House on Elm Lake (2017)

Niet bijster origineel is dit verhaaltje over bezetenheid. Toch heeft de film z'n momenten.

Het is een sober werkje. Weinig personages. Weinig beweging. Geen afleidende subplots en geen bijzonder hinderlijke achtergrondverhalen. Met de inzet van bescheiden maar doeltreffende effecten. En met gebruik van slechts enkele locaties, waarvan de belangrijkste het huis aan het iepenmeer is, omgeven door (verrassing) iepenbos.

Een huis dat ver van de bewoonde wereld is gelegen, zoals dat in een horrorfilm gebruikelijk is. Prima, want dat isolement wekt altijd een extra lading spanning en ongemak op. En hoe cliché zo'n afgelegen huis ook moge zijn, ik hou wel van zo'n locatie.

Erg jammer is het dan ook dat het isolement niet goed wordt benut. De naargeestigheid die door het grote donkere bos en door de duistere watervlakte heel effectief wordt geaccentueerd, speelt na het begin nauwelijks een rol in de vertelling. Na het begin is er weinig bos en weinig water. De meeste scènes spelen zich in het huis af, alwaar de aanwezigheid van creepy bos en gloomy meer er niet echt toe doen. De verlatenheid wordt snel vergeten. Op die manier wordt heel gemakkelijk veel sfeer weggegooid.

De gebeurtenissen in het spookhuis zijn desondanks niet vervelend. Beetje clichématig, maar wel met voldoende overtuiging gebracht. De kills zien er goed uit. Er zijn niet overdreven veel jumpscares en de paar die er zijn, worden heel behoorlijk aangelopen. De engerd is niet heel eng, maar eerder viezig en aftands. En vooruit, is dus toch een beetje eng.

Redelijk aangenaam, redelijk sfeervol en met af en toe een redelijk schrikje, glijdt de film naar de eindscènes. Scènes die wat uitbundiger zijn dan de koele rest van de film. Na het levendige einde volgt een overbodige en lachwekkende uitsmijter, die de wenkbrauwen nog even doen fronsen in ongeloof over het belachelijke ervan. Snel maar weer vergeten, die uitsmijter.

Prul van de bovenste plank !

De scène van de man in bed waarbij verschillende armen hem betasten was hilarisch slecht.

Ook de verschijningen van de geesten maken een belachelijke indruk.

En dan die stem van de duivel Constant terugkerende irritante stemmen.

Maar ook de kills zijn erg matig in beeld gebracht en stellen weinig voor. Eén scène kon er nog door met die ogen. Het acteerwerk is ook heel zwak, vooral die dochter. Blijf niet veel meer over want ook qua sfeer, locatie stelt het niet veel voor. Een dikke onvoldoende. 2/10