Undir Trénu (2017)

Zwartkomisch drama rondom een getraumatiseerd gezin, waarvan met name moeder Inga [Edda Björgvinsdóttir] en zoon Baldvin [Sigurður Sigurjónsson] het meest aangeslagen lijken door de dood van hun zoon/broer. Hun verbitterdheid manifesteert zich wanneer moeder zich met hand en tand verzet tegen buurman Konrad [Þorsteinn Bachmann] en diens vriendin Eybjorg [Selma Björnsdóttir] die graag af willen van de boom in de achtertuin, omdat ze daardoor niet in de zon kunnen zitten op hun veranda, terwijl Baldvin nadat hij betrapt is op het kijken naar een sekstape van hem en zijn ex-vriendin uit huis wordt gezet door zijn vrouw Agnes [Lára Jóhanna Jónsdóttir] die terstond van hem wil scheiden.

Het weet op knappe wijze elementen van drama, zwarte komedie en thriller met elkaar te verweven en weet mede daardoor steeds te verrassen, zeker in de laatste minuten van de film. De cast is prima, waarbij Björgvinsdóttir een vertolking neerzet van een uiterst verbitterde moeder die je niet snel zult vergeten.

Leuker dan verwacht. De film volgt de verwachte escalatie bij een burenruzie maar een en ander is mooi opgezet en bevat behalve het thriller-element ook een psychologisch drama-element met nog een subplot waarin er juist een de-escalatie wordt bereikt.

Een 7 1/2 (naar boven afgerond is dat vier sterren).

Naargeestige film, waarin fijn wordt geacteerd (met name de rol van de getraumatiseerde en verbitterde Inga) en de spanning knap wordt opgebouwd. Helaas vliegt de film in de slotakte naar mijn mening uit de bocht met een overtrokken en wat makkelijke ontknoping. Al was de allerlaatste scene dan wel weer erg grappig.

Van tevoren wist ik niet wat ik van deze film moest denken. Een burenruzie, een gezellige boel zou het in ieder geval niet zijn. Aangezien ik wel benieuwd was, ben ik gisteren toch gegaan en daar heb ik zeker geen spijt van. Wat vind ik dit een goede film! De naargeestige sfeer zit er goed in, de spanning wordt fijn opgebouwd, het acteerwerk vind ik top en de verhaallijnen boeiden mij van begin tot eind. Het eind is luguber. Je moet ertegen kunnen. De film bevat mooie beelden, het koorgezang sluit er goed op aan en de humor kon mij bekoren. Vooral het allerlaatste beeld bracht mij een lach. Een hoge score van mijn kant. 4*

Het drama van een echtscheiding - dan nog met een pittig hoofdmotief - met de strijd voor het voogdijschap krijgt een komische ondertoon en zelfs de doorgedreven burenvete wordt precies om zijn cynisme eerder grappig en indien het einde dan toch 'bloedernstig" wordt, dan nog is er de kat...
Zwarte humor uit Ijsland.

Scheidingsverhaal is bekend en niet boeiend. De escalerende burenruzie wordt niet echt geloofwaardig voor drama en treft niet de juiste toon voor komedie. De licht absurdistische trekjes maken het nog net geen complete flop, maar echt geweldig vind ik het allemaal niet.

Ok.

Film die uiteindelijk zijn dingetje wel doet, maar ik kwam er achter toen ik hem begon dat hij uit IJsland kwam en daarom moest ik niet rekening gaan houden met al te veel tempo. En deze film was dus uiteindelijk iets anders dan mijn verwachtingen.

Vooral omdat de film niet echt helemaal ingaat op de burenruzie, wat ik dus wel had verwacht. In plaats daarvan neemt de drama vaak wat de overhand. De humor is wat traag en daarom voor een beperkt publiek. Maar dat kan je ook verwachtten met Scandinavische cinema.

Acteerwerk is sterk, erg sterk. Iedereen weet wat hij doet en daarmee komen er enkele sterke types uit. Vooral de burenruzie zelf is eigenlijk erg sterk geacteerd en weten daarmee vaak wel de juiste snaar te raken. Maar vooral Björgvinsdóttir steekt er met kop en schouders bovenuit.

De drama heeft sterke en pijnlijk realistische momenten, en werkt daarmee wel vaak ook echt. Maar alleen in het verhaal rondom Hróar Steinþórsson dan, want wederom opnieuw bij de burenruzie weet de drama niet helemaal uit de verf te komen, ondanks het daar ook een keer goed werkt.

Had ook iets meer vaart verwacht, want tempo is erg van belang bij dit soort plotjes rondom een ruzie. Nu werkt de humor vaak niet helemaal en wist ik nergens echt te lachen om de wat donkere humor, die wel kan werken, maar dit niet echt deed.

Camerawerk is klassiek en visueel is het wat grauw. Er is niet veel gedaan om het allemaal bijzonder te maken in die vorm. Het is vooral de cast en plot die zijn ding dan een beetje doet. Maar ik ben allang blij dat er niet gekozen is voor een statische aanpak met de camera, dat was zo ongelooflijk lui geweest en lukt zelden in dit soort films.

Tweede deel is wat leuker dan het eerste deel van de film, maar uiteindelijk, ondanks het trage tempo, is dit wel een prima uitkijker. Maar niet eentje die je lang gaat onthouden denk ik zo.

