Two Pigeons (2017)

Leuk leuk leuk.

Een klein filmpje, maar oh zo vermakelijk. Het idee lijk je al meerdere keren eerder gezien te hebben, maar de uitwerking is eigenzinnig genoeg zodat enige directe vergelijking met andere films niet zo zinvol lijkt.

Het draait allemaal rond een man die in het geniep bij een ander inwoont. Klinkt als Bin-jip, maar in dit geval is die persoon ook gewoon thuis. Het duurt even voor de film in z'n kaarten laat kijken, maar zolang is het vooral genieten van de steeds gemener wordende grapjes die uitgehaald worden.

Einde brengt dan wel een uitleg, die passend is en goed werkt. Verder erg fijn geacteerd, frisse look en fijne soundtrack. Het is een one-trick pony filmpje, met één centraal idee dat breed uitgesmeerd wordt, maar de uitwerking is wel spot on en met amper 80 minuten op de klok heb je de tijd niet om verveeld te raken.

Erg fijne verrassing dit. 4.0* en een uitgebreide review

En daar kan ik me wel goed in vinden.

Erg vermakelijke zwarte komedie waar de jonge, succesvolle makelaar Hussein onwetend een verstekeling in huis blijkt te hebben. Het begint met wat flauwe practical jokes, maar langzaam verandert de toon en wordt het grimmiger - het blijkt de medebewoner menens te zijn om het leven van de makelaar kapot te maken. En dat blijkt inderdaad het gevolg van een persoonlijke vete te zijn. Ook van de regisseur trouwens.

De hele film heeft maar een cast van zo'n vier personen (en een paar hele korte bijrolletjes) en de hele film speelt zich in een enkel huis af, maar dat past prima bij dit verhaaltje over immorele zakenmannetjes en persoonlijke wraak. Kort maar steekhoudend, en leuk genoeg voor z'n speelduur. Ik rond 'm naar boven af.

Fijne comedy, die het in alle opzichten klein houdt en met sardonische humor de boel op scherp zet en die scherpte tot het einde toe bewaart. Het is een grappige film.

Een film met weinig personages. Niet ingewikkeld en prettig overzichtelijk. De personages die er zijn, vallen niet onder de noemer 'innemend'. Oppervlakkig, hatelijk en egocentrisch zijn betere bewoordingen bij het beschrijven van de karaktertrekjes. Van enige binding met één van hen is dan ook absoluut geen sprake. Er is geen sympathie, maar opvallend genoeg ook geen antipathie, Er is hoogstens wat afschuw over de letterlijk smerige kantjes van de pesterijen.

Verder zijn de gebeurtenissen gewoon erg komisch en is het grappig spannend om de acties en de reacties van de personages te ondergaan zonder de vermoeiende inleving die er normaal gesproken bijna verplicht bijhoort. De film legt geen empatische accenten. Lachen zonder inleving in de personages lukt prima en voelt heel verfrissend. De sardonische humor werkt goed onder neutrale condities en kan heerlijk puur en ongefilterd worden geproefd en genoten.

Lekker puntig verteld verhaaltje ook. Geen onnodige omleidingen in verhaal en lokatie. Gewoon een appartement waarin spannend komische pesterijen plaatsvinden. Meer achtergrond is ook niet nodig. De film doet het trouwens wel en geeft zo tussen de bedrijven door een bevredigende verklaring voor het stalk- en pestgedrag.

Voor mij hoefde dat niet echt. In de sardonische sfeer vond ik bevrediging genoeg.

Mja dit is geen horror maar zwarte comedy. De pesterijen beginnen onschuldig, maar gaan steeds verder. Dat is amusant en uiteraard is de yuck factor redelijk hoog als je de pestkop bezig ziet. Ik had zo mijn twijfels of dit zou kunnen boeien voor de volledige toch vrij korte speelduur. En na drie kwartier had ik toch zoiets van ok nu mag er toch wel een conclusie komen. De pesterijen gaan nog een tijdje door met erg nare gevolgen voor de gepeste.Krijgt wel een voldoende voor originaliteit maar kan me niet voorstellen dat iemand deze nog eens opnieuw zou willen kijken.

Een conflict tussen Hussein (Mim Shaikh) en zijn sadistische tegenstander Orlan (Javier Botet). Waarbij het bijzondere van de film is dat deze kwelgeest ook leeft in hetzelfde appartement. De film heeft daarmee een fijn idee. Op sommige momenten bezat de film ook best spannend momenten en de pesterijen waren soms heerlijk smerig. (mocht van mij nog wel wat erger!) Helaas kreeg ik op den duur ook het gevoel dat er in herhaling werd gevallen. Dit vermoeden werd nog meer versterkt door de vriend, die af en toe op bezoek kwam en die voor mij zwaar irritant was.(niet leuk) Ook werden er door de boosdoener liedjes gespeeld op gitaar en gezongen, waar ik maar weinig leuks in zag. Knap was het wel dat je het verhaal achter het waarom kreeg te horen via een eenzijdig gesprek van hem en twee duiven (vandaar de titel) die op een vensterbank vertoeven. Hierdoor leefde je veel meer mee met degene die de narigheid veroorzaakte. Javier Botet was dan ook fantastisch! En ditmaal speelt hij een engerd zonder enige make-up. Ik weet ook zeker dat iedereen die wel eens een horror heb gekeken hem is tegengekomen! Hij is namelijk veelal te zien als "creature" Van The Crooked Man in James Wan’s The Conjuring 2 tot Tristana en Niña Medeiros in Rec of de Mama in Mama. Al met al is het een prima debuut maar persoonlijk kon ik er veel minder mee!

