Loulou (1980)

Toen Isabelle Huppert nog een charmante vrouw was...

Ik vind de jonge Huppert een heel andere actrice. Veel meer uitstraling, veel prettiger om te zien.

De harde uitstraling waar ze nu om bekend is, geeft weer andere mogelijkheden (La Pianiste!).

Het is een beetje teveel van hetzelfde om de hele film naar nietsnut Loulou te kijken, maar de film geeft wel een mooi tijdsbeeld weer.

Erg geestige film. Ik vind Gérard Depardieu in zijn personage van Loulou erg leuk. Het mag dan wel een werkeloze nietsnut zijn, maar ik kon wel om hem lachen. Die gezichtsuitdrukkingen van hem, haha. Af en toe trok hij een mondhoekje omhoog en zag je in zijn ogen wat hij op dat moment dacht. De seventies sfeer droop heerlijk van deze film af. Mocht iemand zich afvragen hoe het in de zeventiger jaren was, kan ik adviseren deze film te kijken. Het leren jasje en de hakschoenen van Depardieu zijn legendarisch! Helaas zakte de film na een dik uur wel een wat in, en werd sporadisch een beetje saai.

Maurice Pialat in zijn gekende realistische stijl ("A nos amours" uit dezelfde periode) schetst hier een onbezorgde en weinig verantwoordelijkheid dragende groep mensen wier levensvisie geen enkele garantie biedt en onder die omstandigheden dan ook gedwongen en uitzichtloos verder moet.

De keuze van de hoofdacteurs om dit uit te beelden kon niet beter : Isabelle Huppert en Gérard Depardieu zijn binnen hun rol een lust voor het oog. De natuurlijkheid waarmee beide acteurs zich in hun rol inleven is verbluffend en het zijn zij uiteindelijk die het ganse gewicht van deze prent dragen.

Ondergewaardeerd.

Aangenaam filmpje, met leuke hoofdrollen voor Huppert en Depardieu. Soms liet de regisseur te lang doordraaien, wat resulteert in uitgesponnen scenes met zo op het oog de nodige improvisaties (de hond en de kip), maar het schetst een aardig beeld.

Ik kan me voorstellen dat sommige mensen het saai vonden, veel gebeurt er ook niet. Maar er zijn ook best grappige momenten, dat halfslachtige vechtpartijtje dat onderbroken wordt omdat André een knoop verliest en een flatbewoner klaagt over een kapotte brievenbus, Huppert die tegen een plant oploopt of dronken omvalt, Loulou die een gedroomd avontuurtje ziet stranden- verhalend is het weinig speciaal maar het soms gezapige sfeertje vond ik wel prima, heb me er goed mee vermaakt.

"Is het een Fraaanse film?" is een vaak gestelde vraag bij ons thuis. Fraaanse films lopen in tegenstelling tot Amerikaaanse films altijd slecht af. En zijn gemiddeld meestal beter. Maar hoewel de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw veel fijne films van regisseurs als Blier, Chabrol, Lelouch, Rivette en Tavernier voortbrachten zijn er toch maar teleurstellend weinig daarvan die de tand des tijds echt hebben doorstaan. Maurice Pialat was een interessante regisseur die rauwe films maakte (met veel handheld camera-werk) en ook zijn 'Loulou' met een constant dronken Gerard Depardieu (het zal wel method-acting zijn geweest) is niet een ongekend meesterwerk. Ik neem de film toch maar op in mijn lijst van filmklassiekers, al was het alleen maar om eer te bewijzen aan al die Fraaanse films die in ieder geval zo lang ze duurden bleven boeien. Oh ja, ook 'Loulou' loopt niet echt goed af, maar daar denken de personages in het verhaal misschien heel anders over.

Krapuul. Dat is de juiste omschrijving van het slag mensen waar Loulou toe behoort. Hij wordt gespeeld door een jonge Gérard Depardieu met verwilderde haarbos. Nelly (Isabelle Huppert) staat voor een dilemma tussen rede en passie. Blijft ze bij een saaie echtgenoot die haar financiële zekerheid biedt, of kiest ze voor het opwindende gezelschap van een stuk krapuul?

Parijs staat bekend als de Lichtstad, maar hier krijgt deze een kille en donkere aanblik. Maurice Pialat vertegenwoordigt een Europese, realistische stijl met handcamera en zonder technische effecten. Zijn acteurs krijgen de vrijheid om te improviseren. Wanneer ze door het bed zakken, blijven ze lustig doorspelen, alsof het zo gepland was.

Het etentje bij Loulous familie is een prettig intermezzo, totdat bij z'n jaloerse schoonbroer Thomas de stoppen doorslaan. Nelly beseft dat haar sociale situatie verslechterd is en neemt een radicale beslissing. Het is een ontnuchterend portret van twee antihelden die slechts oppervlakkig genot nastreven.