Gekijôban Poketto Monsutâ: Kimi ni Kimeta! (2017)

Leuke bioscoopervaring. De zaal was helemaal uitverkocht en zat gevuld met 50% aan mensen die hun jeugdherinneringen kwamen ophalen, 25% die-hard anime geeks (inclusief wanhopige pogingen tot cosplay) en 25% ouders met kinderen. Grappig om te zien dat iedereen hetzelfde op de scènes reageert. Sommigen hadden waarschijnlijk nooit het eerste seizoen gezien, terwijl anderen, inclusief mijzelf, de eerste aflevering van de Pokémon serie wel kunnen dromen.

Pathé heeft wat van deze speciale vertoning proberen te maken met twee afleveringen Pokémon Generations - TvMeter.nl, een videoclipje en door iedereen een Pokémonkaart te geven. Ik had de afleverignen zelf al eens gezien, maar voor de rest zal het vast leuk geweest zijn.

Deze film volgt in de eerste tien minuten exact de eerste aflevering van de wereldberoemde serie. Daarna volgt een openingslied en vervolgens gaat het verhaal op een eigen wijze verder. Er komen nog wel een aantal bekende scènes uit de serie voorbij: Caterpie als eerste Pokémon, het dramatische afscheid van Butterfree en helaas ook Jessie, James en Meowth. Dit voelde allemaal zeer geforceerd aan. Nu moet ik wel zeggen dat de iconische scène met Charmander zijn dovende vlammetje het hoogtepunt was van deze film.

De hoofdlijn van dit verhaal, de zoektocht naar Ho-Oh, boeide mij eigenlijk wat minder. Er zit een erg vervelende droomscène in de film die nergens op slaat en ook het einde vond ik veel te overdreven. Ik had eigenlijk liever een Pokémon film gezien waarin Ash het opneemt tegen Giovanni en Mewtwo, hoewel ik mij heb laten vertellen dat er na de aftiteling een hint zit naar een vervolg met exact dat verhaal.

Conclusie: geen hele boeiende film, maar een leuke bioscoopervaring en een Pokémonkaart rijker.

Heel matig. Het eerste halfuur is vooral een hervertelling van het halve eerste seizoen. Dat maakt dat het enorm snel is en eerder een samenvatting is dan een echt verteld verhaal. Binding met personages, ook al heb ik heel wat tijd in Pokémon zitten, is daardoor nihil. Dan speelt ook mee dat enkele personages wel wat anders zijn dan in de serie die me nu helemaal niets doen. En verder zitten ook scènes letterlijk hetzelfde in waarvan ik me vooral afvroeg waarom dit gedaan is.

Daarna krijgt de film wat meer focus maar nog steeds wordt alles heel snel afgewerkt. Visueel soms wel aardig, maar vaak ook lelijk als de computer te duidelijk wordt gebruikt. Het is dat er wat nostalgie zit dus ik geef niet de laagste score. 1,0*.