Dog Years (2017)

A trip down memory lane voor een bejaarde, uitgerangeerde filmster die is uitgenodigd voor een filmfestival om een award voor zijn oeuvre in ontvangst te nemen. Het loopt echter niet zoals verwacht...

Een tikkeltje voorspelbaar maar er hangt een gemoedelijk sfeertje en de cast speelt aardig. Ook leuk om Reynolds weer eens gezien te hebben.

Goeie film waarin een oude filmster wordt uitgenodigd voor wat hij denkt een groot filmfestival is. Het verloop is wat voorspelbaar maar de wisselwerking tussen Burt Reynolds en Ariel Winter is charmant. Burt Reynolds speelt een rol die waarschijnlijk dicht bij hemzelf ligt en dit wordt onderstreept door de hier en daar leuke integratie van oude filmbeelden van hem.

Hoewel dit niet de laatste film is die Reynolds maakte voor zijn dood in September 2018, is dit wel een passend en waardig slotakkoord voor dit charismatische sekssymbool van de jaren ’70. Vic Edwards [Burt Reynolds] laat zich met enige tegenzin door zijn boezemvriend Sonny [Chevy Chase] overhalen om een lifetime achievement award van een filmfestival in Nashville. Zijn ‘persoonlijke assistente’ voor het weekend is Lil [Ariel Winter], de zus van festivalorganisator Doug [Clark Duke] en zij heeft duidelijk andere dingen aan haar kop dan het rondrijden van een oude, vergeten filmster. Wanneer het festival niet aan Vics verwachting blijkt te voldoen, sommert hij Lil om met hem naar zijn geboortestad Knoxville te rijden. Daar hoopt hij af te kunnen rekenen met zijn verleden en de bijbehorende teleurstellingen. Een genot voor liefhebbers van Reynolds, vooral wanneer hij opduikt in scenes uit zijn populairste films, waaronder Deliverance en natuurlijk Smokey & The Bandit. Duke is vermakelijk als de oprechte fan die alles probeert om zijn idool tevreden te houden, maar Winter zet haar karakter te dik aan en is daardoor regelmatig wat irritant.