Bohemian Rhapsody (2018)

Jaaaaaa, dat is hem!!

ik dacht: Ik ken hem....ik ken hem... die man is ooit een "kindsterretje" geweest...maar welke..?

Normaal check ik dat dan even op IMDB, want dan wil ik zoiets perse weten he,maar dat vergat ik dus.

Nu weet ik het alsnog,bedankt!

Rami Malek trekt deze film naar een hoger niveau. Hopelijk wint hij een Academy Award.

Wauw! Oude tijden herleefden vanmiddag in Cinema Hengelo! Van de ongeveer 25 bezoekers die op Bohemian Rhapsody afgekomen waren, was denk ik iedereen wel ouder dan ik, terwijl ik toch ook Abraham al gezien heb. Dat was lang geleden dat ik bij zoveel toeschouwers de jongste was.

Duidelijk een film die oude fans van Queen aanspreekt dus, en daardoor een film die zeker wel bestaansrecht heeft.

Zelf was ik vroeger nooit echt een fan van Queen, en sowieso was het eerste deel van hun bestaan nog voor mijn muzikale ontwaken (dat vond pas rond de decenniumwisseling 70/80 plaats), maar hun hits heb ik wel altijd lekker gevonden, de ene wat beter dan de ander natuurlijk.

Doordat ik nooit echt fan ben geweest stoorde ik me ook niet aan de in dit topic aangedragen “fouten” in de film. Eigenlijk herkende ik die niet. En een film mag wat mij betreft ook wel wat spelen met de feiten, als het beeld maar intact blijft, al snap ik dat de echte kenners zich kunnen ergeren aan feitelijke onjuistheden. Als het over gebeurtenissen of personen gaat die mij wel honderd procent interesseren, heb ik dat ook.

Nou ja, het beeld dat gegeven werd van het ontstaan van Queen, en de rol van met name Freddie Mercury daarin, was wel ok. Ik kan het niet met de feiten staven, maar het kwam geloofwaardig over. Geloofwaardiger in elk geval dan het uiterlijk van Rami Malek, dat me eerder deed denken aan een gestoorde fan die met behulp van (mislukte) plastische chirurgie zoveel mogelijk op Freddie Mercury wil lijken, dan aan laatstgenoemde zelf.
Ook na de film nog even wat foto’s van Mercury gegoogled, maar wat een verschil zeg. Ook het postuur klopte niet. Malek was veel te iel. Dat had beter gekund in deze tijd waarin alles kan.
De andere bandleden vond ik beter gecast.

Verder was het verhaal wel erg van “en toen, en toen, en toen…”. Jammer, een echte spanningsboog ontbreekt duidelijk in deze film. Dan deed Stone het een kleine dertig jaar geleden met “The Doors” toch beter.

Het dieptepunt was uiteindelijk toch wel dat de film stopte na “Wembley”. Kom op zeg, het laatste hoofdstuk, en zeker niet het minste, van Queen, en van Mercury moest nog geschreven worden.
Die lamme fotootjes met onderschrift waren echt te duf. Zo had je die hele film wel als een kortfilm van 10 minuten kunnen afdoen. Dat was schaamteloze slappe hap. Nu heb ik het idee naar een half afgemaakte film gekeken te hebben.
Het aantal sterren dat ik aanvankelijk wilde geven heb ik dan ook maar gehalveerd.

Wat een film! ja, ik ben fan van de muziek, dus de review is wat gekleurd. Ik zag de film op het LIFF, in een volle zaal, dat helpt ook, natuurlijk;-)

Van begin tot eind vermakelijk, maar ook vaak aangrijpend, temeer het verhaal ieder bekend is. De muziek speelt de hoofdrol, en Rami Malek steelt de show. Ik was vooraf bang me te ergeren aan de 'verschillen', maar nee, dat gebeurde totaal niet...

