Sensoria (2015)

Op zich niets bijzonders, maar dit filmpje kan zich prima meten met menig Amerikaanse genregenoot. Prima tussendoortje!

Zweeds spookfilmpje...

Maar dan niet echt zoveel nieuws onder de zon: Vrouw die verhuist naar een appartement waar jaren terug een moord plaats vond. De vreemde buren.... Uiteindelijk weet je al snel welke richting dit op gaat. Al met al vond ik het wel een vermakelijk tussendoortje die het soms moet hebben van de tedere scenes, hallucinaties en de duistere montage. Ook was het acteerwerk ook zeker niet slecht. Ook dat meisje heeft een sterke rol en die geest ziet er griezelig uit.

Ja, het einde... die had ik al zien aankomen.

3,0*

De regisseur probeert wat, eh wat? Het simpele verhaal wordt zo leeg gebracht dat Hallman zich maar bedacht heeft om wat met camerahoeken te gaan experimenteren als een negenjarige met zijn eerste pocketcameraatje. Eng wordt het er in ieder geval niet door, het is eerder storend uitgevallen voor mij.

Daarnaast is het matige en sterk overdreven uitgevallen acteerwerk van een kaliber toneelspel op lagere schoolniveau. Treurig, ja dat is zeker geslaagd om over te brengen. Op alle vlakken. Het verhaal is mager, maar het script is nog dunner. Met veel moeite de prent doorgeworsteld. Het deed me denken aan de jaren zestig stijl van horror, traag en overdreven.

Deze prent is voor mij een kostbare tijdroof geweest. Ik hoopte op verbetering naarmate film vorderde, echter dit bleek valse hoop te zijn geweest. Ik durf dit met een gerust hart een gedrocht te noemen, al was het alleen al door de pokke soundtrack. Dat dit de filmindustrie ingejaagd is..........

Een film die tot stand kwam met een klein budget. Voor een horrorfilm betekent dat vaak een inventieve omgang met de beperkte middelen die er zijn om toch succesvol een naargeestige en duistere laag in de film te brengen.

In deze film is dat niet anders. Geluidje, schaduwtje, eigenaardige passant, schrikje. En daartussendoor onheilspellende shots van een leeg trapportaal, een kale boom of een druppende kraan. De muziek die eronder ligt zet je voor je plezier niet op, maar wekt onder de plaatjes wel een ongemakkelijk gevoel op. Heel sfeervol. Heel onheilspellend. En wauw, het eerste halve uur dacht ik werkelijk dat ik naar een klein meesterwerkje aan het kijken was.

Maar goed dat is het eerste halve uur. In de drie kwartier die volgen vindt eigenlijk alleen herhaling plaats. Nog wat schaduwwerking, nog wat onverklaarbare geluidjes, nog een vreemde passant, nog een schrikje. Tja, dan blijkt toch dat het verhaal te mager en te simpel is om de film te kunnen dragen. Aan het verhaal worden geen laagjes toegevoegd. De personages ontwikkelen zich niet. Er is geen beweging zichtbaar. De aandacht blijft noodgedwongen liggen op het spel van schaduw en geluid. En de effectiviteit van die trucs is natuurlijk beperkt houdbaar. De muziek blijft ook. En waar de muziek eerder een positieve bijdrage aan de ongemakkelijke sfeer bracht, roepen de klanken nu lichte ergernis op.

Kortom, de trucs werken niet meer. Het gemis aan verhaal breekt de film op een bepaald moment op. Het verhaal blijkt gewoonweg te mager. Daar kan echt geen truc tegenop.

Geen horror gezien. Tegenvaller.

Mja het eerste goei halfuur dacht ik echt, wow wat een meevaller (verwachtingen lagen laag), de sfeer die gecreëerd werd deed zijn werk, tot bepaald moment, wat naarmate de film vorderd, slaat het meer en meer om in herhaling n irritatie n blijkt het indd toch allemaal te magertjes zijn. De film is halverwege al uitgedoofd.

“Men of broader intellect know that there is no sharp distinction betwixt the real and the unreal.”

Deze Zweedse film begint met dit citaat uit het verhaal van H.P. Lovecraft, "The Tomb" Wat is de grens tussen natuurlijk en bovennatuurlijk...? Met hoofdrolspeler Caroline probeert de film, de perceptie van de kijker te beïnvloeden. Ze gaat naar een psychiater (hm, nou ja ze had een afspraak gemist) en ze slikt regelmatig pillen. Ze is verdrietig en eenzaam. Dit was echter niet zo effectief. De kijker hoef zich nooit af te vragen wat echt is en wat niet. Vanaf het begin kiest de regisseur er voor om ondubbelzinnig bovennatuurlijke verschijnselen te laten zien. (dingen die Caroline niet ziet) Je weet dus dat het in het appartement spookt Je kan dus veel scènes verwachten waarin Caroline haar was en andere klusjes doet, samen met wat ingehouden spookachtigheid. Natuurlijk zijn die van de gebruikelijke vreemde dingen die gebeuren; objecten bewegen uit zichzelf; lichten, elektrische tandenborstels, magnetrons gaan vanzelf aan. De film zinspeelt ook dat de vreemde bewoners van het flatgebouw er meer van weten of er mee te maken hadden...er is zelfs na de aftiteling nog een klein stukje film waar een nieuwe bewoner informeert of het appartement nog beschikbaar was! De film wordt bijna uitsluitend opgenomen in een lelijk, steriel flatgebouw. (appartement, trappenhuis, kelder en zolderopslagruimte) Dit maakte de film er niet beter op! Wel vond ik de speciale effecten subtiel, en redelijk gedaan! Maar helaas was het ook een gemiste kans!

Er zat misschien niet veel een verhaal in, maar het was GEEN slechte film. Het was wel aangenaam voor 1x te bekijken. Oké. Horror was het misschien niet echt, maar heb toch een paar keer verschoten. Maar het einde??? Los.