The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society (2018)

Dit soort films zijn normaal gesproken niet mijn ding maar deze film vormt hierop toch een aangename uitzondering en dat is vooral te danken aan de zeer charmante en mooie Lily James in de voortreffelijke rol van Juliet Ashton. Daar komt ook nog bij het mooie verhaal en de wonderschone beelden van het eiland Guernsey, dat in de 2e Wereldoorlog bezet werd door Nazi-Duitsland. Van dat laatste kregen we hier in flashbacks het e.e.a. van te zien dat overigens niet los gezien kon worden van het pakkende verhaal. Verder ook een mooi einde, ondanks dat het toch zeer voorspelbaar was. Maar, so what; ik heb mij prima geamuseerd met deze film die voor mijn gevoel wel ietsjes te lang duurde.

4.0*

Geïntrigeerd door correspondentie die ze tijdens WOII onderhield met Sidney Starks [Matthew Goode], een bewoner van het eiland Guernsey dat door de Duitsers was bezet, besluit schrijfster Juliet Ashton [Lily James] na de oorlog een bezoek te brengen aan het eiland in de hoop daar meer te weten te komen over de geschiedenis van de sociëteit uit de titel waarover Sidney haar heeft verteld. Maar niet alle leden van die sociëteit zijn blij met haar komst, zeker niet wanneer Juliet aangeeft een artikel te willen schrijven. Juliet ontdekt toch stukje bij beetje welke drama's zich tijdens de oorlogsjaren hebben afgespeeld.

De romance tussen Juliet en Sidney komt voor niemand als een verrassing en de vertelstructuur doet iets teveel denken aan een (goed) Agatha Christie-mysterie, dus heel origineel is het allemaal niet. Maar er is een bijzonder sterke cast, aangevoerd door een uitgesproken charmante Lily James. Charlotte Walter zorgde voor kostuums die perfect bij de karakters en de verschillende emoties van de hoofdpersoon passen (let eens op de kostuums die ze draagt wanneer ze haar verloofde ontmoet) en de bij wonderschone fotografie van Zac Nicholson lijken te onderstrepen dat deze film niet alleen liefdesverklaring is aan het bronmateriaal, maar ook aan Guernsey zelf. En de kijker mag daarvan meegenieten.

Zzzzzz.

Typische Mike Newell film. HIj laat zich niet binden aan één specifiek genre, maar weet alles wat hij maakt wel te verknallen zo lijkt het. Ook deze film is betrekkelijk slecht, al is het vooral de speelduur die de film definitief de das om doet.

Het mysterietje dat James achternagaat op Guernsey is gewoon niet interessant genoeg. Wat basic drama dat nooit volstaat voor een film die zich toch vooral op het narratief richt. Je zou kunnen zeggen dat het maar vooral een excuus is om de romance tussen James en Huisman op te zetten, maar die wordt er pas op het einde bijgesleept.

Newell is als regisseur uitermate saai. Het oogt erg oubollig allemaal, niet enkel vanwege de tijd waarin het zich afspeelt. James, Huisman en de rest van de cast proberen er nog wel iets van te maken, maar niemand was bij machte om een beetje schwung in de film te brengen. Zagen vooraf ook nog een trailer van de nieuwe Mama Mia film, dat zegt ook best wat over deze Guernsey.

1.5*

Normaal gezien ging ik The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society aan mij laten voorbij gaan. De trailer bvb sprak me weinig aan, maar de opgewekte recensies die ik her en daar las deden me toch overstag gaan. Ik heb er alvast geen spijt van gehad. The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society - wat een titel overigens - is een fijne idyllische film geworden over het wondermooie Guernsey tijdens en net na WOII - hoewel de film naar verluidt werd gedraaid in Zuid-West-Engeland.

De film krijgt een extra demensie als boekenliefhebber en creëert op die manier een nostalgisch sfeertje. (Lekker) eten bracht mensen samen, maar ook boeken zo blijkt, wanneer het mensen doet wegdromen van betere oorden en deze gevoelens gedeeld worden met anderen. De film kwam een beetje traag op gang, maar eens op het eiland raakte ik geïntrigeerd door de ietwat afstandelijke norse bewoners. Beetje bij beetje slaagt Juliet het ijs te breken waarbij oude wonden opengereten worden. De film kent een clichématig verloop, is weinig vernieuwend, maar is o zo mooi gebracht. Ook de subtiele humor werd gesmaakt. Net als de flashback ten tijde van de oorlog die extra vaart brachten in de film. De rol van de werkslaven was wel erg minimaal en beperkt uitgewerkt. Beetje overbodig ook al denk ik dat Newell het historisch ook wat wou pimpen.

