12 Feet Deep (2017)

Uiteindelijk over de hele lijn toch wel een zwakke film.

De redenen zijn :

het verhaal is matig

zwak acteerwerk

totaal geen spanning

een belachelijk flauw slot

irritante dialogen

boring....

Score : 3/10

Wat een ... film was dit zeg.

Categorie C.

Flinterdun verhaal en heel slecht geacteerd.

Zonde van je tijd!

Are you dense? Everyone's left.

The pool's closed for the holiday weekend.

We're stuck in here. We're gonna die in here.

Ik hoop niet dat dit een trend gaat worden, anders gaan er nog meet van dit type films verschijnen in de toekomst. Ik zie het al zo voor me. “For a few degrees more” met een blonde vamp die opgesloten zit in een sauna complex met een slecht functionerende thermostaat zodanig dat haar siliconen implantaten dreigen te imploderen. Of “Once upon a time … a hand in a hole” met een mannelijk koppel op een minigolfbaan waarbij één van die venten vlak voor sluitingstijd met zijn hand vast blijft zitten in zo’n hole terwijl hij zijn golfballetje wil recupereren. God beware ons. In “12 Feet deep” zijn het twee zussen die, hoe is het mogelijk, vast komen te zitten onder de siliconen afdekzeil van een publiek zwembad. En de boosdoener is een ring die vast zit in een metalen rooster op de bodem van het zwembad. Hoe verzinnen ze het? En ik vraag me nog altijd af hoe ze dat klein juweel van zover hebben kunnen zien zitten!!!??

Vrouwen en water. Blijkbaar geen goede combinatie. Kijk maar eens naar de films “The Shallows” en “47 Meter down”. In de eerste belandt Nancy bij een partijtje surfen samen met een zeemeeuw op een stukje rots, terwijl een immense haai met lonkende ogen naar haar lillend vlees kijkt. In “47 Meters down” zijn het de zussen Kate en Lisa die in een haaienkooi vastzitten terwijl een hoop haaien hen al zien als sappig middagmaal. In “12 Feet deep” zijn er ditmaal geen haaien te bespeuren maar wel weer eens twee zussen, Bree (Nora-Jane Noone) en Jonna (Alexandra Park). En nu speelt het zich ook niet af ergens in een Caraïbisch gebied maar wel in een doorsnee publiek zwembad. En dat is ook de enige locatie die je te zien gaat krijgen de gehele film. Plus een heleboel water.

Zelf ben ik ook niet bepaald een fan van het fenomeen zwembaden. Ik ging er dan ook al vanuit dat de makers van deze film toch enigszins verrassend uit hoek zouden komen om mijn aandacht erbij te kunnen houden. Om eerlijk te zijn ging ik er al vanuit dat het doodsaai ging worden. Enerzijds was dat ook zo. Zeker als je al voor de zoveelste keer één van de zusje het zwembad ziet ronddobberen op zoek naar een ontsnappingsmogelijkheid. Anderzijds werden er nog aspecten bijgesleept die het dan toch interessant maakten. Vooreerst is er het dispuut tussen de beide zussen vanwege een duister voorval in hun verleden die littekens heeft geslagen. Zowel letterlijk als figuurlijk. En dan is er vervolgens nog een weekend-poetsvrouw wiens intenties niet bepaald hulpvaardig te noemen zijn. Deze twee factoren zorgen er voor dat de film, weliswaar minimaal, intenser werd.

Grappig was de verschijning Tobin Bell in deze film. Hier kreeg hij dan wel de taak als uitbater van het zwembad toebedeelt. Een minder sinister rol als Jigsaw in de “Saw” franchise natuurlijk. Maar heel even leek het wel alsof hij een demonisch gelaatsuitdrukking vertoonde terwijl hij over het wateroppervlak keek. Ik vroeg me af of er op dat moment niet de zin “Hello, I want to play a game” door zijn hoofd schoot, voordat hij zich naar huis haastte. Zijn bijdrage is echter beperkt. Dus niet alleen is er de beperking van de locatie, maar ook dat van de hoofdrolspelers die de hele film dragen.

Toch slaagden de makers om het geheel op een schitterende manier in beeld te brengen en je een claustrofobisch gevoel te bezorgen. Een camera die constant tussen het wateroppervlak en de overkapping zweeft. Een beperkte ademruimte waar je de twee zussen hulpeloos naar elkaar turen, beseffend dat ze in een wel erg benarde, levensbedreigende situatie terecht zijn gekomen. Als blijkt dat één van de twee zussen ook nog diabeticus is die dringend een injectie insuline nodig heeft, wordt het een gevecht op leven en dood. De film kreeg de labels horror en thriller opgeplakt (op IMDb toch). Maar echt horror kan je het niet noemen. Of je moet een panische angst hebben voor water of enge ruimtes. En echt boeiend vond ik het nu ook niet. Misschien dat zweminstructeurs of professionele duikers dit fascinerend vinden. Hadden ze er een einde als in “Let the right one in” bij verzonnen, dan was het misschien adrenaline verhogend geweest. Ik ben er zeker van dat het voor de personen die dit in werkelijkheid hebben meegemaakt (want blijkbaar is de film gebaseerd op waargebeurde feiten) intens en huiveringwekkend was.

