Leuk ook hoe de hel is vormgegeven.

Geinig.

Baskisch folk-horrorsprookje. Eerste exemplaar uit het subgenre dat ik aanschouwd heb en hoewel het prima bevallen is, is het ook niet helemaal mijn kopje thee.

Veel dialoog. Als je een sprookje of fabel als uitgangspunt neemt, kan ik me ook goed voorstellen dat je dit tot een minimum beperkt en ergens vind ik het vele gepraat (hier en daar ook wat onnozel geacteerd) hier ook erg als filler overkomen. Maakt het sprookjesachtige karakter ook wat 'aardser' en dat voelt als een gemiste kans. Meer ruimte voor sfeer was gewenst geweest.

Beetje goedkope beeldkwaliteit. Hoewel er duidelijk visie schuilt achter mise-en-scene en cameravoering, komt het toch wat teveel low-budget over om mij echt mee te nemen. Ook qua belichting had wat meer contrast de film een magischere sfeer mee kunnen geven. De verbeelding van de hel is dan wel leuk gedaan, al blijft het design van de duivels weer een beetje hangen op een poppenkastgehalte. De sobere visuele weergave geeft het sowieso iets toneel-achtigs. Niet ongepast, maar daardoor wel een richting uit die me net minder bekoort.

Prima kijkvoer en een keer eens iets anders, maar ook weer niet zó anders. 3*

Bijzonder vermakelijk demonisch sprookje met prachtige sfeervolle locaties zoals het dorpje, het kleurrijke bos en de kille, duistere gedetailleerde omgeving waar de smid woont. Mooie cinematografie !

Het verhaal is boeiend om te volgen en er zitten toch wel wat donkere horrorelementen in het verhaal maar niet in de zin van griezelige of bloederige momenten. De demonen worden goed weergegeven ( een pluim voor de aankleding en make-up overigens ) en de verbeelding van de hel wordt leuk weergegeven. Visueel dus dik in orde. Leuke ontdekking ! 8/10

Zeer fijne folkhorror die met zijn typische Spaanse charme in de verte wat aan Pan's Labyrinth doet denken. Het wat kinderlijke acteerwerk moet je er een beetje bij kunnen nemen, heb me er zelf niet echt aan gestoord. Verder zo'n beetje wat ik ervan verwachtte: visueel erg sfeervol, leuk verhaaltje, aardig fantasierijk en guitige creature designs. Het komt allemaal wat traag op gang maar eens er wat richting in het verhaal komt wordt het geleidelijk aan steeds beter, met de scene in de hel als absoluut hoogtepunt. 3,5*.

FIjn ja.

Uiteindelijk dan toch gezien, niet dankzij het geknoei van Netflix. Maar een filmfan is een plantrekker, wie zoekt die vindt etc. Een film die me wel ligt, maar niet geheel weet te overtuigen. Dat had ik er vooraf van verwacht, dat is uiteindelijk ook het finale verdict.

De horror aanduiding misstaat niet, maar wie een volbloed horror verwacht zit echt wel bij de verkeerde film. Dit is een duisterder sprookje geworden, waarbij de fantasy wat beter uit de verf komt dan enige horror. Komt deels door de wat opzichtig rubberen kostuums en het wat komische acteergehalte, anderzijds door het dramatische verhaal dat toch ook deel van de spanning wegneemt.

Maar dat maakt eigenlijk niet zoveel uit, als verfilming van een oud volksverhaal is het creatief, mooi vormgegeven en sfeervol. En vooral ook wat lastiger te vergelijken met bestaande films, waardoor het sowieso al een zekere meerwaarde krijgt.

Fijn filmpje. Niet 100% mijn ding, daarvoor liever iets rubber, iets strakkere visuele afwerking en iets minder komische elementen, maar dat zijn kleine puntjes die het filmplezier in deze film amper in de weg stonden.

3.5*

Hm.

Niet slecht inderdaad, maar deze film mixt een beetje aparte genres met elkaar. Zo lijkt de film een kinderhorror te zijn. Lijkt soms wel een eftelingfilm te zijn. Die pakjes van de duivels, de fantasy-opmaak van de film. Het sprookjesbos is niet ver weg soms.

Maar kinderhorror gemixt met wat zwaardere en een depressiever soort horror gaat niet zo lekker. Zo krijgen we in de opening een executie te zien waarbij het later om jolige duivels gaat. De mix gaat niet zo lekker, en de film lijkt er totaal niet zijn balans in te vinden.

