Double Date (2017)

Een aangename film, die kijkt als een voortrazende trein met soms een korte serene stop om even adem te halen. Een stop in de vorm van een rustige scène die aan de kijker en de personages de ruimte geeft om de overvloed aan indrukken die eraan vooraf gingen te laten bezinken. Niet dat het verhaal erg ingewikkeld is. Dat niet. ‘t Is alleen dat de snelheid van het verhaal je dwingt om een bepaald concentratieniveau aan te houden. Zo’n korte stop is in recuperatief opzicht dan zeer welkom.

Een fris en absurd scenario ligt aan de film ten grondslag. Met veel hilarische humor. Met wat (bloederige) horror. Met leuke personages ook. Personages die heel gechargeerd worden weergegeven. Het zijn figuren die sterk en gemakkelijk met elkaar contrasteren, wat grappig werkt. Ze zijn karikaturaal geschetst. Goed passend bij de hoge vaart waarin het verhaal zich ontvouwt. Het zijn komische wegwerp producten die geen ander doel hebben dan de kijker niet te irriteren met inzichtelijk gedram en serieuze problematiek. Het is hun taak om te vermaken en de film luchtig te houden.

De samenhang tussen verhaal, vaart, komedie, horror en gekke personages werkt lang tijd goed en fris.

In het laatste halve uur raakt de samenhang echter zoek. De film eindigt in een ‘dolkomische’ slapstick, waarbij het onduidelijk is wat de connectie met het verhaal ook al weer is. Op dat moment moet je eigenlijk je hersens lam leggen, alles verder maar vergeten en meegaan in de komedie. Maar ja, dat lukt niet goed, want het komische einde duurt eindeloos lang en is (mede daarom) niet erg grappig.

Tot slot moet ik nog even de verrukkelijke muzikale score van het Zweedse Goat noemen, dat ritmisch en psychedelisch dreunend de absurdistische treinreis groots begeleidt. Zonder hun muziek zou de film minder leuk zijn.