Unrest (2017)

Aardig.

Dit soort docus, waar "ongelukkigen" zelf hun eigen leed documenteren, geven vaak wel een waardevollere inkijk in het leven van een patiënt of gedupeerde. Ook hier krijg je beelden te zien die je van een klassiekere docu niet zou verwachten. In dat opzicht zeker al geslaagd.

Verder worden er wel een aantal interessante zaken aangehaald. Zoals de nood van de mens om dingen een verklaring te geven, zelfs wanneer die nog niet voor handen is (en desnoods maar wat te verzinnen). Of het voor lief nemen van de simpele dingen in het leven, al is dat dan al meer iets wat op tegeltjeswijsheid begint te lijken.

Het nadeel van dit soort docus is dat de patiënt moeilijk objectief kan blijven. Dat hoeft uiteraard ook niet, maar wanneer er dan bepaalde vragen gesteld worden (waarom wordt er niet meer gedaan rond deze ziekte, waarom is er na 30 jaar nog niks van medicijn, ...) dan mist een beetje die objectieve kijk om die vragen ook wat kritischer te benaderen. Met name omdat Brea voordat ze zelf ziek wordt ook geen bal interesse had in deze ziekte, of zelfs maar van het bestaan afwist.

Bij momenten is het intrigerend, op andere momenten net iets te drammerig. Nadeel is ook dat er naast deze nog 100 andere docus bestaan, docus die elks ook een zeer belangrijke ziekte aankaarten. Geen mens die zich met al het leed in deze wereld kan bezighouden. Ik vrees dat dit vooral interessant is voor 90 minuutjes, maar veel impact lijken dit soort docus mij verder niet te hebben. Of je moest inderdaad iemand kennen met de symptomen.

2.5*