Una Mujer Fantástica (2017)

Sebastián Lelio (Gloria) maakt met Una Mujer Fantastica een sociaal-kritische karakterstudie: Marina (Daniela Vega) wordt het mikpunt van menselijke veroordeling, het ongevraagde slachtoffer van haar eigen identiteit.

De familieleden van Orlando (Francisco Reyes) hebben maar met één ding moeite: Marina’s seksuele voorkeur en de transformatie die dat met zich mee heeft gebracht. Postuum kunnen zij hun afkeuren best uitspreken. Orlando was een dwaas, zijn relatie met Marina was pervers. Aanwezig zijn bij de wake en de uitvaart mag Marina niet. De familie heeft het zwaar genoeg met de verwerking van haar eigen rouw.

Marina hoort het aan en reageert. Soms zichtbaar gekwetst, soms furieus. De camera’s registreren – en oordelen niet. Als enige(n)? Una Mujer Fantastica verwordt tot een welbewust vastgelegde lijdensweg, een medium voor de pijn van een vrouw die niets verkeerd deed. Misschien is Lelio’s beroep op de pathos van de kijker hier iets te opzichtig, maar de vertolking van Vega is zo krachtig dat iedere close-up zijn authentieke sporen nalaat. Wisselende kleurenfilters en sterke camerastandpunten voorkomen daarnaast dat het in deze film enkel draait om verontwaardiging en sympathie. Let even goed op de audiovisuele finesse, de tragikomische uitschieters binnen het verfijnde script; met Una Mujer Fantastica betoont Lelio zonder meer van alle markten thuis te zijn.

Volledig

Meer karakterstudie dan verhaal, deze vaak magisch-realistische meditatie over identiteit en seksualiteit over een transseksueel die niet alleen de dood van haar minnaar moet verwerken, maar ook te kampen heeft met de vijandige houding van diens gezin en verdere familie. Daniele Vega is niet expressief genoeg om de innerlijke beroeringen over te brengen, waardoor de film dramatisch gezien wat vlak is. Er is echter wel een aantal fascinerende momenten, waarvan een wandeling tijdens een storms en een droomachtige sequentie in een nachtclub de hoogtepunten zijn. Intrigerend, maar ook een tikje frustrerend.

Een goede film die vanaf het begin boeit: het verhaal wordt goed en (magisch-)realistisch verteld en verfilmd en is er een constante dreiging over de strijd die de transgender/travestiet Marina moet voeren tegen een onsympathieke wereld in het algemeen (al laat de film ook een aantal sympathieke mensen zien) en een vijandige schoonfamilie in het bijzonder (waarvan één lid toch wel weer sympathiek is). De vastberaden blik van Marina – een mengeling van getergdheid en moed – doet je als kijker mee schrap zetten over de confrontaties die kunnen worden verwacht. Helaas eindigt de film niet in een daverende climax maar zakt hij juist wat in aan het eind.

Tijdens haar rouwproces over het plotselinge verlies van haar partner wordt een transgender geconfronteerd met wantrouwen van de politie en onverbloemde vijandigheden van de zijde van de familie van de overledene, ingegeven door onbegrip, vooroordelen en (valse) schaamte.

Regisseur Lelio levert een trieste, boeiende film af, die naast het verhaal vooral profiteert van de overtuigende, ingetogen titelrol van Daniela Vega.

Regie is uitstekend. Vaak erg mooie dromerige beelden en heerlijke momenten, fijn kleurgebruik, goede muziek en soms leuke ideeën wat betreft beelden die we krijgen. Het was echt een genot om naar de film te kijken en puur op audiovisueel vlak te beleven. Maar het is ook een wat vlakke film die weinig subtiel is en met een hoofdrolspeelster die erg kil blijft. Het is jammer dat alle ellende tegelijk komt. En die reactie van die familie is misschien niet ongeloofwaardig en ook wel te begrijpen, maar men vliegt mijns inziens wel op momenten uit de bocht. Ik vraag me af of dit echt Chileens is en voor conservatieve maatschappijen, of dat dit breder zal zijn. Ik zal mezelf ook achter de oren krabben als m'n ouders scheiden en m'n vader met een transgender thuis komt. En meer nog, als hij met een veel jongere partner aankomt. En dat is zo jammer aan deze film, dat de persoon én transgender en zoveel jonger is. Had het alleen op de laatste gehouden en je had en sterkere film kunnen krijgen waar de jaloezie of afgunst niet op het seksuele zit maar op andere plekken. Genoeg families waar een jongere nieuwe partner ook niet gebliefd wordt. Dit is dus typisch zo'n product waar men iets maatschappelijks kwijt wil maar zich verliest in alle problematiek en maar direct alles erbij sleept. 3,0*.