Acteerwerk is voor de rest ook buitengewoon theatraal. Vond het vaak helemaal niks, al kan ik het niet ontnemen dat het goed acteerwerk was. Maar de manier van acteren blijft absoluut niet mijn ding. Vooral Sagardoy als Sartael was regelmatig iets te theatraal en opeisend.

Qua horror is het een mix van kinderhorror en fantasy-horror en de tonen lijken compleet verschillend te zijn. Alsof er 2 regisseurs aan het project werkten met beide dezelfde visie voor visueel beeld, maar niet dezelfde verhaalvisie deelden en daarom ieder maar een beetje hun eigen ding deden. De tonen van de film gaan totaal niet lekker.

Visueel echter knap. Mooie details, sfeervolle omgevingen en sets. Ideaal voor een film als deze. Die sfeer wordt ook optimaal gebruikt. Beetje jammer dat de aankleding van acteurs daarom wat te kort schiet. Toch wat te simpel. Maar dat is maar een kleine irritatie.

Film pakt in de laatste 20 minuten mooi en groots uit, en dat is dan ook eigenlijk het hoogtepunt van de film. Vond de film erg uit balans met verschillende soorten horror die niet lekker samengaan. Je doet of een kinderhorror, of een adult-horror. Allebei gaat elkaar in de war zitten, en dat is hier te merken.

Heel sfeervol filmpje. Met goede acteurs, mooie locaties en een spannend verhaal. De film zuigt je als het ware op en laat je niet meer los. Een prachtig sprookje voor volwassenen

Het aardige aan 'Errementari' (2017) is dat het een klassiek Faust-motief (ziel verkopen aan de duivel) plaatst in een specifiek Baskische setting, waardoor het plaatselijk en authentiek voelt. Sfeervol in beeld gebracht met shots van bedompte, donkere ruimtes, waar bange dorpelingen bij elkaar komen om te palaveren over de vermeende oorzaken van hun malaise. Oordelen en onverbiddelijk afstraffen, hun geloof als een gesel om occulte krachten mee op afstand te houden. Maar iedereen is 't erover eens dat je niet moet spotten met smid Patxi (Kandido Uranga), die zich als verwilderde eenling heeft teruggetrokken in de bossen. Alwaar de duivelskunstenaar met z'n hamer op een aambeeld ramt tot hij een inferno oppookt van allesverzengende vlammen. De hardvochtig oordelende dorpelingen krijgen hun deel als ze het weesmeisje Usue (Uma Bracaglia) recht naar deze intimiderende figuur drijven. Zijn smidse herbergt inderdaad duistere geheimen, maar niet op een manier die de kleingeestige dorpelingen konden bevroeden.

'Errementari' (2017) is een rechtlijnige, ietwat voorspelbare sprookjesvertelling. Toch heb ik enorm genoten van een prima combinatie van gore, zwarte humor en de algehele broeierigheid waarmee het hel-thema vormkrijgt. Overal brandt er wel iets of dansen de vlammen op en neer. Gelige tinten en een oranje gloed hebben de boventoon. Vooral de slotakte is visueel een plezier wanneer hellebeelden uit middeleeuwse iconografie tot leven komen. Van de soort duivelsgedrochten die recht uit een schilderij van Jeroen Bosch of 'De Goddelijke Komedie' (1321) van Dante Alighieri lijken te zijn gestapt. Stuk voor stuk karaktervolle personificaties van de zondige mens, met hun ophitsende gesnauw, geile machtswellust en gefrustreerde krenkingen. Heerlijk ouderwets vormgegeven ook middels make-up en poppenspel i.p.v. computeranimatie. In 'Errementari' (2017) brandt de liefde voor ongepolijste (doch ambachtelijk gemaakte) genrefilms harder dan het hellevuur. Het voelt van begin tot eind als een liefdevol, warm passieproject vol genegenheid met de eigen plek die Baskenland in de Spaanse geschiedenis inneemt.

Vermakelijk duister sprookje, een soort kruising tussen het werk van Clive Barker en Guillermo Del Toro. Het verhaal komt wat moeizaam op gang en er zijn her en der wat flauwe momenten, maar eenmaal op stoom is het genieten geblazen, met heerlijk bizarre personages en een bijzonder fantasierijke vormgeving. Naarmate hij vordert wordt de film steeds beter, resulterend in een heerlijk groteske finale.