Het mooiste shot misschien wel op het einde, als Freddie net een fractie eerder wegloopt in het beeld en de film plots erna klaar is. Emotioneel, maar niet overdadig, te meer de film stopt op een hoogtepunt en de rest erna in tekst wordt getoond. Dat vond ik wel mooi gedaan. Daarmee ligt de focus op de levendige Freddie van midden jaren '80... Daarentegen was het 5 sterren geworden als ze Innuendo erin hadden verwoven. Dat album en de muziek ervan miste ik wel (op de aftiteling na dan).

Wat maakt Singer het ongelooflijk lastig om Bohemian Rhapsody te beoordelen, want hij heeft er een ontzettend aanstekelijke biopic van gemaakt die de juiste snaren weet te raken en een prachtige ode is aan een legendarische band. Ik vroeg me van tevoren af: hoe prop je in vredesnaam de geschiedenis van deze band in ruim 2 uur film? Moeten er dan geen concessies gedaan worden? Leent zoiets zich niet beter voor een 8 delige mini-serie of iets dergelijks? Dan hoeven er veel minder concessies gedaan te worden en steekt alles net even wat logischer in elkaar.

De concessies zijn inderdaad gedaan. Na een kwartier kijken kloppen er al allerlei zaken chronologisch niet of worden er behoorlijk belangrijke zaken (voor mijn gevoel weggelaten). In de film lijkt het net alsof Freddie de bandleden Roger en Brian pas ontmoet nadat de leadzinger Tim van Smile de boel heeft verlaten. In het echt hadden ze al samengewoond en kenden de bandleden elkaar allang. De tour door Amerika (1974) aan het begin van hun carrière wordt geromantiseerd in de film, terwijl het eigenlijk rampzalig afliep en Brian met een gele hepetitus kop af moest haken en de band de tour afbrak om terug te gaan naar Engeland. Queen trad op als voorprogramma van Mott the Hoople, dus het was helemaal geen Queen tour. Ook zingt Malek in de film Fat Bottomed Girl tijdens deze optredens, een nummer die pas op het album Jazz in 1978 werd uitgebracht.

Het gaat de band behoorlijk voor de wind, terwijl ze aan de vooravond van A Night At the Opera zo goed als platzak waren, omdat hun eerste platendeal met Trident een zakelijke ramp was, ondanks de hit Killer Queen. Trident wordt volledig genegeerd en de band maakt al (te) vroeg kennis met de manager van Elton John.

Geen fout, maar ik vind het jammer dat het Top of the Pops flopverhaal van Killer Queen zich in de film niet lekker vertaalde naar één van de redenen waarom de clip van Bohemian Rhapsody is gemaakt.

En dan zijn we nog maar net onderweg. Ik vond het in het begin afleidend, omdat ik telkens bleef denken dat dit en dat er tussen moest en dat het chronologisch niet helemaal klopte. De film had hier af kunnen wijken van de standaard biopic opbouw, juist omdat ze zo hard hebben moeten knokken om te komen waar ze uiteindelijk zijn gekomen.

Ik vroeg me tijdens het kijken dan ook af: wil ik me de hele film ergeren hieraan of wil ik genieten van deze ode aan mijn favoriete band? Ik heb voor het laatste gekozen en daardoor kon ik mijzelf volledig onderdompelen in de film. In het begin was Malek even wennen. Uiteindelijk was de eighties Freddie een rol die qua uiterlijk beter bij hem paste.

Verbazingwekkend was ook hoe goed de rollen van Brian, John en Roger gecast zijn. Naast dat ze goed lijken acteren ze ook goed. Boynton als Mary is ook heerlijk om naar te kijken en weet de sympathiefactor mee te krijgen. Love of My Life is perfect uitgevoerd in de film, één van mijn favoriete nummers. Er is met respect mee omgegaan en komt prominent naar voren.

De film volgt daarna een aantal hoogtepunten en dieptepunten. Alles komt aan bod, ook de serpent Paul Prenter, die ook in de vele documentaires als verantwoordelijke wordt aangewezen voor de mindere periode van de band begin jaren 80. Al is zijn rol wel erg dik aangezet, geen idee hoe de nabestaanden met dit gegeven om zullen gaan? Maar de film heeft dit moment wel nodig om in een korte tijd duidelijk te maken dat hij invloed had op Freddie.