2*

Deze claustrofobische film werd binnen 14 dagen tijd op meerdere locaties opgenomen. Volgens een interview met "1428 Elm", gaf regisseur Matt Eskandari te kennen dat de film voortkwam uit zijn eigen angst voor zwembaden en oceanen. In zijn eigen woorden gaf hij te kennen: "Zwembaden en oceanen wekken allemaal een bonafide gevoel van angst voor mij op. Alleen het hele idee om vast te zitten in een zwembad, laat me behoorlijk zweten. Ik besloot om deze angst te gebruiken, en het concept bloeide van daaruit op." Het personage Jonna wordt genoemd als een eerbetoon aan Jona uit het Oude Testament. Beter bekend als een personage dat vastzit in de buik van een walvis. Het personage McGradey wordt vertolkt door Tobin Bell, en werd vernoemd naar het personage Charles Grady uit The Shining. Dit is de favoriete horrorfilm van regisseur Eskandari. Het openbare zwembad in de film heet het "Ketea Aquatic Center." Dit werd genoemd naar de monsters van de zee in de Griekse mythologie.

Over het algemeen ben ik wel een groot liefhebber van claustrofobische films, en ook deze thriller heeft zo zijn momenten. Echter bevat het plot wat gaten, die het voor mij niet tot een geloofwaardige film hebben gemaakt. Anderzijds is het mooi dat de film 85 minuten lang grotendeels door twee personages wordt gedragen. Indien je een liefhebber bent van een thriller met veel actie, dan is dit niets voor jou. Voor de rest is hij redelijk onderhoudend.

2,5 *

Als Tobin Bell (bijna steevast getypcast als schurk en heel bekend geworden als Jigsaw in de Saw-reeks) in een kleine rol als onsympathieke badmeester het zwembad sluit, blijven twee zussen per ongeluk achter in het water onder de afdekking. In het vervolg van de film zullen ze er alles aan doen om uit het zwembad te geraken.

Regisseur en schrijver Matt Eskandari creëert een bescheiden plot voor een film die met 85 minuten speelduur weliswaar niet erg lang is, maar die nog wel een end moet nadat de zussen zich in deze penibele situatie hebben gemanoeuvreerd. Benieuwd wat voor elementen Eskandari inbrengt om de spanning tot het einde op niveau te houden.

Aan de twee zussen zal het niet liggen. Die spelen hun rol overtuigend en hebben onderling nog wat oud zeer te verwerken dat de stemming er niet beter op maakt. Een uitgekiende score en de koelblauwe kleurzetting versterken het beklemmende gevoel nog eens extra. De aftrap is helemaal niet verkeerd.

Toch weet de film niet over de volle lenge te boeien. Ondanks de inbreng van enkele verwachte en onverwachte elementen, begint de film toch wat langgerekt aan te voelen. De elementen zijn op zich interessant, maar het gedoe rondom de ingebrachte elementen duurt gewoon te lang. Nieuwsgierigheid, fascinatie en spanning ebben op die manier langzaam weg.

Matt Eskandri kreeg het idee voor de film naar aanleiding van zijn eigen angst om in een zwembad opgesloten te raken. Mensen met eenzelfde angst zullen deze film ongetwijfeld sidderend ondergaan. Mensen die van deze angst geen last hebben, zullen gewoon een middelmatige film te zien krijgen.

Het feit dat de alternatieve titel Trapped Sisters is, deed me hardop lachen. Dat vat de hele film wel samen.

Je moet wel heel dom zijn om onder een afdekking van een zwembad vast te komen zitten en daar lang genoeg te blijven zitten om er een speelfilm van te maken. Het uitgangspunt is zo onverdraaglijk stom en hoezeer ze het ook geprobeerd hebben, ze konden het nooit goedpraten of het minder idioot maken.

De twee zussen proberen elke optie om eruit te komen maar één keer en geven het op. Het spijt me, meisjes. Jullie zullen veel meer moeten doen om mij ervan te overtuigen dat jullie geen aardappelpuree als hersenen hebben. Zelfs de schrijvers wisten dat ze zulke imbecielen waren dus halverwege schreven ze er een derde personage bij om de twee sukkels te treiteren zodat ze sympathieker te doen overkomen. Het werkte niet echt.

Het acteerwerk was *zucht* prima.

2*