Een erg leuk filmpje inderdaad.

Niet dat ik er direct mee achterover sloeg, maar goed, je zult er zoéén in huis hebben zeg..

Zeer vermakelijk om te zien.

Zeker lollig, maar het het van mij nog wel wat bijtender gemogen. Het blijft soms wat hangen in flauwigheid en daardoor gaan de pesterijtjes op ten duur ook wat repetitief aanvoelen. Visueel wel een erg strakke film trouwens. Sterk gebruik van een vrij minimale setting en bij wijlen lekker blitse editing. Scene met die nunchucks was erg gaaf. 3*.

Leuk, origineel concept, maar een wat saaie belabberde uitvoering.

De film opent onmiddellijk zonder dat je de inbraak ziet en je krijgt dan een aantal heerlijke vieze en smerige wraakacties te zien zonder dat Hussein het door heeft. Maar de film weet dit leuk begin niet door trekken en blijft wat hangen in eentonigheid. De scène met de duiven is wel leuk gevonden waarbij je een idee krijgt over het hoe en waarom. Het slot daarentegen vond ik dan onbevredigend. 5/10

Aanstekelijk filmpje, waarbij de kijker al snel een mede-voyeur wordt, als ietwat oenige hoofdpersoon Hussein steeds meer het mikpunt vormt van oplopend sadistische pesterijen.

Er woont namelijk een kwelgeest bij hem in huis, die zich schuilhoudt onder de bank, het bed of in de kast maar weer tevoorschijn komt nadat Hussein zich in een hallucinant polyester pak gehesen heeft en zijn crappy bachelor pad verlaat op weg naar zijn werk als glibberige makelaarsboy.

Een markante verschijning, die kwelgeest Botet, zeker zonder de grimage of onderbelichting waarmee zijn optredens gebruikelijk gepaard gaan. In onderbroek en sokken doolt hij door het huis, om te kijken wat voor poetsen hij zijn onwetende huisgenoot kan bakken. De grapjes beginnen met de onschuldige ondeugd van Amélie, maar nemen steeds grimmigere (en onhygiënischere) vormen aan, tot het onontkoombare moment dat het huis te klein voor twee wordt. Zo gewelddadig en uitgesproken als 2DLK wordt het niet, maar ik moest er onherroepelijk aan denken.

Beetje repetitief uiteraard, maar omdat de grappen met een fijne pacing ontwikkelen (en hun oorsprong en gevolgen soms op inventieve manier versneden worden), blijf je vermaakt ginnegappen. Beetje een niemendalletje, maar erg vermakelijk. 3,5*

Flauw.

Bijzonder dat het overigens ook wordt gepromoot als horrorfilm, en ik wilde de film juist daarom zien. Two Pigeons is echter een volbloed komediefilm met wat gemenere randen. Voor horror is het op geen enkel moment griezelig, spannend of hard, tenzij je huivert bij de gedachte dat er een halfnaakte man in je huis rondloopt.

Acteerwerk is niet slecht en de manier waarop de dialogen worden afgeleverd vormen zowat de redding van de film, omdat die ook oprecht grappige momenten teweegbrengen. Verder vond ik dit een nogal flauwe film die teert op ongemakkelijke humor zoals je tanden poetsen met een tandenborstel die in iemand zijn kont heeft gezeten. Kan leuk zijn natuurlijk, maar hoe deze film dat doet niet perse.

Visueel wisselvallend. Een aantal leuke kleurenfilters en cinematografische beelden, maar verder te weinig om deze film te laten werken. Het camerawerk blijft achter en de beelden kunnen nergens worden versterkt met een sfeertje. Eigenlijk is dit ook gewoon een flinterdunne film die de hele film lang rondom een verhaal bouwt dat in een enkele zin kan worden beschreven.

Ik vond het allemaal te ongemakkelijk om als genietbaar te aanschouwen. De trage manier waarop er rondom de humor wordt gebouwd sprak me niet aan, en als je daar dan 80 minuten tegenaan moet kijken weet je snel hoe laat het is. Het is als film zelf niet heel slecht, maar ik vond het gewoon te suf en te flauw. Geloof het of niet, maar ik kan dit beter waarderen als lompe komedie, en niet als komedie die er nog op een of andere wonderlijke wijze subtiel mee om lijkt te willen springen.