The Leisure Seeker (2017)

Een bejaard echtpaar bestaande uit een dementerende oud-professor Engelse literatuur [Donald Sutherland] en diens echtgenote [Helen Mirren], die ook aan de medicijnen is, besluit met een Winnebago 1975 een lange rit te maken naar het huis van Ernest Hemingway. Sutherland en Mirren leveren - niet geheel onverwacht - prima acteerprestaties af, maar je kunt al snel raden hoe de film gaat eindigen en dan duurt het nog onnodig lang voor die onvermijdelijke finale. Het scenario valt bovendien snel in herhaling en lijkt de boel zoveel mogelijk te willen rekken om tot speelfilmlengte te komen. Zonder de charme van en de chemie tussen de twee veteranen zou de film de moeite niet waar zijn geweest.

Okay heel gewaagd is de film niet en hij raakt op den duur wat op repeat. Maar de humor en vooral chemie en acteerwerk tussen Mirren en Sutherland is heel aanstekelijk. De acteur die hun zoon speelt daarentegen was echt ongelooflijk slecht en irritant. Toch mij zeer goed vermaakt met de film.

3.5*

Een ontzettend charmant filmpje met een lach en een traan. Zware onderwerpen maar toch luchtig gebracht. Soms erg geestig, soms ontroerend. En wat wordt er goed gespeeld zeg, de ouwelui doen het fantastisch. Een heel mooi filmpje, ik heb genoten. Het was alweer een tijd geleden dat ik 4 sterren heb gegeven, maar deze film verdient ze! Top!

Nog zo'n film waarvan ik lang getwijfeld heb of ik 'm wilde zien. Toen hij in de bioscoop draaide, heb ik mijn kans gemist. Nu zag ik de DVD in de bieb en heb ik 'm alsnog gezien. Daar heb ik geen spijt van. Ik vind het een erg mooie, ontroerende film. Het verhaal verveelde mij geen moment en keek vlot weg. De zoon van het echtpaar vind ik wel een beetje overdreven en als ze op straat overvallen worden, vind ik de overvallers nogal neergezet als karikaturen, maar verder heb ik mij goed vermaakt met deze film. De twee hoofdrolspelers spelen geweldig en de film is best avontuurlijk en niet oppervlakkig. Het zet je aan het denken. Ondanks de zware onderwerpen, blijft het prettig om naar te kijken. 4*

Goeie film waarin een ouder echtpaar een laatste trip maken met hun camper. Mooi om te zien hoe gehecht de twee hoofdpersonages aan elkaar zijn en ook hoe afhankelijk ze van elkaar zijn. Niet te zwaarmoedig, maar ook weer niet te luchtig. Het valt hier en daar in de herhaling, maar dit wordt goedgemaakt door de twee prachtrollen van Donald Sutherland en Hellen Mirren. Met gemak 3.5 sterren.

The Leisure Seeker liet ik aan me voorbij gaan in de bioscoop, maar ik had dit beter niet gedaan. Ik heb echt genoten van The Leisure Seeker. Een type film waar ik warm van loop: een drama met een vleugje humor over een uit het leven gegrepen situatie.

Sowieso vallen de uitstekende acteerprestaties van Helen Mirren en Donald Sutherland op. Beiden tillen de film naar een hoger niveau. De klemtoon wordt gelegd bij de dementerende John. Het is tragisch om je geliefde zo te zien aftakelen. Als partner is het zwaar vergeten te worden alsof je niet meer belangrijk zou zijn. Confronterend is het ook als andere banale personen wél herinnerd worden en jijzelf of de mooie momenten die je samen beleefd hebt, niet. Op subtiele wijze brengt Paolo Virzi een levenecht verhaal van een bejaard koppel sukkelend met hun gezondheid. De regelmatige grappige noot maakt het extra luchtig, al is het leven met een dementerende echter geen pretje natuurlijk. De film valt geen moment in en blijft de hele rit boeiend. Het is aandoenlijk om het nog steeds verliefde koppel bezig te zien. Het enige wat me een beetje stoorde was de affaire van John met zijn buurvrouw (cliché), maar dan vooral het script, niet hoe het werd gebracht, want dat was best komisch. Wat een bekentenis!

Het einde is tragisch en voor hen een ideale uitweg. Vraag die ik me stel is of Ella vooraf al van plan was haar man te “vermoorden” en zelfmoord te plegen of dat het gewoon op het moment zelf genoeg geweest is. Dat tedere seksuele moment was tegelijk taboedoorbrekend als een expressie van echte liefde en tederheid. Op zich een mooi levenseinde: wie wil niet op deze manier sterven? Met de liefde van je leven op de reis van je leven on the road met je camper? Mooi!

Deze film eens geprobeerd en vond het wel een mooie film. De cast was subliem en paste goed samen. Het verhaal was ook wel mooi en een geslaagd einde. Af en toe ook wel wat grappig, maar ook wel serieus.

Een aanrader!