Verder was het muzikaal genieten, al hoop je stiekem zelf altijd wel dat er wat persoonlijke favorietjes aangehaald zullen worden. Visueel zit de film ook prima in elkaar en de manier waarop Wembley gecreëerd is vind ik echt fenomenaal. Shots die destijds op een live concert niet mogelijk ware.n (en ik ook mis bij de vele dvd´s en blu-rays die ik heb) komen nu wel voorbij en geven wel net dat extra waardoor Live Aid ook nu fantastisch is om naar te kijken.

Het is een gewaagde zet om de film te laten eindigen met Live Aid, alsof dit hun zwanenzang is, terwijl het eigenlijk een revival is. Echter raakt dan de structuur van een biopic in de war (rise, fall, rise ten opzichte van hoe het werkelijk was: rise, fall, rise, fall, rise en dan het overlijden). Voor de film werkt het perfect en wordt het hele aids gebeuren een aantal jaren naar voren geschoven. Ik ben wel blij dat ze af en toe wat "verdiepende" momenten erin hebben gegooid, omdat je van alle docu´s de belangrijkste gebeurtenissen van de band ook wel weer weet. Nadeel is dat je als leek toch wat minder meekrijgt van de successen van Queen in de filmen je meer moet laten inpakken door de vibe van de film.

Het zal een groot deel aanspreken en zorgen voor nieuwe fans, terwijl doorgewinterde fans toch wat meer willen hebben. Dat is uiteindelijk ook het gevoel waar ik mee blijf zitten: het smaakt naar meer. Het had nog niet voorbij moeten zijn. Twee uur is te weinig om een groot verhaal te vertellen, maar de essentie van Queen wordt wel goed neergezet en daar zal het uiteindelijk om te doen zijn geweest.

3,5"

P.s. Het boekje die ik kreeg van Pathé toen ik de zaal uitliep is wel een fijne extra toegifte. Netjes!

Eerlijk is eerlijk: ben nu wel lekker naar muziek van Queen aan het luisteren, wat ik al jaren niet deed. Wat dat betreft heeft deze film wel een effect.

Uiteindelijk moet je het daar dan ook op beoordelen denk ik dan. Dan kan je niet anders dan concluderen dat de film in haar opzet geslaagd is.

Alleen omdat veel mensen goed zijn met de geschiedenis van de band wordt er in sommige gevallen hard geoordeeld, maar als er bij een film als Gladiator tientallen incorrectheden zitten boeit niemand dat. Simpelweg omdat men die fouten er niet uit kan pikken. En ik geef toe, als je goed in de materie zit is het ook lastig om er niet omheen te kunnen. Er worden loopjes met de realiteit genomen, maar het pretendeert ook nergens een historische documentaire te zijn met hoor en wederhoor.

Ik snap wel waar je heen wilt, maar vergeet niet dat Queen nog maar recente geschiedenis is waarvan de meeste ooggetuigen nog ver van dood zijn. Gladiator speelt zich bijna 2000 jaar geleden af. Van heel veel zaken uit die tijd weten we weinig tot niets. Als ik zo bepaalde dingen lees, heb ik de indruk dat ze voor deze film wel iets meer moeite hadden kunnen doen.

Al 200.000 bezoekers in Nederland na 1 week. Veruit de best bekeken film in Nederland van dit moment.

Dat verbaast me niets.

Al sinds lange tijd zie ik regelmatig films tussen 15.00 en 18.00 uur, hier in de dorpsbioscoop, en vaker zit ik daar alleen dan dat er een mannetje/vrouwtje of 5 zitten.

Maar gisteren zaten er minimaal 25 luitjes rond mij. Ik dacht al: deze film is populair.

Dat is natuurlijk alleen maar heel erg mooi, ongeacht wat ik van de film vind. Hoe meer kijkers hoe beter.

