Lucky (2017)

Realism is a thing.

Een personage een gehele film volgen in zijn dagelijkse ritme klinkt niet meteen als iets waarmee je anderhalf uur van je tijd aan zou willen verspillen. Toch krijg je daar tijdens het kijken naar Lucky op geen enkel moment spijt van. Ja, de film is traag en er gebeurt niet heel veel. Maar het is een genot om naar Stanton en zijn dagelijkse ritme te kijken. Af en toe opgepept met een aantal heerlijke dialogen waarin het alle kanten opgaat. Van een heftig gesprek met een mede veteraan tot een heel gesprek over Realisme. Veel gebracht ook met de nodige humor. Lucky is dan ook een film waar het positieve meer naar voren komt dan het negatieve. "What do you do? You Smile" wordt er dan ook treffend verwoord in een scene in de film. Toch wel het moment wat de film voor mij naar een hoger niveau bracht. Echt een schitterende scene. En zo zitten er nog een aantal erg mooie scenes in de film. En toch zitten er ook momenten in waar je het gevoel hebt dat er net dat beetje meer in had kunnen zitten. Maar dat staat niet echt in de weg van de plezierige kijkervaring die Lucky biedt.

Lucky is niet een hele snelle film. Het is allemaal traag. Maar dat komt de personages alleen maar ten goede en zo krijgt Harry Dean Stanton nog zijn moment om te "shinen". En dat doet hij hier dan ook. Een rol die hem op het lijf is geschreven. Ook David Lynch is memorabel in zijn kleine rol hier als eigenaar van de schildpad die is ontsnapt. Ook leuk om Stanton en Skerritt weer eens samen op het scherm te zien.

Lynch's debuut zit vol met met mooie beelden. Of het nu de shots zijn van de woestijn van Arizona of de push in die wordt gedaan als Skerritt zijn verhaal vertelt. De fotografie dient hier echt de film. De theme song die keer op keer gebruikt wordt, gaat je op den duur wel wat tegenstaan maar past wel erg goed in hetgeen wat de film wil overbrengen. De overige muziek past ook erg goed in de film, met als toppunt toch wel I See A Darkness van Johnny Cash.

Duidelijk is meteen dat deze film echt een team effort is en met veel liefde is gemaakt. John Carroll Lynch maakt hier op 54e jarige leeftijd een erg mooi regie debuut.

“Realisme is een ding. Het is de gewoonte om een situatie te accepteren zoals ze is en de bereidheid hebben daarnaar te handelen”. Woordenboeken hebben de gewoonte om simpele betekenissen te vermommen als tegeltjeswijsheden. Lucky doet feitelijk niets meer dan een poging om zijn kruiswoordpuzzel af te maken, als zijn zoektocht naar synoniemen hem bij de kern van zijn persoonlijkheid brengt.

De negentigjarige Lucky (Harry Dean Stanton) is eigenzinnig, cynisch, maar ook goudeerlijk. Altijd en overal is hij op zoek naar de essentie van dingen. Naar de wetenschap dat alles eens zal verdwijnen, dat de ‘ziel’ niet bestaat. Je zou Lucky een atheïst kunnen noemen. Tijdens de film valt die term echter geen moment. De nadruk ligt niet op labels en categorieën, maar op Lucky’s menselijkheid. Als we oud zijn, en onze dood gedwongen onder ogen zien, worden onze illusies en dromen ons ontnomen. We kijken naar de wereld zoals we die op dat moment zien. Al het andere is opgeslokt door de tijd.

verder lezen

Een prachtige, ontroerende en grappige film over de dood of beter: over hoe om te gaan met het feit dat je dood gaat. Er gebeurt niet veel in de zin van actie, maar elke scene gaat over de dood en is prachtig, ontroerend en grappig (alleen de laatste scene in het café was net iets over de top vond ik). Ik vroeg me naar het einde toe af hoe deze film passend kan eindigen, maar ook daarin is de film geheel geslaagd: door zich naar de camera te richten en te glimlachen neemt de acteur Harry Dean Stanton zelf afscheid van de wereld op de moedige ‘boeddhistische’ wijze (dat ook de eerste definitie van ‘realisme’ recht doet: de werkelijkheid accepteren).

Er zit in het midden van deze ‘realistische’ film (in de zin van de tweede definitie: zaken waarheidsgetrouw afbeelden) een wat vreemd, ietwat surrealistisch stukje dat aan het werk van David Lynch (geen familie van John Caroll Lynch?) doet denken die ook een rol in de film speelt. En als de film ergens op lijkt dan is het wel op zo ongeveer de enige niet-surrealistische film van David Lynch, The Straight Story (1999) - MovieMeter.nl.

Deze film is een kanshebber voor de hoogste positie van mijn eindlijst voor 2018.