Het einde was wederom erg voorspelbaar van een meid die twijfelt, hoewel daar helemaal geen reden toe was en vervolgens haar hart verliest aan een varkensboertje. Dat huwelijksaanzoek was er grandioos over, maar vergeef ik binnen het totale plaatje dat wel erg mooi was. Fijne personages en leuke dialogen in een mooi gecreëerd kader. Nipte 4,0* met het voordeel van de twijfel.

Ik vond het een saaie film; geen aspect ervan kon me boeien. De film gaat over een vrouw die verliefd is op een man, dan een andere man ontmoet en verliefd op die nieuwe man wordt en deze clichématige dramatisch-amoreuze ontwikkeling is nog het interessantste van de hele film want het verhaal van de boekenclub vond ik geheel niet interessant.

“The Guernsey literary and potato-peel pie society. Crikey, that's quite a mouthful.”

Mooi. Dit soort historische verhalen smaken mij altijd wel goed, en ook de setting en het acteerwerk zorgen ervoor dat Guernsey een zeer fijne filmbelevenis is. Lily James straalt en zorgt ervoor dat de verhaallijnen vloeiend in elkaar overlopen en coherent aanvoelen. Want de film wil een historisch verhaal, romantiek, wat humor en dramatische elementen combineren, en dat kan soms wat veel zijn.

Maar het acteertalent en het charisma van James (toen ze in die gele jurk de trap afliep maakte m'n hart even een sprongetje) zorgen ervoor dat je er wel in meegaat. De boekgroep, met Huisman, Courtenay, Parkinson en de uitstekende actrices Findlay en Wilton zijn ook sterk op dreef. De driehoeksverhouding voelt wat misplaatst, maar alles met het dochtertje Kit is hartverscheurend. En dan heb je ook nog de Tweede Wereldoorlog setting, en dat Newell alles bij elkaar weet te houden is een groot compliment.

Londen, 1946: een jonge, succesvolle schrijfster (Lily James, wat een schoonheid) wordt uitgenodigd door een kleine maar fanatieke leesclub (de naam van de film) op het Kanaaleiland Guernsey. Eenmaal gearriveerd blijkt er een dieper verhaal te liggen achter de vrolijke eilandbewoners en hun club.

Films van regisseur Mike Newells zijn oerdegelijk en getuigen vaak van redelijk goede acteursregie. Maar opzienbarend zijn de meeste niet en zo ook dit kabbelende historisch en romantisch drama. Maar die degelijkheid werkt hier wel bovenverwachting goed. Met het acteerwerk zit het ook wel prima. Ook logische als half Downton Abbey (vier acteurs uit die serie ) hun opwachting maakt. Het hart van Guernsey ligt bij Lily James (Juliet Ashton) en die bewijst de hoofdrol met bezieling te kunnen dragen. Fijn bovendien om pittige vrouwen te zien in zo’n kostuumdrama. Ook is er een Nederlands tintje in de vorm van Michiel Huisman. Deze geeft een sterke vertolking en laat zien te kunnen wedijveren met de meer ervaren Britse acteurs. De film vinkt met gemak de diverse vakjes van het genre aan die nodig zijn om een fijn liefdesverhaal neer te zetten en ook het idyllische karakter van de omgeving is netjes weergegeven. Beide vullen het zoetsappige verhaal goed aan. Deze ouderwetsige film schetst in flashbacks dan misschien een versimpeld beeld van de Tweede Wereldoorlog, het heeft ook het hart op juiste plaats. En is daarnaast ook nog eens een fijne ode aan de kracht van boeken. Dit naoorlogse eilanddrama is misschien oubollig en het verdient zeker niet de originaliteitsprijs maar een aardig leuke romantische film was het wel!

Een behoorlijk originele setting voor het verhaal, maar wellicht had het wat origineler uitgewerkt kunnen worden. Of tenminste net ietsje minder zoetsappig, dat was al erg fijn geweest. Toch, met de armoede die Hollywood al jaren laat zien op het gebied van een verhaal dat iets nieuws weet te vertellen, kan dit geval zich al gauw boven de massa verheffen. Dan nog een scheutje mooifilmerij en de nodige beelden op Guernsey erbij, ik val er wel voor. Al moet het dan niet op een avond zijn dat ik fris en wakker ben. En er zijn slechtere onderwerpen voor mooifilmerij dan Guernsey (ofwel zuid-Engeland) en Lily James. En ook nog, qua acteren geen kritiek op Huisman want hij doet het eigenlijk best prima, maar het is in vergelijking toch wel wat schrijnend om de breedte en de diepte van het Britse acteertalent te zien. Zouden we in Nederland toch eens zo'n vijver hebben om in te vissen.