Ja en is dat een reden om historische onjuistheid bij de een goed te keuren en bij de ander niet? Dat is eigenlijk wel krom. Eigenlijk doen ze hier niets anders dan in vele andere films, alleen valt het voor de fans meer op. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat de film goed scoort. Blijkbaar spreekt het globale verhaal van Queen en waar ze voor staan mensen over de hele wereld nog steeds aan.

Worstel er zelf ook mee, maar uiteindelijk denk ik dan aan het gevoel dat ik had toen ik de zaal uitliep. Die overstijgt het gevoel van chronolische/feitelijke onjuistheden.

Ik hoor inderdaad verbazingwekkend veel mensen die doorgaans nauwelijks naar de bios gaan die opeens hierheen gaan.

Bij Queen kun je van heel veel dingen precies achterhalen hoe het was. Bij Gladiator en andere films over de middeleeuwen en verder terug is dat vaak best moeilijk. Minstens zo vaak is het ook onmogelijk. Daarom mag je mopperen over de snor van Freddie, maar is het bij Gladiator lastig om te klagen over kapsels, gezichtsbeharing, kleding etc. Simpelweg omdat we in een aantal gevallen simpelweg niet weten wat de norm was. Waarom klagen over de juistheid van iets als niet bekend is wat dan wel juist moet zijn?

En natuurlijk, veel dingen kloppen niet aan Gladiator. Veel mensen zien het niet, net als idd bij Bohemian Rhapsody, maar je vergist je als je zegt dat er geen gemopper is bij Gladiator. Ik kan me de discussies daarover destijds nog wel goed voor de geest halen.

Toch is dat met name de verdienste van Queen zelf (ook al is de registratie van zowel beeld als geluid van het Live Aid concert erg sterk).

Een film die je gezien moet hebben, al is het alleen maar om erover mee te kunnen praten. Als iemand van na het Queen tijdperk ben ik wel bekend met de nummers, maar minder met de hype en helemaal niet met de concerten. Toch heb ik mij met deze film prima vermaakt, kon ik genieten van de grapjes en mooie momenten en de geweldige muziek. Of het allemaal ook echt zo gegaan is vond ik veel minder relevant.

Waarom dan toch maar drie sterren? Hoewel de muziek geweldig is (kan je moeilijk omheen met Queen) vond ik het verhaal toch niet van een geweldig hoog niveau. Kijk ik naar A Star is Born is daar de muziek ook geweldig, maar het verhaal toch echt stukken beter dan ik bij deze film heb gezien. Ik denk dat daar meer uit gehaald had kunnen worden.

Een vermakelijke film, die wel de nummers van queen doet herleven. Dus een geslaagde film in mijn boekje.

Duidelijk een film die heel verschillend beoordeeld wordt. Het lijkt een strijd tussen Queen fans die een meer gedetailleerde en kloppende documentaire hadden gewild, en tussen filmfanaten die genieten van de muziek en de mooie beelden. Zelf behoor ik tot de laatste groep.

Dat sommige details voor het dramatische effect aangepast zijn, vind ik geen probleem. Dit is geen documentaire, maar een film. Een gedramatiseerde versie van de werkelijkheid. The Doors van Stone kreeg destijds dezelfde kritiek, Maar als groot fan van The Doors kan ik me toch prima vinden in die film. En hoewel ik de muziek goed vindt, heeft Queen me altijd wat minder bekoord.

Maar deze film... dit is toch gewoon een pareltje? Een krachtig verhaal, degelijk geacteerd, goed gelijkende personages, fantastische muziek, overdonderende livebeelden... ik zat meerdere keren met kippenvel op de armen, en af en toe met een traan toe te kijken naar dit meeslepende schouwspel.

De hele film maakt van Freddie een tragische held, een man die ondanks zijn persoonlijke problemen in staat bleek om de band, maar vooral het publiek, naar een hoger plan te tillen.

Zelf vind ik het dan ook geen probleem dat de duistere kanten wat minder gedetailleerd belicht worden. Deze film gaat voor mij namelijk vooral om Freddie’s artistieke vaardigheden. Je voelt als kijker de energie die hij geeft in zijn muziek, en hoe zich dat vertaalt naar het publiek.

