Pengabdi Setan (2017)

Duivels goed

Hoewel er ruimte voor verbetering in deze Indonesische horror zit, en de film verre van perfect is, heb ik genoten. De setting en de taal zijn een welkome afwisseling op de veelal Amerikaanse Horror die mij doorgaans toch het snelst bereikt, en daarnaast zit er zowaar nog een aardige twist op het einde in ook. Nog een pluspunt vond ik dat er alleen maar gebruik gemaakt leek te worden van praktische effecten, waarbij dit t.o.v. een titel zoals het in 2016 uitgekomen Dark Song, wél goed uitpakte.

Ook het acteerwerk was over het algemeen goed. Hoewel het acteerwerk bij de 2 kinderen te wensen overliet, werd dit nergens vervelend, omdat het met de algehele sfeer, of beter gezegd, de algehele, haast voelbare malaise, wel ''goed'' zat. Meermaals deed het plot mij terugdenken aan Hereditary, waar deze malaise optimaal aanwezig was, maar ook Satan's Slaves, weet geregeld onder je huid te kruipen. Hier zit gelijk wel een zwaktepunt van de film, want hoewel de dreiging voortdurend voelbaar is, wordt er af en toe wel op het randje van de ''spookhuishorror'' gebalanceerd, met name in de finale. Dit betekent veel aanzwellende muziek en een paar goedkope jumpscares, die beter wat subtieler gehouden hadden mogen worden. Ik kreeg soms het idee dat de makers er wel zeker van wilde zijn dat hun film eng genoeg zou zijn, terwijl dit helemaal niet nodig was.

Openbaringen zoals oma die de familie alleen maar probeerde te beschermen nadat ze overleden was en het jongste zoontje wat letterlijk het kind van de duivel bleek te zijn houden de film fier overeind, en maakt hem meer dan de moeite waard. Zelf is deze film op mijn pad gekomen op aanraden van een Indonesische, anders was ik hier niet snel mee in contact gekomen. En dat is jammer. Het is deze mond op mond reclame die de film wel nodig heeft om ook buiten Indonesië zijn zoden aan de dijk te krijgen. Hopelijk kan mijn review hier in Nederland in ieder geval een klein steentje aan bijdragen.


3,5*

Mwa.

Spookhuishorrorfilms kunnen bij mij goed werken mits ze een beetje eng zijn. Dat is bij Satan's Slaves helaas niet het geval, omdat Anwar er niet helemaal in slaagt de spanning erin te krijgen. Wel leuk dat hij zich als regisseur op veel gebieden van horror wil planten, maar misschien had hij zich beter kunnen evolueren binnen een bepaald subgenre.

Wat ik wel kan zeggen over de film is dat het er goed uitziet. Anwar heeft aandacht besteedt aan zijn cinematografie, waardoor het huis er wel degelijk spookachtig uitziet. Ideeën worden er ook zeker in vermengd, zoals dat er op de helft van de film een cult op komt dagen. Het maakt van deze film een best volledige en volle spookhuisfilm die van begin tot eind goed weet te boeien.

Jammer genoeg is het op het gebied van horror wat minder geslaagd. Anwar gebruikt het klassieke opbouw-naar-een-schrikmoment recept, maar kan de pay-offs niet goed klaarspelen. De schrikmomenten zijn afstandelijk. De film gaat er wel degelijk voor, want er zijn er genoeg te bekennen. Opbouw is nog wel aardig, al kennen ze hetzelfde probleem dat ze de kijker niet echt mee kunnen trekken.

Goed camerawerk en wat engere dreigingen hadden beter kunnen werken, voor nu is het gewoon een spookhuisfilm die goed wegkijkt maar niet veel meer doet dan dat. Genoeg ideeën om wat horror in de mix te trekken, maar toch wil de boel niet echt tot leven komen. Daarnaast is het verhaal niet sterk genoeg om een speelduur van 107 minuten te rechtvaardigen.

Aardige film met een goede look. Er wordt aandacht besteed aan kleur en versiering, maar als het dan moet aankomen op de horror zelf, een centraal begrip binnen deze film, kan de film niet veel uithalen. Acteerwerk is zozo, ik mis toch gewoon een echt eng geheel. Betere schrikmomenten hadden wonderen kunnen doen, voor nu een afstandelijke maar gedetailleerde film.

Hm, ik weet het niet met deze remake/prequel van de Indonesische horrorfilm; Pengabdi Setan (1982) Het is absoluut geen slechte film. Misschien is het omdat ik een fervent horror-fan ben (alleen al de teller voor Indonesische horrorfilms staat op 28) Het is hetzelfde verhaal over een gezin dat in een spookhuis woont en die vaak vertrouwt op jump-scares. De visuele uitwerking is erg mooi en ik heb best genoten van verschillende goed geslaagde schrikmomenten. Er is zelfs een fantastische schokkende ongeluksscène. Of misschien dat het verhaal me niet genoeg grijpt, het was op sommige momenten wat langdradig, dwaalt af toe een beetje af van zijn doel en er hangt een een religieuze ondertoon. De keuze van Anwar om het verhaal zich in 1981 te laten afspelen komt waarschijnlijk voort uit zijn liefde voor het origineel. Want ja regisseur Joko Anwar is een groot fan van jaren '80 versie, lobbyde jarenlang om het her te bewerken, en kreeg uiteindelijk dus toestemming. ongetwijfeld hebben ze daar ook geen spijt van want het werd één van de meest succesvolle films uit Indonesië. Over het algemeen is de film vol sfeer, griezeligheid en een behoorlijk goed maar liet op één of andere manier bij mij niet genoeg indruk achter, voor een hogere waardering.