Zeer toegankelijke film over een transgender (Marina) die haar veel oudere vriend (Orlando) verliest door een hartaanval. Kort daarop wordt ze geconfronteerd met een golf van vooroordelen en van stigmatisering. De familie van de overledene wil haar zo snel mogelijk weg, terwijl Marina, die Orlando oprecht liefhad nog een laatste groet aan haar dierbare wil betuigen. De film is technisch heel geslaagd, met enkele magisch-realistische beelden en symbolen. Ook op het acteerwerk valt niet veel aan te merken.

Over de achtergrond van Marina weet men niet zoveel en de karaktereigenschappen van het personage blijven onopvallend. Voor een film die zo erg geeft om het personage blijft ze nog steeds wat buiten bereik van de kijker. Maar ik leefde wel mee met wat ze allemaal moest doorstaan en het gevoel van machteloosheid die erbij kwam kijken, en ook dat is belangrijk. Er hangt een wat ongemakkelijke sfeer van stilzwijgende oordelende blikken in de film die best goed weergeven hoe Marina zich voortdurend moet voelen.

Matige film over een vrouw wiens geliefde plotseling komt te overlijden. Aan de ene kant wordt er subtiel omgegaan met het feit dat het hoofdpersonage een transgender is, maar tijdens sommige momenten ligt het er te dik bovenop waardoor het soms wat ongeloofwaardig overkomt. Verder is dit portret nogal traag en aan de saaie kant (het verhaal zelf wil niet echt boeien en ook het hoofdpersonage leer je maar tot een bepaald niveau kennen).

Una Mujer Fantástica

Sterke film over een transseksuele vrouw die te maken krijgt met rouwverwerking, vooroordelen en fysieke en psychische terreur. Audiovisueel is Una Mujer Fantástica briljant, en Vega is ook erg sterk. Marina oogt wat afstandelijk en emotieloos, maar dat geeft wel mooi contrast met alle mensen om haar heen. En je ziet het ook borrelen onder de oppervlakte, uitmondend in de scene waarin Marina boven op een auto springt. De regisseur wil rouw en de acceptatie van transseksualiteit combineren, en hier laat hij soms wat steken vallen. Maar dit is ook meer een ‘slice of life’ verhaal, en wat dat betreft is het open einde zeer sterk gekozen.

Een bevredigende maar wat voortkabbelende film die profiteert van het gegeven dat er tot dusverre nog weinig films over dit pikante onderwerp zijn gemaakt. Sterke keuze van regisseur Lelio dat hij ogenschijnlijk objectief analyseert, geen partij kiest en zo de kijker de mogelijkheid geeft zelf een menig te vormen over wat hier gebeurd. Anderzijds een sociaal drama welk de kansen niet helemaal benut, uit sommige scènes had absoluut meer vuurwerk gehaald kunnen worden. Geen baanbrekende film dus, omdat veel onder de oppervlakte blijft, Vega in de hoofdrol is dan wel weer prima gekozen. Redelijk.

Mooie, kleine film. Een verdrietig verhaal, vrij realistisch en zonder poespas gebracht. Ik vind Daniela Vega een mooie vrouw, het acteerwerk vind ik goed en het verhaal maakte wat in mij los, waaronder boosheid om de brute manier waarop Marina behandeld wordt, en bewondering om de krachtige manier waarop zij ermee omgaat. Mooie beelden, de dansscène vind ik leuk en de speelduur vind ik prima, al was het wel voorbij voor ik er erg in had. Een ruim voldoende. 4*

Deze lag in de bib en eens geprobeerd. Ik wist niet wat te verwachten, maar het was niet mis. Toch wel boeiend gebracht, ondanks dat het thema me niet direct nauw aan het hart ligt. Het acteerwerk was ook prima. Verder was de speelduur ook goed, niet te lang en niet te kort.