En dat is waarom ik naar de film ga: om geraakt te worden, om mee te leven met personages, om enthousiast te worden over het betreffende onderwerp (ik krijg meteen zin om weer eens een Queen plaat op te zetten). Als ik na de film het gevoel heb iets bijzonders gezien te hebben, is het raak. En deze film is absoluut raak.

Niet alleen dat. Al moet ik zeggen dat ik het storend vind als zaken niet kloppen, terwijl dit makkelijk vermeden, dan wel kloppend gemaakt had kunnen worden.

Grootste minpunt is wat mij betreft dat er teveel op het sentiment gespeeld wordt. Het acteerwerk, de vormgeving, de dialogen, de humor, het verhaal; het voelt allemaal zo gladjes aan. Als een album dat over geproduceerd is in de studio. In dat opzicht past de film best bij Queen.

De humor werkt daarbij merendeels niet. De bioscoopzaal bleef regelmatig angstvallig stil, terwijl de scenarioschrijver duidelijk met dikke letters *ZAAL LACHT* in het script had geschreven.

De film gooit je voortdurend omhoog, omlaag en weer terug. Want ik heb bij vlagen enorm genoten. Voornamelijk als de muziek ten gehore kwam. Dat geluid man - en dan vooral tijdens het concert op Live Aid. Het is vaker gezegd, maar zo nu en dan was je op het concert. Maar ook het acteerwerk van Malek mag er zijn, het is soms aandoenlijk en zelfs ontroerend hoe hij de frontman van Queen in de spotlight zet.

Opvallend. Bij mij hoorde ik wel geregeld gelach uit de zaal. Vrij vaak zelfs. Ik vond de humor dan ook wel erg geinig. De onderlinge dialogen, die filmproducer die Queen liet gaan. Beetje mainstreamhumor misschien, maar het werkte wel.

Niet verrassend. Vorige week ook waren hele middaguitzendingen vrijwel uitverkocht, normaal zit er een man of 5.

Maar goed, Queen is denk ik ook de populairste band in Nederland op dit moment en al enkele jaren stijgende, kijk maar naar de top 2000 met veel noteringen (de meeste na de Stones en de Beatles), de meeste in de top 101 (6) en natuurlijk al jaren die nummer 1.

Leuke rol van Mike Myers was dat. Leuke verwijzing naar Wayne's World ook. "dat nummer zullen ze nooit op gaan rocken in een auto" of iets in die trend.

Mike Myers Has A History With Queen's 'Bohemian Rhapsody' - YouTube

Als ik een kritisch geluid had willen horen was ik wel een docu gaan kijken. Dit was entertainment en het had me te pakken

Ik vond dat ook erg grappig, al kwam ik er ná het zien van de film pas achter dat het Mike Myers was in die rol. Had hem totaal niet herkend. Gaf de grap achteraf nóg meer kracht.

“It goes on forever, six bloody minutes!”

“I pity your wife if you think six minutes is forever.”

Moeilijke film om te beoordelen. Aan de ene kant heeft Bohemian Rhapsody een aantal ontzettend sterke scènes, en vooral de muziek/concertscènes, en alle scènes met Malek en Boynton, maken indruk. Het Live Aid concert is fantastisch in beeld gebracht, en het voelt alsof je er zelf bij bent. Acteurs als Gwilyn Lee (Brian May), Hardy, Mazello en Hollander doen het ook erg goed.

Dat niet alle details kloppen, en dat sommige gebeurtenissen eigenlijk op een ander tijdstip plaatsvonden, stoort niet zo heel erg (behalve de aids-onthulling). Het probleem van de film is het barslechte script, en dat hele gedoe met het personage Paul Prenter werkt van geen kanten. Ik zie Bohemian Rhapsody dan ook meer als een luchtige rockopera dan een menselijk drama met wat muzikale intermezzo’s. En als je er zo naar kijkt, dan valt er genoeg te genieten.

vanaf het begin van de film was het alsof ik echt naar de band Queen als geheel zat te kijken, Freddy en Brian May waren voor mij zeer overtuigend. En dan de live optredens, LIve Aid optreden en alles eromheen, de film geeft het gevoel van een documentaire door de band zelf. Een mega prestatie om dat zo neer te zetten. Het was ook top om deze film met een groep van jong en ouder te zien, ik zong met de nummers mee met een vriendin en de rest van de groep zat stil op de stoel maar ze hadden toch genoten.. beste opmerking van de avond: ow was de leadzanger gay?