Scoort tot dusverre behoorlijk hoog op de diverse sites, voor mij onbegrijpelijk. Kon me nergens pakken. Enige ingenieuze is de bombastische filmtitel, voor de rest te gemaakt, te gelikt, te slijmerig. Op zich niet slecht(of in ieder geval wel slim) in elkaar gezet, dat is routinier Newell natuurlijk ook wel toevertrouwd, maar de feel good factor ligt er(met al die mensen die zelfs ten tijde van oorlog blijkbaar altijd vriendelijk en liefdevol zijn) zo dik bovenop dat het nauwelijks te harden is. Braaf, statig, stijfjes, zo een zwijmelfilm waarmee niets oprecht te zwijmelen valt. Wel een film die je over een aantal jaren op kerstavond met de hele familie(en zeker met je opgroeiende dochters) veilig kunt kijken, maar vertel dat dan niet verder aan je mannelijke vriendenkring. James heb ik wel vaker zien opduiken in een romantisch bedoeld vehikel, en toen vond ik haar toch meer overtuigend dan hier. Word tijd dat die meid eens een serieuze karakterol gaat spelen. Huisman doet het redelijk als haar heimelijke lover interest, handhaaft zich ogenschijnlijk makkelijk, maar deze weinig levendige routineklus zal hopelijk niet het beste zijn wat later bij een nabeschouwing over zijn buitenlandse carrière komt bovendrijven.

Een film met zo´n intrigerende titel kan ik niet aan mij voorbij laten gaan. Ik ben blij toe. Want achter deze speelse titel gaat een geschakeerd verhaal schuil, dat mij in toenemende mate wist te fascineren.

Drama en romantiek zijn op subtiele wijze met elkaar verweven.

De schitterende cinematografie en uitstekend acteerwerk van o.a. Lily James en Michiel Huisman completeren het geheel. Regisseur Mike Newell toont opnieuw zijn klasse. Een prachtige film waarvan ik met volle teugen genoten heb.

P.S. De fraaie beelden zijn NIET van het eiland Guernsey. De buitenopnamen zijn gemaakt in het uiterste zuidwesten van Engeland (omgeving Plymouth).

Een film waar je de meeste moeite hebt met de titel te onthouden is een keer wat anders dan anders. Het verhaal zelf is in feite tamelijk eenvoudig, maar in al die eenvoud wordt een prachtige film gecreëerd. De verrukkelijke Lily James is altijd fijn om naar te kijken en speelt wederom een mooie, warme rol. Haar Amerikaanse echtgenoot is een zeer gladde kerel en het is dan ook niet verwonderlijk dat Lily James in deze film valt voor de charmes van Michiel Huisman. Ondanks dat je weet waar het naartoe gaat, heb ik werkelijk genoten van de landschappen alsook de dialogen en het verhaal.

Redelijke film waarin een schrijfster een uitnodiging aanneemt om een klein boekenclubje te bezoeken. De film speelt zich af op een Kanaaleiland kort na de tweede wereldoorlog. De geschiedenis van het boekenclubje wordt langzaam via flashbacks onthult. Een prima cast en een paar mooie plaatjes van het eiland. Maar de film is aan de langdradige kant en duurt ook te lang.

Zo zie je maar hoe de liefde voor het boek (al begon het allemaal "auf befehl") niet zonder verstrekkende gevolgen kan blijven.

Charmant filmpje met keurige, sympathieke vertolkingen, mooie taferelen en fotografie dat, ondanks herinneringen aan nare facetten van de oorlog, uiterst aangenaam rustig om volgen is. Het opdissen van wat vroeger gebeurde is vlotjes zonder overdaad ingelast en stelt absoluut geen problemen.

Oversentimenteel vind ik het zeker niet. Feelgood, misschien wel, maar de flegme waarmee het gebracht wordt is een voltreffer.

Oef.

Blanco ingegaan eigenlijk, de enige reden waarom ik dit keek was vanwege Lily James. Toch wel 1 van de leukere en betere actrices om tegenaan te kijken tegenwoordig. Ze is daarmee dan ook 1 van de weinige lichtpuntjes uit deze film.

Was ook even vergeten dat dit door Newell geregisseerd werd, zijn klassieker Four Weddings and a Funeral vond ik niet te harden. En toen ik deze humor dan soms weer zag, moest ik gelijk weer denken aan hoe slecht mijn ervaring aan die film was.

