Beside Bowie: The Mick Ronson Story (2017)

Zeer interessante documentaire over Mick Ronson.

Ere wie ere toekomt zeg maar, want Ronson werd niet echt beloond voor zijn werd tijdens zij carrière.

Lead gitarist van Bowie, zo kenden we hem, wat deze documentaire duidelijk maakt is dat hij veel meer was dan dat, hij heeft mee het geluid en het succes van Bowie bepaald.

Later ook een succesvol producer en nog veel meer.

Om al zijn verwezenlijkingen te weten te komen is deze docu ten zeerste aanbevolen !!

Cursusje Nederlandschg, Tarkus?

Tegenvaller. Van een muziekdocu of -film verwacht je toch altijd dat die je enthousiast kan maken over de muziek. Dat is me al overkomen bij muzikanten waar ik niet zo fan van was ( Walk The Line, Amy, Killing Joke…) en hier zou dat geen probleem mogen opleveren want ik vind die muziek sowieso al keigoed.

Maar ik bleef toch stevig op mijn honger zitten. Altijd veel te korte flarden, nergens spetterde de energie echt van het scherm. Het werd ook nergens echt boeiend, met beelden van foto's waar dan op ingezoomd werd, tot 3, 4 keer toe… en dan die duffe animaties met de maquette van Bowies huurhuis… waar sloeg dat nu op…

En dan de inhoud: Mick Ronson was een topgast, een brave supergetalenteerde muzikant, sympathiek in de omgang en heel bescheiden. Aardige knul (al werd alle SEX, DRUG & ROCK 'N ROLL wel mooi uit de docu geweerd, vandaar zo duf, vermoed ik). Dat hij op een belangrijke auditie eerst niet kon komen omdat hij moest babysitten voor zijn zus, is een mooi detail dat de goedaardige inborst van de kerel perfect illustreerde.

HIj was ook wel een tragische figuur: zo'n typische kerel die alleen geïnteresseerd is 'in het spelletje', meer Neeskens dan Cruyff. Een man die geen neus voor zaken had en ook vaak slecht omringd was… het mooiste bewijs, dat talent alleen niet volstaat om het te maken: je moet ook drive hebben, goed omringd zijn en een beetje geluk hebben… Dat beetje geluk heeft hij op het laatste ( wars van zijn ziekte natuurlijk) wel gehad met die plaat die hij voor Morrissey mocht doen. Eindelijk correct betaald.

Maar is dat nu zo'n onvergetelijk meesterwerk? En daar wrong het schoentje ook wel: Ronno moest op sleeptouw genomen worden. Typisch een gast die bulkt van het talent maar nu eenmaal niet die drive of karaktereigenschap heeft om voor zichzelf iets te creëren. Zo zijn er talenten zat. (Zoals Mido misschien het talent van een Ronaldo had, maar niet de focus… ) Bij Bowie floreerde hij omdat Bowie hem stimuleerde en heel goed wist te gebruiken. Wellicht misbruiken ook, maar dat is ook wel eigen aan grote artiesten: die verblindende, nietsontziende , ziedende scheppingsdrang is net hetgeen wat hen naar de top drijft. Niet altijd mooi om te zien… maar de wereld is hen dankbaar voor de kunst dei ze nalaten. Mij krijgen ze in alle geval niet verkocht dat die paar topplaten uit Bowies carrière bijna meer toe te schrijven waren aan Ronson dan aan Bowie. Daar ging het net te ver…

Ja, hij was een goed arrangeur, maar geen schepper. Wat is zijn beste nummer? Iemand?

Wie schreef er wél topnummers? All the young dudes… Wie verrees na Ziggy Stardust uit de as met nog meer onvergetelijk werk? Wie verzonk in betrekkelijke obscuriteit?

Oké, ik wil de bijdrage van Ronno niet minimaliseren en dat hij daar niet passend voor vergoed is, is schandelijk. Maar de bottom line: niet zo'n bijster boeiende film.

De retorische vraag stellen is haar beantwoorden. Ik ben het in grote trekken eens met mijn voorganger: Ronson was een uitstekend muzikant en een zeer creatief begeleider, maar geen schepper, niet de creatieve persoonlijkheid die iets kon maken dat als het ware groter dan zichzelf was. In de superbe documentaire Rock 'n' roll guns for hire : the story of the sidemen van Francis Whately zien we de precaire positie van de meester-begeleiders (in beide betekenissen: meesterlijke muzikanten die de meester moeten begeleiden) die het ene moment met de Rolling Stones, Prince of Billy Joel (of Bowie) op toernee gaan en voor tienduizenden mensen staan te spelen, en dan zes maanden later thuis weer duimen zitten te draaien en te wachten op het volgende telefoontje. En de echte tragiek ontstaat dan wanneer zo'n begeleider probeert zelf zo'n carrière op poten te zetten en dan daarin feitelijk faalt... zoals Ronson. Superbe muzikant, geweldige sound, inventief arrangeur, maar hem eigenlijk belangrijker dan Bowie noemen – nee.

