The Duplex (2015)

Nollywood dus.

Al een tijdje aan het azen op een Nigeriaanse film en welk genre beter dan het horror genre om het ijs te breken. Niet dat mijn verwachtingen nu zo geweldig hoog lagen, maar voor het land dat de meeste films per jaar produceert (toch?) te zijn was het gewoon wat vreemd nog nooit iets uit Nigeria gezien te hebben.

Na The Duplex heb ik echter het gevoel dat die teller een tijdje op 1 zal blijven steken, want dit is in bijna alle opzichten amateur cinema. Je moet al een eindje zoeken om tot wat positieve of zelfs maar opmerkelijke punten te komen. En zelfs dan nog zijn het extreme randzaken (zoals de wat vreemde maar grappig mode in de film) die weinig met de kwaliteit van de film zelf van doen hebben.

Vond het vooral raar dat ondanks het duidelijk beperkte budget en middelen, The Duplex nog een film van 2 uur is. Het hele verhaal wordt heel nauwkeurig uit de doeken gedaan, met veel te veel aandacht voor onzinnige zijstraatjes die niks toevoegen. De hele intro alleen al, die gericht is op het kopen van "het huis" (iets wat in een normale horrorfilm eigenlijk niet eens aan bod komt, want die beginnen doorgaans wanneer het nieuwe gezin de oprit oprijdt) zou volledig geschrapt mogen worden.

Acteerwerk is echt brak, de effecten zijn niet om aan te zien en een soundtrack herinner ik me niet eens. Slechte dialogen, saai in beeld gebracht ... het baat allemaal niet. De enige reden waarom ik niet het laagste cijfer geef is omdat het op de één of andere manier nog wel als goedbedoeld aanvoelt. Maar daarmee heb je het dan ook zo'n beetje gehad.

1*

Nollywood. De filmindustrie van Nigeria is groot, erg groot; afhankelijk van welk artikel je leest, is het de tweede of derde filmindustrie van de wereld, na Hollywood en Bollywood (India). Toch had ik er nog steeds geen film uit gezien. Net als Onderhond was ik ook al jaren op zoek naar een (goede) film uit Nigeria, of had het op zijn minst op mijn to-do list staan. YouTube staat er vol mee, maar dat lijken allemaal met een videocamera, in één dag geschoten soapdrama’s. Het leek me onbestaanbaar dat er in een land met zo’n gigantische filmproductie niet iets beters gemaakt zou worden, of al reeds gemaakt was.

Ik heb gewacht, maar er diende zich niets aan. Daar blijken redenen voor te zijn. Dan toch maar een keer in het diepe, en aangezien The Duplex op Netflix staat momenteel, kon ik het lekker in de trein kijken. In de eerste shots zie je al dat er met dergelijke producties anders omgegaan wordt dan we in het Westen gewend zijn: wanneer in een scène de camera van een medium close-up naar een wide shot gaat, hoor je opeens de dialogen een stuk minder goed, en de auto’s die blijkbaar achter de cameraman op straat rijden en continu toeteren, des te beter. Amateur hour dus. Aan het eind van de scène zit een cut waarbij de muziek dus niet overvloeit in de volgende scène, maar van het ene op het andere moment overschakelt naar iets anders. Dat geeft het effect alsof ‘je cd overslaat’. Oei.

Het verhaal zit boordevol plotgaten, bevat behoorlijk onnodige scènes en het is eigenlijk nog het meest interessant dat we dit überhaupt op Netflix kunnen zien.

1*