Hannah (2017)

Hannah [Charlotte Rampling is een ongelukkige vrouw, zoveel weten we vanaf de opening van de film. 90 minuten later is ze nog steeds een ongelukkige vrouw, maar weten we dat het iets te maken heeft met een familiedrama waarbij Hannah man en haar zoon betrokken zijn. Andrea Pallaoro verveelt je met slaapverwekkende taferelen: Hannah loopt de trap op, Hannah loopt de trap af, Hannah doet vage oefeningen bij een toneelclub, Hannah gaat zwemmen, Hannah kleedt zich om, Hannah kleedt zich aan, Hannah geeft haar hond te eten, Hannah maakt eten klaar, Hannah eet haar maaltijd op, Hannah bakt een taart, Hannah zit in de metro. Wat bezielde Rampling om ons te teisteren met dit soort pretentieuze nihilisme? Pure tijdverspilling.

Tjonge, mijn twee voorgangers alhier zaten blijkbaar in de verkeerde film, wat kan gebeuren.

Hannah is eind zestig (schat ik) en haar man moet de gevangenis in. Hoe verwerk je zo'n heftig gebeuren in je leven dat zijn einde nadert? Je probeert in stilte je dagelijkse leven weer op te pakken - je werk (huishouden bij een alleenstaande moeder met blind kind), je hobby (toneel), koken, zwemmen, je man bezoeken en je zoon. En ondertussen vraag je je af: hoe ga ik dit hanteren, terwijl hele kleine dingen in je leven lijken tegen te gaan zitten? Een lamp springt, een lekkage, kinderen die je hinderen in het zwembad, je hond die niet wil eten, een boze vrouw aan de deur, enz.

Charlotte Rampling heeft het grote gebaar niet nodig om de kijker te activeren een breed palet aan gevoelens af te lezen aan haar mimiek en regisseur Andrea Pallaoro geeft je gelukkig alle ruimte om mee te voelen met Hannah en in haar huid te kruipen tot aan het fraaie slot.

Een klein meesterwerk.

Men noemde haar vroeger wel eens "The Look" omwille van haar afstandelijkheid en de koele blik in haar ogen, maar als ze in deze "Hannah" in tranen uitbarst kan het geen mens onverschillig laten.
"Hannah" is een tedere film over een verbitterde vrouw, schitterend vertolkt door Charlotte Rampling.
Een vrouw die haar teleurstelling in het leven moet verwerken, dit probeert met kleine, doodgewone, dagelijkse dingen, maar precies in die dingen geen opbeurend element vindt, integendeel : haar bezoek aan haar zoon en kleinkind, het vervallen abonnement, de hartverscheurende scheldpartij in de metro, de hond, het plafond, zelfs de dood van de walvis... en merkwaardig dat elk van die kleine scènes heel mooie cinema vormt.
Het subtiel acteren van Charlotte Rampling is hier natuurlijk niet vreemd aan; een andere actrice zou moeilijk dezelfde gevoelens zo perfect hebben kunnen weergeven.
Een bijzonderheid in de film is dat er heel veel met een vast opgestelde camera wordt gewerkt die dus de actie absoluut niet volgt waardoor af en toe personages slechts voor een stuk in beeld zijn. Stoorde wel wat, maar beslist bewust gedaan. Waarom is mij onduidelijk.
Besluit : Charlotte Rampling is een topactrice en deze "Hannah" is goed aan haar besteed.