Blood Hunt (2017)

De eerste minuut is een beloftevolle voortuitblik op hetgeen dat gaat komen. Bloed, marteling, vernedering, mutilatie. You name it.

Voordat we zover zijn ploegen we ons eerst drie kwartier lang door de introductie van de oninteressante personages, en spelen we de spelletjes Hit and Run en Hide and Seek. Dat doen we met het wrede geboefte en met de slachtoffers to be. Oftewel, de opbouw en de verdere ontwikkeling van het verhaal duren lang, zijn voorspelbaar en zijn niet spannend.

De laatste twintig minuten neemt de horror de plaats in van de voorspelbare actie. Bloed, marteling en gore passeren de revue. Niet heel expliciet overigens. De camera laat de echte wreedheid nauwelijks zien. Met de camera dicht op de huid, veelal gepend op de gezichten en met gebruik van niet-confronterende camerahoeken blijft de meeste wreedheid buiten beeld. Een paar uitzonderingen daargelaten. Wat de beelden niet doen, doen de geluiden overigens wel. De bijpassende geluiden laten nergens iets aan de verbeelding over.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik na het zien van het lange en oninteressante voorspel niet bepaald zat te wachten op enigerlei vorm van smerigheid. Als 'functioneel' onderdeel van een verhaal en als versterkend middel voor de inleving vind ik het wel ok, maar puur als effectbejag, mag het gelaten worden.

En dat gebeurde hier gelukkig.

Regisseur Sam Curtain komt met een vermakelijk werkje opdagen, waarin met weinig budget veel wordt gedaan. Wat echter minder goed wordt gedaan is de erg lange aanloop, zeker aangezien Blood Hunt (te) weinig te vertellen heeft om zoiets te rechtvaardigen. Zeker de helft van de relatief korte speelduur wordt gespendeerd aan taferelen die er amper toe doen, waardoor je als kijker vooral wacht totdat het losgaat. Eenmaal de registers open worden getrokken voert Curtain het tempo op en pakt de film uit met genoeg bloedvergieten en rauw geweld om elke vorm van verveling weg te nemen. Het gebrek aan indrukwekkende praktische effecten is dan ook te vergeven, maar het geheel grijpt iets te vaak naar allerlei onbenullige inhoudselementen om de speelduur nodeloos uit te rekken.