Helen Mirren en Donald Sutherland trekken deze film onbetwistbaar een niveautje hoger. En zeggen dat ze meer dan een kwarteeuw geleden ook al eens tesamen waren in "Bethune:the Making of a Hero" (1990) maar dan in een rol ver van deze van twee oudjes die beiden lijden onder dramatische aandoeningen.
Wordt de film grotendeels luchtig en zelfs karikaturaal, de dreiging van het onheil is er steeds. Toch wrong het wel een beetje dergelijke ernst zo te zien aangepakt en ook de manier waarop het slot zich toch wel plots, eerder bruusk, manifesteert (met de beslissing voor beiden er een einde aan maken)vond ik minder evident.
Wat er dan overblijft is wel de tedere ode aan de echtelijke liefde en ook wel knap in de film is het inlassen van gevatte aspecten van the american way of life, soms het naïeve, soms het bittere.

Een mooie, ontroerende film die je doet beseffen dat je ooit in eenzelfde situatie terecht kunt komen. Kies je dan voor dezelfde ontsnapping? Ik hoop van wel... 4,5 *

The Leisure Seeker is de eerste Amerikaanse film van de Italiaanse regisseur en scenarist Paolo Virzi. Een tragikomedie over twee mensen op leeftijd die zich aan een roadtrip wagen. Een lange introductie heeft de film niet. Virzi dropt de kijker meteen in het avontuur, maar hanteert daarbij een rustig en ontspannen ritme.

Heerlijk ongehaast introduceert de film de twee hoofdpersonages. Ella en John. Ella die onuitputtelijk haar best doet om haar man John die aan Alzheimer lijdt, steeds weer plaatsen, namen en gemeenschappelijke belevenissen voor te schotelen, opdat hij zich maar herinnert. Dat oogt vermoeiend, is soms triest maar is soms ook blijmakend als John zich plotseling toch weer iets herinnert. Het moge duidelijk zijn. De Alzheimer van John is de rode draad in de film en veroorzaakt een carousel aan emoties bij de personages en de kijker.

Een film over ziekte en de eindigheid van het leven. Het thema is serieus. Gelukkig heeft de film voldoende ruimte ingelast voor humor zonder daarin door te schieten. Helen Mirren en Donald Sutherland die gestalte geven aan Ella en John voorzien hun personages te allen tijde van een brok waardigheid en echtheid. Dingen die ervoor zorgen dat de karakters niet lachwekkend worden neergezet en bovendien een goede garantie zijn voor de inleving van de kijker. Contextueel is het dan ook goed om te vermelden dat Virzi zijn acteurs veel vrijheid gaf bij de interpretatie van hun rollen. Het zegt iets over de klasse van het acteerwerk.

The Leisure Seeker is een film die episodisch in elkaar zit. Zoals het een roadmovie betaamt. Enigszins voorspelbaar is de film wel. Er gebeurt niet heel veel en maar weinig waar je op voorhand geen rekening mee had gehouden.

Het camerawerk is bijzonder. De camera levert bijna enkel beelden die rust uitstralen. Ontspannende beelden van de landschappen, de kampeerplaatsen, de wegen. En alsof de rust de film nog niet voldoende heeft betreden, levert de camera ook welhaast bewegingloze beelden bij de dialogen tussen de personages. Vaak zijn het ook nog eens scènes zonder muzikale ondersteuning zodat de rust nog eens extra wordt benadrukt.

Ja, The Leisure Seeker is een zeer serene film. Mooi maar hier en daar ook wat saai. Iets meer dynamiek en prikkels hadden van mij op bepaalde momenten de film mogen bezoeken.

Een roadmovie voor de liefhebber.

Het verhaal wordt rustig vertelt en zelfs soms vervelend lang gerekt met herhalingen van situaties die niets meer toevoegen. Het is daarmee ook een trage film en daar moet je wel van houden. Er gebeurt niet zo veel en het drama blijft subtiel: geen diepe dalen en hoge pieken, maar meer zoals het leven zelf. Meer subtiliteit. De problematiek van Alzheimer wordt treffend en realistisch in beeld gebracht zonder het uit te vergroten. Het is ook geen zware film: alles blijft luchtig en aan het einde houd je er geen zwaar gevoel aan over. Het zet wel aan tot reflectie.

De acteerprestaties zijn groots: mooi om te zien dat er nog steeds mooie films worden gemaakt met oude mensen in de hoofdrol zoals ook bijvoorbeeld Une Belle Course (Film, 2022) die ik twee dagen geleden keek (ook zo'n mooie film met een sterk acterende vrouw van boven de 90).

Eigenlijk zijn er in de film maar twee echt dramatische momenten en die maken wel impact en worden sterk neergezet. Ook mooi hoe de Amerikaanse cultuur over het voetlicht wordt gebracht tijdens de verkiezingsperiode waar Trump als winnaar uit kwam. Er had van mij iets meer in mogen gebeuren, dan had ik halverwege niet gedacht 'hoe lang gaat dit nog duren?' toen er voor de 3e keer dia's van vroeger werden gekeken.

Al met al een prima film, maar de traagheid en vooral de herhalingen maakt dat ik toch niet meer dan 3 sterren kan geven. Misschien ben ik iets te streng en zou ik er een halfje bij moeten plussen.

Dit was een prachtige film met humor en tragedie. Voor beide hoofdrolspelers glansrollen. Ik lees dat sommigen over herhaling schrijven, dat idee is geen moment bij me opgekomen. Er zijn steeds andere situaties met andere herinneringen of juist het gebrek daar aan. Ja, het gaat veel over Alzheimer, maar meer nog over de liefde tussen twee mensen. Met een actiefilm zeg je ook niet 'alweer actie, wat een herhaling', dus ik snap die opmerkingen niet zo goed.