55 Steps (2017)

Een verrassing. Hier wist ik al helemaal niet wat ik van moest verwachten. Gisteren de eerste vertoning in België gezien op het filmfestival in Oostende. Ik zou zelf niet weten of ik deze anders zou zien.

Een slimme zet van Bille August was om bij dit verhaal een goede vriendschap te creëren tussen Eleanor en Colette. Die geeft het verhaal nog meer impact. Heldenbergh zijn rol vond ik helaas wat overbodig, wat wel jammer is want hij is een prima acteur. Helena Bonham Carter speelde briljant en het zou me dan ook niets verbazen moest ze er een Oscar voor krijgen. Swank kroop ook goed in haar rol. Zeker een film met een emotionele lading. Aanrader.

Geweldige film, als je bedenkt dat het waar gebeurd is en zelf het e.e.a. hebt meegemaakt op gebied van patiënten zorg wordt het waanzinnig realistisch. Gezien met ondertiteling.

Erg indrukwekkend.

Sowieso is het verhaal al enorm sterk natuurlijk, maar de manier waarop HBC en Swank hun rollen spelen maakt het geheel nog een heel stuk indrukwekkender. En goed, want heel netjes gaat het zeker niet altijd in de psychiatrie, daar mag best wat vaker voorzichtigjes op gewezen worden. En wellicht zou er minder met psychofarmaca gegooid hoeven worden als we eens een heel klein beetje toleranter zouden worden met z'n allen, en zouden accepteren dat niet iedereen aan dezelfde normen wil en kan voldoen.

Geen makkelijke film, en dat is wellicht wat het meeste dwarszit in de kijkersaantallen. Maar, 7 stemmen hier, en 547 op IMDB, voor een film met actrices die misschien niet het grootste publiek trekken, maar toch zeker wel erg bekende namen hebben... ik snap het nog niet helemaal.

Vergeven we maar de sentimentaliteit die toch wel wat in het laatste stuk van de film sluipt en bedenken we eerder dat naast het biografisch verhaal, een belangrijk gebeuren inzake rechten van de patient, de film ook heel mooi het verhaal brengt van de toenadering tussen twee totaal van elkaar verrschillende mensen en hoe die toenadering voor beiden levenslessen inhield.

Prima acteerprestaties van zowel Helena Bonham Carter en Hilary Swank, één van die actrices die we niet bepaald bij de Hollywood-babes rekenen maar die toch steeds instaat voor sterke rolinvulling.

Goeie film waarin een advocate een juridische strijd aangaat voor de rechten van psychiatrische patiënten. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal is dit een nogal veilige en voorspelbare film. Maar het verhaal zelf is boeiend en ook de band die ontstaat tussen de twee hoofdpersonages met totaal verschillende levens. Helena Bonham Carter zet haar rol wellicht wat dik aan, maar weet er mee weg te komen. Een nipte 3.5 sterren.

Indrukmakend docudrama over de juridische strijd voor de rechten van psychiatrische patiënten. Een degelijk verhaal met overtuiging over de voetlicht gebracht door Hillary Swank en Helena Bonham Carter. VooraL Carter is op dreef met haar vaak verrassende oneliners.

Bille August laat andermaal zien een veelzijdig regisseur te zijn.

De film is gebaseerd op het leven van Eleanor Riese. Een patiënte die een rechtszaak aanspande voor haar recht om antipsychotica te weigeren. Eleanor Riese werd gediagnosticeerd met schizofrenie toen ze 25 jaar was. Ten tijde van het proces in 1989 was ze 44 jaar, en had ze voorafgaand aan haar zaak verscheidene jaren in psychiatrische ziekenhuizen gelegen. Tijdens haar verblijf in het St. Mary's Hospital in San Francisco kreeg ze lichamelijke klachten. Dit werd veroorzaakt door antipsychotica waar ze geen toestemming voor gaf. De beslissing van Riese was een belangrijke stap in de richting van hervorming van het Amerikaanse stelsel van geestelijke gezondheidszorg door patiënten meer macht te geven, en de communicatie tussen patiënten en hun artsen over individuele behandelingsbehoeften te verbeteren. Eleanor Riese overleed op 6 april 1991 aan een nierinfectie als gevolg van de bijwerkingen van antipsychotica. Ze werd 47 jaar. Helena Bonham Carter zet een sterke rol neer als Eleanor Riese. De actrice kwam 13 jaar geleden met het verhaal in aanraking. Destijds speelde ze de rol van Colette, en Susan Sarandon vertolkte de rol van Eleanor. Oorspronkelijk zou de rol van Colette worden vertolkt door Vera Farmiga. De actrice besloot echter om te stoppen, en de rol werd toegekend aan Hilary Swank. Richting het einde wordt bekend wat er met de personages is gebeurd. Inmiddels zijn we weer vijf jaar verder. Colette Hughes bleef pleiten voor cliënten met een handicap. In navolging van de wensen van Eleanor, legde ze zich meer toe op het beschermen van de rechten van patiënten die in isolatie worden vastgehouden. Het personage Morton Cohen bleef rechten doceren tot aan zijn dood op 12 april 2018. Hij werd 82 jaar. Terwijl hij in het ziekenhuis lag, werkte hij de laatste weken nog aan een zaak waarin hij pleitte voor een betere behandeling van verpleeghuispatiënten.

Een mooi en ontroerend verhaal met een sterke cast. Helena Bonham Carter steelt wat mij betreft de show. De film brengt een krachtige boodschap over, en is zeker een aanrader voor de liefhebbers van waargebeurde verhalen.

3,5 *

Psychiatrische patiënt Eleanor Riese [Helena Bonham Carter] roept de hulp in van de net afgestudeerde advocaat Colette Hughes [Hilary Swank], die jarenlang werkte als verpleegkundige in de psychiatrie. Eleanor is zojuist opgenomen, maar weigerde haar medicatie in te nemen, maar is daar toch toe gedwongen door de staf. Zij wil strijden voor het recht op informatie over doel en werking van de voorgestelde medicijnen, alsmede voor het recht om medicatie te weigeren. Daarvoor moet het gerechtshof een wettelijke bepaling uit 1968 op een andere manier interpreteren. Colette roept de hulp in van de doorgewinterde advocaat Mort Cohen [Jeffrey Tambor] om de rechtbank te overtuigen. Toont tevens hoe Eleanor en Colette elkaar hielpen het hoofd boven water te houden en hechte vrienden werden. De cast levert uitstekend werk af, maar het camerawerk is erbarmelijk en iedere mogelijk om drama op te bouwen wordt verkwanseld.