Rock 'n' Roll Guns for Hire: The Story of the Sidemen (2017)

Earl Slick (1952-) speelde op veel platen mee, maar is vooral beroemd als de gitarist die David Bowie terzijde stond op diverse tours en op albums als Young Americans, Station to station, Reality en The next day. Als zodanig is hij de juiste man voor de presentatie van deze documentaire over de rol en het belang van "sidemen" (en –women), de muzikanten die sterren bijstaan op het podium en/of in de studio. Aan bod komen Bernard Fowler (zanger bij de Rolling Stones), Wendy (Melvoin) & Lisa (Coleman) uit de Revolution van Prince, Crystal Taliefero (multi-instrumentalist in de band van Billy Joel), Crystal Røvél Torres (zangeres en trompettiste bij Beyoncé) en Steve Cropper (gitarist van Booker T & the MG's), maar ook horen we een paar "werkgevers" (de vier overgebleven Stones, Joel) en een aantal collega's (David Porter, Eddie Floyd, Mike Garson).

        Slick zelf heeft het dunne en enigszins uitgemergelde uiterlijk van de ex-junkie (ik moet zelf steeds aan Sam Rockwell denken), maar zijn hersenen werken nog net zo goed als zijn gitaarspelende vingers, hetgeen maar goed is ook, want voor hem en zijn collega's is de steeds terugkerende vraag: wat als je na een luxe tour thuiskomt en de telefoon blijft stil in de dagen erna... of de wéken... of de máánden... En ook wanneer artiesten op je vertrouwen en zelfs leunen is er toch altijd de onzekerheid of je de volgende keer óók weer mee op tournee mag, zoals zelfs geldt voor Bernard Fowler die toch al heel wat jaartjes met Jagger en de Stones werkt. Iedereen heeft een andere oplossing voor dat eeuwige probleem van de sideperson : Taliefero is professor aan de Indiana State University en helpt daar jonge muzikanten in de business hun weg te vinden, Wendy & Lisa zijn zeer succesvolle componisten van muziek voor films, televisieseries en shows, en Steve Cropper heeft een aardig appeltje (zeg maar boomgaard) voor de dorst in de vorm van zijn royalties voor alle hits waaraan hij heeft meegeschreven. Op het einde van de documentaire zit Slick zèlf (die naast de muziek nog iets met zijn gevoel voor "alternatieve mode" probeert te doen) echter nog steeds te wachten...

        Een uiterst boeiende documentaire over muzikanten die normaliter niet in de schijnwerpers staan. Slick heeft een zeer reële blik op zijn rol: hij helpt de artiest om diens visie te verwerkelijken en krijgt in ruil daarvoor geld, een redelijk goed leven en erkenning (“Respect for what we bring to the table is what we sideys live on”), maar hij vergeet nooit dat het niet zíjn naam maar die van Bowie op de affiches is, en daar schikt hij zich naar: “Personality, yes. Ego, no.” Wat is het alternatief? Zelf een ster of op z'n minst een succesvolle frontman worden? Maar als je daarvoor niet de composities, de visie, het uiterlijk of de contacten hebt... Bernard Fowler blijft dat in ieder geval proberen.

        Mooiste moment : Cropper die na al die jaren nog tot tranen toe ontroerd is als hij over Otis Redding praat. (Overigens is Rock 'n' roll guns for hire op 1 maart 2018 door Canvas in de volledige versie van anderhalf uur uitgezonden, maar hoewel Crystal Taliefero wel in de band van Bruce Springsteen heeft gespeeld was er in de hele documentaire geen glimp van de Boss te bekennen.)

Zeer interessante documentaire over muzikanten die mee optreden met de grootste sterren op aarde, maar eigenlijk nooit vast lid zijn van de band of begeleidingsgroep van de artiest zelfs.

Ikzelf, al muziekliefhebber kende er 2, een met naam Steve Cropper en de zwarte backing van The Rolling Stones. Earl Slick ?? Nooit van gehoord.

Toch kennen we hem allemaal, ik vooral van de LP Double Fantasy van John Lennon, waarop hij sessiemuzikant was en zijn gitaarspel duidelijk te horen is.

De backing van The Stones is op vele optredens duidelijk in beeld, maar zijn naam kende ik tot nu niet Bernard Fowler.

Maar in deze film komen wel meerdere muzikanten aan bod, vrouwelijk en mannelijk die aardig hun mannetje hebben gestaan achter de grote naam in kwestie.

Vele van de grote namen komen aan het woord, en zijn allen vol lof over hun sidemen en of -woman.

Ik kan deze documentaire warm aanbevelen, vooral om de verhalen en natuurlijk de prachtige muziek.