Sowieso ben ik niet dol op dit soort Britse humor. Ook dat eeuwig overdreven "OH WONDERFUL" op gunsten ben ik wel een beetje klaar mee. James weet daarmee de film niet te redden, en ook Huisman maakt niet genoeg indruk voor deze film.

De oorlog is niet goed genoeg in beeld gebracht, waardoor het zo goed als geen impact maakt. Daarnaast is de romantiek en vriendschap maar slordig opgebouwd, opmerkelijk voor een ervaren regisseur. Geen enkele vonk tussen James en Huisman, vriendschap tussen James en dat kind was na 1 keer al opeens heel sterk.

Daarnaast is het camerawerk saai en kleurengebruik ook niet al te bijzonder. De locaties zijn dan wel erg geslaagd en goed in beeld gebracht. De slotfase heeft op mij 0 impact. Vooral omdat het te veel van het goede was. Findlay die opgepakt wordt nadat ze een kind helpt, en ook sterft nadat ze een kind helpt is wel heel "goed".

Het helpt er dan ook niet bij dat Newell zijn film nergens maar een beetje menselijk of geloofwaardig maakt. Het enige menselijke is dan nog de relatie tussen James en Powell. Het is altijd zo duidelijk dat een karakter "goed" of "slecht" is.

Niet goed uiteindelijk dus, jammer, want James vind ik doorgaand een leuk actrice.

De film kent een uitgangspunt dat mij op het lijf is geschreven. Tel daarbij de leuke Lily James op en je hebt een film die weinig fout kan doen (zou je zeggen) . Het bijzondere eiland en haar bewoners zijn intrigerend en het verhaal wordt goed vooruit geduwd door de zoektocht van Lily James haar personage.

Newell had de focus hier wat meer op moeten leggen, want het onevenwichtige zijplotje met haar verloofde op het vasteland van Engeland voelt er een beetje bijgesleept aan. Huisman doet het oké en je merkt er amper wat van dat hij Nederlands is. Die onderhuidse aantrekkingskracht tussen hem en James had echter wel wat meer uitgediept mogen worden. Als Newell hier wat meer de focus op had gelegd en het hele verloofde zijplotje achterwege had gelaten, was het einde van de film uiteindelijk wat sterker en geloofwaardiger geweest.

Het is jammer. Er had meer ingezeten, maar het plot is een beetje een rotzooitje.

3,0*

Oh ik had me na het lezen van het boek ( ja het is een BOEKVERFILMING) verheugd op de verfilming, maar hield ook mijn hart vast; want hoe verfilm je zo een uiterst origineel geschreven boek?

Naar mijn mening liggen het originele boek en de film behoorlijk uit elkaar en hebben de regisseur en scenarioschrijvers zich behoorlijk wat vrijheden veroorloofd met een hoop eigen bedachte twist, het schrappen van vele personages ( waar is Sophie gebleven, Susan Scott, Remy, Billee Bee Jones, Gilly Gilbert, de plot met de brieven van Oscar Wilde?) en compleet nieuwe gebeurtenissen toegevoegd. Het vlakt het verhaal behoorlijk af en daardoor is de film vele malen minder interessant dan het boek.

In het boek is Juliet een levendig, eigenzinnig vrijgevochten personage met humor die zegt waar het op staat. Sydney komt in de film ook niet zo levendig uit de verf als in het boek. Dat geldt trouwens voor álle personages, ze blijven zo plat. De film volgt de volgorde van het boek niet wat - als je eerst het boek hebt gelezen- voor veel verwarring zorgt. Het voelt niet logisch en er zijn flinke happen uit het originele verhaal genomen.

Het is niet allemaal kommer en kwel hoor, ik ben ook positief! Want het is een prima film! Ik heb me er prima mee kunnen vermaken. Zeker als je het boek nog niet gelezen hebt is het fijn kijken. Alleen niet zo heel bijzonder. En dat is jammer omdat het boek daar en tegen wél bijzonder is. Ai, een gemiste kans wellicht, want het had echt een eigenzinnige bijzondere film kunnen worden.

Ik zou iedereen aanraden het boek erbij te pakken en te lezen, want daar heeft het verhaal zo veel meer diepgang, levendigere (en vooral méér eigenaardige) personages en een andere focus en plot. Doen

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

The Guernsey Literary Society

The Guernsey Literary Society is eigenlijk slechts een afkorting van de nog langere originele naam: The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society. Dat is een hele mond vol! Hoe de film op mijn radar kwam weet ik niet meer. Maar het feit dat er allerlei fantastische acteurs in meespelen, maakte dat ik heel nieuwsgierig was naar deze film. Toen ik ook een trailer keek, wist ik dat dit de ideale film was om mijn moeder mee naar toe te nemen voor Moederdag. We hebben altijd samen Downton Abbey gekeken, en laten er nou vier acteurs uit die serie meespelen in The Guernsey Literary Society! Maar ook de sfeer die de film in de trailer uitstraalde maakte dat het echt een film voor ons samen was.