        Wat ik verder ook in de documentaire miste: je zag Ronson op een gegeven moment in een concertzaal een beetje praten over hoe hij zijn gitaarsound verkreeg, maar er werd eigenlijk nergens op ingezoomd hoe uniek die sound wel was. Op Ian Hunters voortreffelijke eerste soloplaat bijvoorbeeld speelt Ronson ook mee, en zodra je hem daar hoort soleren weet je: ha, Mick Ronson. Er zijn maar weinig gitaristen die zo'n eigen en meteen herkenbaar geluid hebben (met als grote nadeel dat, als het geluid dan ook nog eens té apart en té herkenbaar is, je je daar op een gegeven moment ook aan kunt gaan storen: "o, wéér die sound", wat ik persoonlijk bij The Edge kreeg).

        Los van dit alles vond ik dit verder wèl een zeer boeiende film, vooral ook omdat er nog zoveel mensen uit de periode voor de camera verschenen: Dana Gillespie, Angie, Mick Rock, Rick Wakeman, Lou Reed, Mike Garson... Er zijn inmiddels al een hoop docu's van voornoemde Whately over Bowie verschenen, en veel van deze mensen zag je daarin ook al opduiken, maar het blijft toch leuk om ze weer te zien.

Na vanavond voorafgaande aan deze docu een andere, over David Bowie, gezien te hebben, die ik maar met moeite kon verduren, aangezien die als persoon en muzikant mij totaal niet aanspreekt, was dit wel een verademing.

Het ontbreken van een nadere kijk op Ronson's gitaarsound en stijl, dat al eerder genoemd werd door Roger Thornhill , zie ik ook wel als een grote misser.

Ik kende Ronson in feite meer van naam dan van veel te hebben gehoord.

Hij komt in deze film naar voren als een gedreven en zeer getalenteerde muzikant; die bij vele collega's geliefd was, maar ook schandalig uitgebuit werd.

Triest dat hij veel te vroeg heenging.

Ik hoorde zowel in de docu over Bowie als ook in deze dat Bowie Ronson "zijn Jeff Beck"noemde.

Dat lijkt mij wel een wat ontoepasselijke uitspraak, alleen al vanwege de zo verschillende stijlen van spelen.

Ronson zal daar vast en zeker ook niet blij mee geweest zijn destijds lijkt mij.

Zelfs al is de vergelijking met giga-gitaarfenomeen Beck op zich wel een grote eer

Leuk om blueszangeres en actrice Dana Gillespie ook nog een paar keer aan het woord te horen.

Ik had er geen idee van dat die ooit in het Bowie kliekje thuis hoorde.

Voor mij was dit in ieder geval geen lange zit.

Deze wilde ik weleens zien. Eens wat anders dan een docu over een wereldberoemde popartiest.

Een prima, functioneel gitarist die zich vooral dienstbaar heeft gesteld maar ook voor meerdere

artiesten van naam albums heeft geproduceerd. Ondanks of juist dankzij 's mans bescheidenheid

eigenlijk wel een interessante persoonlijkheid blijkt uit deze docu. Dat zijn solocarriere niet echt

van de grond kwam zal er wel mede mee te maken hebben gehad. Veel boeiende beelden

passeren de revue en krijg je een aardige indruk van de persoon Ronson. Bij veel collega's

geliefd blijkt uit de interviews, en ook uitgebuit zoals Brix al vermeldde bv. door het onterecht

en inderdaad schandalig achterwege laten van credits tot mijn ergernis en verbazing.

Een poos geleden ook een docu gezien (Ik kan niet meer op de titel komen) over een reeks

dienstverlenende topmuzikanten op de achtergrond (In de studio en op tournee), en voor wie

het bij sommigen sappelen was als puur broodmuzikant. Een dankjewel maar op een nieuw

samenwerkingsverband band konden ze zelden rekenen. Ronson bleef in ieder dat lot bespaard,

die zich ook al gauw een naamsbekendheid en goede reputatie had verworven en ook altijd

nog aan de slag kon als producer. Zijn naam is in ieder geval onverbrekelijk verbonden met

die van Bowie vooral dankzij de klassieker The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders

from Mars.

klara, ik denk dat je de documentaire bedoelt die ik in de derde zin van mijn bericht van 19 april 2020 aanhaal.

Roger Thornhill, aha ja klopt, dat is hem. Bedankt voor het opfrissen van het geheugen.