Dude (2018)

Fijn filmpje, het soort slice of life waar ik sowieso van houd. Gewoon twee weken lang worden enkele personen gevolgd, en juist die periode aan het eind van je schooltijd is altijd fijn. Zeker als dat serieus wordt genomen (hoewel American Pie an sich gewoon een erg leuke film blijft). Goed spel, al vond ik twee meisjes wel erg ordinair en had ik dar niet zoveel mee - ik vond ze ook niet echt bij die andere twee passen. Ook dat gedoe met die overleden broer had voor mij geen toegevoegde waarde. Maar verder erg lekker kijkvoer, sfeervol, een heerlijke zomerse vibe en het plaatst je even anderhalf uur op een andere plek. Soms iets te dramatisch gemaakt, maar in de regel blijft dat gelukkig weg. 3,5*.

“You think you know everything? You don't know shit.”

Sterk. Dude is een beetje een combinatie van American Graffity en American Pie, en ik ben wel een fan van dit soort verhalen. We volgen vier vriendinnen een paar dagen voor hun afstuderen, en door het begin weet je al dat er het nodige drama speelt. Dude heeft aardig wat grove humor, maar op de emotionele momenten maakt de film toch de meeste indruk. Vooral Hale en Prescott zijn sterk, en Shipp en Awkwafina zorgen voor de comic relief. Het is een sterk viertal, en het is leuk om ze te blijven volgen. En dan krijg je er Jesse Klaver (hier gespeeld door Alex Wolff) nog bij.

Verwarrende film over vier meiden, die op het punt staan afscheid te nemen van de hogeschool en van elkaar. Overmatig gebruik van schuttingtaal geven de film een banaal karakter met als absoluut dieptepunt de haast terloopse verkrachting van een van hen, waar niemand zich verder druk om maakt.
Een karikaturale film over drugs, seks en (er bij de haren bijgesleept) ook zoiets als rouwverwerking. Geef mijn portie maar aan Fikkie. Mijn waardering geldt vooral de vier meiden, want die kunnen het ook niet helpen dat het script zo rot in elkaar zit.

Op het moment van schrijven zit ik midden in de serie Pretty Little Liars - TvMeter.nl en ik moet eerlijk zeggen dat ik me daar kostelijk mee vermaak. Hoofdrolspeelster Lucy Hale heeft daarin een leuke rol als de belezen Gothic Girl Aria.

Vooraf was ik bang dat ze in Dude op herhaling zou gaan maar niets is minder waar. Hier zet ze een streberig verwend kind neer dat altijd haar zin krijgt en haar dagen vult met het consumeren van drugs en drank samen met haar drie inwisselbare vriendinnen die duidelijk geselecteerd zijn op basis van politieke correctheid.

Het eerste half uur was best wel een opgave. Stupide dialogen, verschrikkelijke rapmuziek en maar matig acteerwerk maken de verleiding groot om de film af te zetten maar daarna ontstaat er toch iets dat lijkt op karakter ontwikkeling en sterk acteerwerk.

Uiteindelijk is het een film over rouwverwerking. Het verliezen van dierbare, het voorbij gaan van vriendschappen en bepaalde levensfases. De frustraties zijn voelbaar en worden zeer invoelend en herkenbaar neergezet. Kritiekpunt blijft wel dat de dialogen hier en daar nogal geforceerd zijn en dat de donkere en de Aziatische vriendin helemaal niets toevoegen en eerder afbreuk doen aan de kijkervaring.

Hoofdrolspeelsters Kathryn Prescott en Lucy Hale doen het uitstekend. Vooral die laatste laat met dit drama zien dat ze meer aan kan dan alleen haar Pretty Little Liars rol.

Na een matig begin vond ik dit een uitstekende Slice op Life film die toch wel indruk maakt en voor veel herkenning zorgt.

Boven gemiddeld.

P.s. Janice uit Friends heeft nog een leuke bijrol als de moeder van Hale. Moest wel drie keer kijken om haar terug te herkennen.

Ok.

Dit was toch wel een filmpje waarvan ik even dacht dat het nog wel wat in zijn mars kon hebben met de juiste slotfase-wendingen. Vooral omdat de regie hier toch verrassend genoeg een stuk beter van de grond weet te komen in vergelijking met andere films in dit genre.

Het is jammer dat de film helaas (te) braaf de paden volgt waardoor het nogal voorspelbaar blijft. Ik hoopte dan ook voornamelijk dat de film wat anders ging doen, maar dat doet regisseuse Milch niet. Alsof ze dat toch niet aan leek te durven.

Maar de elementen zijn er wel. Hale doet het altijd wel goed. Soms draaft ze iets te veel door in ietwat arrogante trekjes, maar speelt de kaarten wel goed klaar tijdens de dramascenes. Ook Prescott doet het heel goed, vooral op emotioneel gebied was het opvallend naturel.

Film kiest zelf ook voor een iets meer nuchtere en dromerige aanpak in het tienergenre. Alhoewel het dromerige soms iets te veel de overhand neemt, is het wel niet dromerig op de juiste momenten. Wat resulteert in 1 van de meest naturel in elkaar gestoken seksscènes. Normaal vallen die scenes onder slow-motion en/of een dromerige soundtrack, om dit dan zo te zien was erg verademend.

Veel probleemjes, veel drama, maar gelukkig niet al te zwaar neer gedreund op de kijker. Sommige problemen zijn toch wel iets te onnodig en te veel bijzaak. Typische zijwegen die de impact niet verkleinen maar ook niet vergroten.

Het voornaamste kritiekpunt wat ik heb is toch wel een wat afgeraffelde en makkelijke slotfase. De opbouw met de problemen ging toch wel goed, maar het "het spijt me"-gehalte was toch wel weer te simpel en te braaf. De film werkt naar een humane wending toe, maar dit was dan toch wel weer iets te happy.

Wel erg sterk acteerwerk. Types zijn niet heel realistisch, maar de film boeit de gehele 97 minuten. En dat was toch wel een belangrijk punt lijkt me.