menu

Beside Bowie: The Mick Ronson Story (2017)

mijn stem
3,25 (12)
12 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Muziek / Documentaire
108 minuten

geregisseerd door Jon Brewer
met Mick Ronson, Roger Taylor en de stem van David Bowie

Mick Ronson (26 mei 1946 - 29 april 1993) was een Engelse gitarist en muziekproducent die bekendheid verwierf als gitarist van David Bowie en in diens Ziggy Stardust-periode lid van zijn begeleidingsband The Spiders from Mars was. Na de ontbinding van The Spiders from Mars in 1973 zouden Ronson en Bowie nog lange tijd met elkaar bevriend blijven. De muzikale samenwerking met Mick Ronson wordt gezien als een van de meest productieve periodes in de lange carrière van David Bowie.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=f3jh6LSgwow

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Tarkus
4,0
Zeer interessante documentaire over Mick Ronson.
Ere wie ere toekomt zeg maar, want Ronson werd niet echt beloond voor zijn werd tijdens zij carrière.
Lead gitarist van Bowie, zo kenden we hem, wat deze documentaire duidelijk maakt is dat hij veel meer was dan dat, hij heeft mee het geluid en het succes van Bowie bepaald.
Later ook een succesvol producer en nog veel meer.
Om al zijn verwezenlijkingen te weten te komen is deze docu ten zeerste aanbevolen !!

avatar van des1
geplaatst:
Cursusje Nederlandschg, Tarkus?

avatar van stefan dias
2,5
geplaatst:
Tegenvaller. Van een muziekdocu of -film verwacht je toch altijd dat die je enthousiast kan maken over de muziek. Dat is me al overkomen bij muzikanten waar ik niet zo fan van was ( Walk The Line, Amy, Killing Joke…) en hier zou dat geen probleem mogen opleveren want ik vind die muziek sowieso al keigoed.
Maar ik bleef toch stevig op mijn honger zitten. Altijd veel te korte flarden, nergens spetterde de energie echt van het scherm. Het werd ook nergens echt boeiend, met beelden van foto's waar dan op ingezoomd werd, tot 3, 4 keer toe… en dan die duffe animaties met de maquette van Bowies huurhuis… waar sloeg dat nu op…

En dan de inhoud: Mick Ronson was een topgast, een brave supergetalenteerde muzikant, sympathiek in de omgang en heel bescheiden. Aardige knul (al werd alle SEX, DRUG & ROCK 'N ROLL wel mooi uit de docu geweerd, vandaar zo duf, vermoed ik). Dat hij op een belangrijke auditie eerst niet kon komen omdat hij moest babysitten voor zijn zus, is een mooi detail dat de goedaardige inborst van de kerel perfect illustreerde.
HIj was ook wel een tragische figuur: zo'n typische kerel die alleen geïnteresseerd is 'in het spelletje', meer Neeskens dan Cruyff. Een man die geen neus voor zaken had en ook vaak slecht omringd was… het mooiste bewijs, dat talent alleen niet volstaat om het te maken: je moet ook drive hebben, goed omringd zijn en een beetje geluk hebben… Dat beetje geluk heeft hij op het laatste ( wars van zijn ziekte natuurlijk) wel gehad met die plaat die hij voor Morrissey mocht doen. Eindelijk correct betaald.

Maar is dat nu zo'n onvergetelijk meesterwerk? En daar wrong het schoentje ook wel: Ronno moest op sleeptouw genomen worden. Typisch een gast die bulkt van het talent maar nu eenmaal niet die drive of karaktereigenschap heeft om voor zichzelf iets te creëren. Zo zijn er talenten zat. (Zoals Mido misschien het talent van een Ronaldo had, maar niet de focus… ) Bij Bowie floreerde hij omdat Bowie hem stimuleerde en heel goed wist te gebruiken. Wellicht misbruiken ook, maar dat is ook wel eigen aan grote artiesten: die verblindende, nietsontziende , ziedende scheppingsdrang is net hetgeen wat hen naar de top drijft. Niet altijd mooi om te zien… maar de wereld is hen dankbaar voor de kunst dei ze nalaten. Mij krijgen ze in alle geval niet verkocht dat die paar topplaten uit Bowies carrière bijna meer toe te schrijven waren aan Ronson dan aan Bowie. Daar ging het net te ver…

Ja, hij was een goed arrangeur, maar geen schepper. Wat is zijn beste nummer? Iemand?
Wie schreef er wél topnummers? All the young dudes… Wie verrees na Ziggy Stardust uit de as met nog meer onvergetelijk werk? Wie verzonk in betrekkelijke obscuriteit?
Oké, ik wil de bijdrage van Ronno niet minimaliseren en dat hij daar niet passend voor vergoed is, is schandelijk. Maar de bottom line: niet zo'n bijster boeiende film.

avatar van Roger Thornhill
4,0
geplaatst:
stefan dias schreef:
Wie verrees na Ziggy Stardust uit de as met nog meer onvergetelijk werk? Wie verzonk in betrekkelijke obscuriteit?
De retorische vraag stellen is haar beantwoorden. Ik ben het in grote trekken eens met mijn voorganger: Ronson was een uitstekend muzikant en een zeer creatief begeleider, maar geen schepper, niet de creatieve persoonlijkheid die iets kon maken dat als het ware groter dan zichzelf was. In de superbe documentaire Rock 'n' roll guns for hire : the story of the sidemen van Francis Whately zien we de precaire positie van de meester-begeleiders (in beide betekenissen: meesterlijke muzikanten die de meester moeten begeleiden) die het ene moment met de Rolling Stones, Prince of Billy Joel (of Bowie) op toernee gaan en voor tienduizenden mensen staan te spelen, en dan zes maanden later thuis weer duimen zitten te draaien en te wachten op het volgende telefoontje. En de echte tragiek ontstaat dan wanneer zo'n begeleider probeert zelf zo'n carrière op poten te zetten en dan daarin feitelijk faalt... zoals Ronson. Superbe muzikant, geweldige sound, inventief arrangeur, maar hem eigenlijk belangrijker dan Bowie noemen – nee.
        Wat ik verder ook in de documentaire miste: je zag Ronson op een gegeven moment in een concertzaal een beetje praten over hoe hij zijn gitaarsound verkreeg, maar er werd eigenlijk nergens op ingezoomd hoe uniek die sound wel was. Op Ian Hunters voortreffelijke eerste soloplaat bijvoorbeeld speelt Ronson ook mee, en zodra je hem daar hoort soleren weet je: ha, Mick Ronson. Er zijn maar weinig gitaristen die zo'n eigen en meteen herkenbaar geluid hebben (met als grote nadeel dat, als het geluid dan ook nog eens té apart en té herkenbaar is, je je daar op een gegeven moment ook aan kunt gaan storen: "o, wéér die sound", wat ik persoonlijk bij The Edge kreeg).
        Los van dit alles vond ik dit verder wèl een zeer boeiende film, vooral ook omdat er nog zoveel mensen uit de periode voor de camera verschenen: Dana Gillespie, Angie, Mick Rock, Rick Wakeman, Lou Reed, Mike Garson... Er zijn inmiddels al een hoop docu's van voornoemde Whately over Bowie verschenen, en veel van deze mensen zag je daarin ook al opduiken, maar het blijft toch leuk om ze weer te zien.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:59 uur

geplaatst: vandaag om 17:59 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.