Human Flow (2017)

Wat kun je zeggen, na zo'n trailer.

'ik ga hem zien!'... Lekker nuttig jongen, goed werk. Weten wat er speelt is belangrijk, maar niet in een positie verkeren om er veel aan te doen, kan frustrerend zijn. Natuurlijk, we hebben stemrecht, petities en meer van dien aard, maar zet het écht zoden aan de dijk?

Ai Weiwei's vorige documentaire heeft me wel even bezig gehouden, ik heb er zelfs nog een stukje over geschreven. Maar de impact hiervan is toch wel even heftiger, eens temeer ik zelf intussen een relatie heb met iemand die haar thuisland als kind heeft moeten ontvluchten.

Ik zie er niet naar uit. Maar ik wil hem wel zien.

Vanaf donderdag 14 december in de bioscoop (Independent Films)

"Ai Weiwei, I stand #WithRefugees", zo lezen we op een vel papier waarin regisseur en kunstenaar Ai Weiwei toegang kreeg tot vluchtelingenkampen in het Midden-Oosten, Noord-Afrika en in Europa. De gesprekken met vluchtelingen voegen niet zoveel toe aan het beeld dat de meesten hebben, maar door zoveel plekken te bezoeken en - vaak met behulp van drones - te film, krijg je wel een uniek beeld van de schaal van een probleem waarvan de ernst nu éénmaal moeilijk in cijfers valt uit te drukken. De quotes van Arabische dichters versterken het gevoel dat je meer naar een kunstwerk dan naar een documentaire zit te kijken, maar dat neemt niet weg dat deze documentaire wel degelijk een boeiende bijdrage levert aan de wereldwijde maatschappelijke discussie over de vluchtenstroom, ook al is het hier en daar een tikje langdradig.