Potverdorie, als ze nou ook al in IJsland betere films fabriceren dan in ons eigen kikkerlandje...….Waar wij liever voor de zoveelste keer de rijdende rechter inschakelen aangaande dit soort leed levert dit voormalig failliete landje een lekker venijnige drama af, waar ik met het zweet in mijn handen maar op het puntje van mijn stoel naar heb zitten te kijken. Doodgewone mensen die de echt onplezierige gebeurtenissen in hun leven proberen te ontvluchten door hun focus te leggen op een onbenullig conflict met de buren, hoe meer dit vervolgens uit de hand loopt hoe fascinerender het wordt om dit onbehaaglijke verhaal te aanschouwen. Een aanrader dus met helaas aan het slot een climax te veel. Dat onorthodoxe, gewelddadige einde had voor mij niet gehoeven en levert niets extra's behalve een meewarig gevoel. Niettemin een echte aanrader, beter een verre vriend dan een slechte buur.

Mijn eerste kennismaking met een film van IJslandse makelij en meteen een prima binnenkomer. We zijn getuige van een steeds meer uit de hand lopende burenruzie en een stel die op scheiden staat.

Het doel van de makers is geweest om een film te maken met drama elementen en zwartgallige humor. Dat laatste komt er helaas niet goed uit, of ik moet natuurlijk de humor uit IJsland niet snappen.

De cast is wel uitstekend, dat moet gezegd worden. Zij zijn mede de reden dat deze film lekker loopt en heerlijk wegkijkt. Ook al kent de film een aantal absurde scènes, het wordt nergens overdreven, op de keiharde vechtpartij in de garage aan het einde van de film, na. Dat kost de film een halfje, maar verder is dit een absolute aanrader!

3.5*

Een Ijslands filmpje zo nu en dan gaat er wel in. Ook nu weer een mooie arthouse productie. Een frappant verhaal over schijnbaar gelukkige gezinnetjes dat op een bepaald moment escaleert in egocentrisme en paranoïa. Opvallend ook hoe dominant de vrouwen zijn in dit verhaal, dit terwijl de mannen de situaties moeten ondergaan.

Atli mag het dan wel aan zichzelf te denken hebben en de nakende vechtscheiding zou alleen maar verliezers opleveren. De machteloosheid van Atli is groot en in al zijn opgekropte emoties doet hij domme dingen. Helemaal andes, maar daarom niet minder effecties zijn de hoogoplopende burenruzies tussen zijn ouders en diens buren over een schaduwwegnemende boom. Maar ook in het appartementencomplex van Atli en Agnes is verdraagzaamheid niet het eerste gebod wanneer te luidruchtige buren op het matje worden geroepen.

Keurige tuintjes met venijnige facades. De regisseur doet er steeds in een mooi gebalanceerd geheel een schepje bij tot - zo kun je voorspellen - er helemaal geen weg meer terug is. Beste grove en zieke dingen gezien die mensen elkaar durven aandoen. Die opgezette hond was dan toch het summum. En ik zat het nog te denken bij de slotscène waarbij die moeder uit het raam keek. “Straks passeert die kat er nog” ...

Ondanks de miserie best een luchtig en amusant filmpje over de mensheid. Het einde is dan wel weer cynisch gitzwart. Het zet je aan tot nadenken hoe het toch zo ver is kunnen komen. Je weet waar het eindigt, maar nooit wanneer het begonnen is... Triestig maar mooi! Meer dan geslaagde film!

De film valt meteen met de deur in huis omtrent de kennelijke overlast van een enkele boom,

wanneer de ene buurman bij de andere weer even fijntjes zijn beklag komt doen, beide heren nog

vrij vriendelijk maar je voelt bij beiden een broedend ongenoegen. Het wordt al gauw

onvriendelijk, en vooral in het begin valt er wel wat te lachen om het vinnige verbale want met

name de beide echtgenotes niet op hun mondje gevallen. De vijandigheden verplaatsen zich

uiteindelijk naar (Vermeende) daden, en wordt de humor naar de achtergrond gedreven en

de film eerder grimmig. Ondertussen is er nog aandacht voor de zoon van het ene echtpaar,

die ook zo zijn priveproblemen heeft, als afleiding van het gekissebis van zijn ouders met de

buren.

Als vaak bij Scandinavische films wordt het vrij droog gebracht, en is het visueel ook nogal

sober. Een uitgebalanceerd verhaal over een onzinnig oorlogje tussen enkele kleinburgers,

dat uiteindelijk afsluit met toch nog een wilde climax.

Ik moest ondertussen automatisch denken aan de televisieprogramma's Buren van Frans

Bromet en de Rijdende Rechter. In de Rijdende Rechter ging het trouwens ook meerdere

keren om een 'hinderlijke' boom. Diens bemiddeling bij enkele gevallen wellicht erger

voorkomen.

Uitstekende film waarin buren ruzie maken over de schaduw van een boom in de achtertuin. Bijna twee films met twee verhaallijnen over een burenruzie en een echtscheiding. Ongemakkelijke en pijnlijke situaties die geloofwaardig neergezet worden. Je vraagt je af waar het allemaal gaat eindigen en het brute en cynische einde stelt dan ook niet teleur. Een kleine 4.0 sterren.

Wensen, trauma's en andere onverwerkte stukken leiden in deze dramady tot een escalatie op basis van aannames. Goed neergezet al weet je al waar dit naar toe gaat bewegen. Inga overtuigt in haar rol als cynisch licht psychopatische moeder die voorbij gaat aan de grenzen van moraal en fatsoen.