Toch wel het bekijken waard.

Sebastián Lelio, momenteel wat in beeld met zijn Amerikaanse remake van zijn eigen "Gloria", zet hier het zoveelste voorbeeld neer van fanatieke onverdraagzaamheid en vooroordelen tegenover keuzes van een ander.

Actrice Daniela Vega leent zich uitstekend voor deze rol waarbij ze erin slaagt, naast verdriet, vooral onbegrip over hoe ze lichtzinnig en onrechtvaardig wordt behandeld en wilskracht uit te stralen.

Knap camerawerk met enkele geslaagd filmische vondsten (de tegenwind, de scène in het bad op het einde...)

Erg mooie serene film over een transgender in de Chileense hoofdstad Santiago. Marina’s wereld stort in wanneer de enige die haar aanvaardt zoals ze is plots komt te overlijden. Wat volgt is een vijandige wereld vol onbegrip. De confrontaties met de familie van haar vriend zijn bikkelhard en zijn erg kwetsend. Soms subtiel, maar vaak ook erg openlijk.

De film verliest zich nooit in gratuite sensatie, integendeel. Zeer mooie rol van Daniela Vega. Knappe cinematografie en boeiend relaas. Realistische prent ook waarbij het voor velen een stap te ver is. Een film waarmee ik meeleefde. Toch wel een aanrader binnen de arthousewereld. Mooi!

Onderhoudende film met een knappe hoofdrol van Daniela Vega. De premisse is interessant maar toch ben ik niet helemaal gepakt door het verhaal , ondanks de heftige gebeurtenissen is de film wat afstandelijk, de zaken worden koeltjes geregistreerd. Overigens is een en ander wel fraai in beeld gebracht.

Polariserend? Dat lijkt me nou net wat Sebastián Lelio niet doet. Hij schildert Marina Vidal immers niet af als een heilige. Ze loopt in het hospitaal immers niet alleen weg van haar emoties, maar ook van haar verantwoordelijkheden. Ze verwerkt het overlijden van haar geliefde bovendien door zich in de holle retoriek van de drift te storten. Niet bepaald wat je noemt iemand die op een pedestal thuishoort, toch?

Anderzijds dwaalt Vidal als een moderne Franciscus van Assisi door de straten van Santiago de Chile. Centraal in diens katholieke beleving stonden de begrippen tolerantie, vergeving en het aankaarten van sociaal onrecht – precies wat deze Mujer Fantástica doet, nietwaar? Ze ondergaat, kaart aan door haar andere wang aan te bieden, daagt uit met een geweldloos verzet, een nederige rebellie. Bijgevolg leef je met haar mee in de hoop op erkenning, onder de vorm van een restant van de haar beminde Orlando: iets in een kluisje dat haar geheim kan zijn, een relikwie dat aan haar en haar alleen toebehoort. Wanneer ook die locker leeg blijkt, vervliegt alle hoop op genoegdoening: Vidal zal een vreemde blijven – voor haar stad, voor haar schoonfamilie, voor zichzelf.

Juist, er gebeurt niet veel in deze film. "Karakterstudie" is echter een treffend woord. Met de afwijzing van Vidals identiteit door de buitenwereld, komt zijzelf immers onder druk te staan. Wie ben ik? Wie mag ik zijn? Wie kan ik zijn? Een spiegel, verdwaalt in het landschap, laat het haar zien. “Ik ben, die Ik ben”. Of nog: homo homini deus est... De mens als veranderlijk wezen, onveranderlijk menselijk. Fantástica!

3,5*

Begon veelbelovend, maar vlakt gaandeweg toch wat af, onder meer door een paar ongelukkige keuzes. Mede door de stilering blijft het toch een aangename film, maar er had meer ingezeten.