Een leesclub tijdens de Tweede Wereldoorlog

The Guernsey Literary Society – de titel waarmee de film in Nederland op de markt is gezet – gaat over Juliet Ashton. Ze ontvangt een brief van Dawson over een leesclub die is ontstaan in de Tweede Wereldoorlog. Uiteraard heeft een film een inleiding nodig, maar natuurlijk zit je meteen te wachten op dat moment dat Juliet afreist naar het eiland Guernsey zodat het échte verhaal kan beginnen. Gelukkig hoeven we daar niet extreem lang op te wachten.

Uitmuntend acteerwerk

Hoewel je zeker kunt zeggen dat The Guernsey Literary Society voorspelbaar kan zijn, is het verhaal prachtig. Maar aan een prachtig verhaal alleen heb je niet zoveel. De acteurs moeten er vervolgens ook nog iets moois van maken. En laat me je zeggen dat ze dat absoluut doen! De chemie tussen alle personages is duidelijk aanwezig. Ze weten het verhaal goed over te brengen en op je emoties in te spelen. Het acteerwerk is uitmuntend. Maar dat kun je ook wel verwachten van mensen als Penelope Wilton (Downton Abbey), Jessica Brown Findlay (Downton Abbey), Lily James (Downton Abbey) en Michiel Huisman (The Age of Adaline).

Mooie opbouw en interessant mysterie

Alle personages hebben in elk geval een soort van diepere laag. Dit maakt dat ze allen interessant zijn om te volgen. Ook de aandoenlijke oudere man in het gezelschap weet op de emoties in te spelen, en zorgt af en toe voor een komische noot. Het verhaal wordt mooi opgebouwd, en weet je, dankzij onder andere een interessant mysterie, geboeid te laten blijven kijken. De film wist uiteindelijk ook mijn traanbuisjes open te zetten. Ja, meeleven, dat deed ik zeker.

Conclusie

The Guernsey Literary Society is een prachtig verhaal over een schrijfster die zelf alles heeft verloren en op bezoek gaat bij een groep mensen die in een vreselijke periode heil zochten bij elkaar. Het is op enkele vlakken niet moeilijk voor te stellen hoe het verhaal verder zal verlopen, maar wanneer dit ondersteunt wordt door een fantastische cast en goed acteerwerk, dan let je daar eigenlijk totaal niet meer op. De acteurs en het verhaal weten op je emoties in te spelen en je verlaat de bioscoop met een fijn gevoel. The Guernsey Literary Society is een prachtige film.

Een prima chicklit verfilming. Natuurlijk weet je al snel hoe het romantisch deel zich gaat ontvouwen. Het verhaal achter de book club en 'het geheim' waar iedereen omheen praat maakt dat de film niet wat beter is dan de gemiddelde chicklit. Acteerprestaties zijn gemiddeld, maar zeker niet goed. En zoals al door meer reviewers opgemerkt blijft het allemaal wat aan de oppervlakte en wat vlak. Zeker het eerste uur is ronduit saai. De film leek op 2 sterren af te koersen. Het eerste uur had in 30 of 40 minuten verteld moeten worden. Het 2e deel van de film is stukken beter en brengt de film alsnog naar 3 sterren. Het begint meer te sprankelen en het verhaal krijgt iets meer vaart. En de beelden van de kust van zuid Engeland helpen ook mee (ja, de film is niet geschoten op het eiland zelf maar op locaties in South West England).

Ach, er zijn heel veel van dit soort eenvoudige romantische drama's verfilmd en deze gemiddeld of misschien net wat beter. Als je daar van houdt én ervoor in de stemming bent én bereid bent om je door het eerste uur te worstelen, dan heb je hier een prima film aan. Zoals gezegd: 3 sterren.

"Juliet, the dice were loaded from the start, I love you like the stars above, I love you till I die. When we made love you used to cry. Juliet." Dit zong Mark Knopfler over een andere Juliet, maar had evenzo goed over deze kunnen gaan. Wow, die Lily James is wel een verschijning zeg hé. Afijn dit liefdesdrama was mierzoet, maar tevens om door een ringetje te halen. Heads off !