En dat de film ook voor hen genieten was vind ik een topprestatie.

Vooral de eerste helft vond ik erg boeiend! Sommige scènes(zoals het begin en in de opnamestudio) hadden best langer mogen duren en meer uitgediept mogen worden, maar begrijpelijk is natuurlijk ook dat de makers met een tijdslimiet zaten.

De 2de helft was nog steeds van een redelijk niveau, maar toch voelde de drama elementen soms wel erg Hollywood en geforceerd aan. Details kloppen niet of half en zijn verdraaid om de nadruk meer te leggen op een traan vanuit het publiek.

De laatste 20 minuten was gelukkig wel even lekker genieten en vond ik persoonlijk een mooi hoogtepunt! Grappig is trouwens ook dat de televisiebeelden bij het live concert de echte opnames van dit daadwerkelijke concert lieten zien, grappig gedaan en je moet het ook maar net weten.

Bohemian Rhapsody is zeker de moeite waard, alleen al voor de heerlijke soundtrack en het zeer degelijke acteerniveau, tegelijkertijd begreep ik niet waarom de makers bepaalde zaken niet anders hadden willen of kunnen doen.

3,5*

Pijnlijk!

Ben groot Queenfan, met name van de eerste zes platen. Keek hier dus wel naar uit en heb me er op zich zeker mee vermaakt, maar wat was het slecht zeg.

Wat betreft het drama kon het nauwelijks simplistischer. GTST voelt al Dostojevski vergeleken bij dit broddelwerk. Jarenlange ruzies worden in 5 seconden bijgelegd. Show must go on, zullen we maar denken. En op zich snap ik dat je voor de film personages en momenten moet verweven, maar hier werden wel heel veel vrijheden genomen. Songs en events werden zonder pardon ern heel decenium opgeschoven of terug gehaald. Maar de dichterlijke vrijheid dat Queen voor Live Aid al jaren niet had samengespeeld is een gotspe. In werkelijkheid kwamen ze net terug van een toernee in Australie en Japan en waren ze dus volledig ingespeeld.

En dan eindigd het met Live Aid, niet te verwarren met EO jongerendag. Al maakt de film dat wel lastig. Blijheid alom...

En dan stopt de film, voordat het echte drama zich ontvouwd. Lekker veilig, want Hollywood verkoopt enkel feel good. Waarschijnlijk kunnen ze gewoon niet beter.

En de acteur die Freddie speelde deed me zonder snor meer aan Mick Jagger denken dan aan Freddie. Dus die loftrompet ontgaat mij ook.

Queen 5*

Bohemian Rhapsody, the movie 1*

Als filmfanaat zou je toch juist over hele simplistische recht toe recht aan vorm moeten vallen. Het is vooral op dramatisch vlak dat deze film op het niveau van een Marvel film opereert. Queen verdient veel beter en had een veel creatievere en complexere benadering verdiend.

Als Queen fan heb ik me prima kunnen vermaken met de muziek.

Als filmfanaat wil je gepakt worden door een verhaal en dat lukt deze film geweldig. Als ik een diehard Queen fan was geweest had ik me vermoedelijk vast gestoord aan fouten in het script. Maar voor nu is deze film gewoon een beleving. Alleen al dat Live Aid concert, dat wil je toch gewoon met pompende speakers in de bioscoop voelen?

Ja, maar dan wel zonder al die EO jongerendag beelden van mensen ik kroegen voor de tv die zich gedragen alsof ze op de eerste rij staan... Kon prima genieten van het concert, maar dat was toch echt van zeer bedenkelijk niveau. Zo ook dat toen pas plots de donaties op gang kwamen. Tenenkrommend slecht.