Beter dan ik had verwacht. Niet alleen het mooie spel van Stanton als Lucky maar toch vooral de filosofische kant van het verhaal maakte voor mij deze film interessant. "I am afraid" zegt Lucky tegen een uit Mexico afkomstige vrouw. Waar hij bang voor was lijkt mij meer dan duidelijk: De dood. Ondanks dat Lucky atheïst was. Ga je dood, dan verdwijn je toch in het grote niets. Einde story of toch niet? Waarschijnlijk twijfelde Lucky daar zelf aan. Over de dood hebben trouwens heel wat filosofen zich vragen gesteld en daar het nodige over geschreven. Socrates, Kierkegaerd, Heidegger... om er maar eens een paar te noemen. Als het grootste gedeelte van het leven er op zit ontkom je er niet aan om je daar mee bezig te houden. Trouwens, ook het onderhoud van Lucky met die andere oorlogsveteraan vond ik best wel interessant. Het had voor beiden destijds in WW II in de Pacific ook anders kunnen aflopen. Had het afweergeschut het vliegtuig met de kamikazepiloot gemist dat was het vliegtuig op het schip van Lucky terecht gekomen en dan was het waarschijnlijk einde Lucky. Op het einde van de film kregen wij ook de schildpad van "David Lynch" nog te zien. Ah, hij leeft dus nog dacht ik, maar als je goed opgelet hebt zag je 'm in het begin van de film al.

3.5*

Karakteracteur Harry Dean Stanton,vooral bekend uit klassiekers als Alien, Paris/Texas en niet te vergeten Pretty in Pink (als Molly Ringwalds vader), werkte in "The Straight Story" en het 3e seizoen van "Twin Peaks" met David Lynch. Acteur John Carroll Lynch (geen familie) maakt zijn regiedebuut in deze karakterstudie die Stanton de unieke kans geeft om een hoofdrol op te eisen. Het speelt zich af in een klein woestijnstadje waar de taaie Lucky [Stanton] van zijn dokter [Ed Begley Jr] te horen krijgt dat naar mate hij ouder wordt, hij steeds langer te leven heeft! Veel verhaal is er niet: Lucky ontmoet zijn oude vriend Howard [David Lynch], die ongerust is omdat zijn schildpad is weggelopen en staat zijn mannetje tegenover een ieder die hem dwars zit. Het heeft allemaal niet heel veel om het lijf en, net als het leven in het stadje zelf, trekt het allemaal in gezapig tempo voorbij, maar het is een genot om Stanton aan het werk te zien met veteranen als Beth Grant en Tom Skerritt.

Erg fijne film. Het enige manco is eigenlijk dat het te samenhangend en afgerond is, dat alle gesprekken betekenisvol zijn (en dat zo'n schildpad in het laatste shot dan weer voorbij moet wandelen). Europese films weten deze valkuil, waardoor het voorgewende realisme toch wel beperkt blijft tot filmrealisme, doorgaans beter te vermijden. De tort-monoloog van David Lynch vond ik ook niet overtuigend. Maar verder heb ik genoten.

Een film met een eenvoudig verhaal waarbij je gaat meeleven tot het eind. Op zich erg knap maar men beschikt hier wel over het icoon van zijn tijd Harry Dean Stanton. Een mooi laatste optreden naar de onvermijdelijke vergankelijkheid.

Aardige film over een oude, alleenstaande man wiens oude dagen nogal op elkaar lijken. Niet echt een verhaal, maar meer een karakterschets met een innemende en laatste rol van Harry Dean Stanton als het titelpersonage. Alhoewel de film een aantal mooie, kleine momenten bevat sleept het geheel toch iets te veel voor 3.5 sterren.

Heerlijk filmpje met een alles inpalmende Harry Dean Stanton. Meesterlijke beelden van die man.
Een tragie-komedie waarin Lucky veel wijsheden en ook soms eigenzinnigheden verkondigt.
Meerdere markante scènes, grappig zoals de definitie van realisme, de verdwijning en het testament van "president Roosevelt", het doktersonderzoek, zijn commentaren bij de TV-spelletjes..., niet zonder emotie (het gesprek met de G.I., de fiësta..., somber zoals ook hij zijn "dark moments", angsten en twijfels kent.
Ook beletten de beperkte locaties de schoonheid van de film niet en is het volop genieten van de soundtrack.
Dacht bij het zien van de film dikwijls aan "The Straight Story", niet toevallig van David Lynch en waarin ook Harry Dean Stanton een rol vertolkt, een bijrol, natuurlijk, zoals het doorgaans was in zijn carrière.

Harry Dean Stanton weet zonder moeite de aandacht naar zich toe te trekken, de film is een interessante kijk in het leven van zijn personage die aardig wat raakvlakken heeft met zijn eigen leven.
De film kabbelt lekker rustig door en heeft hier en daar sterke one on one scenes, zoals bijvoorbeeld de veteraan in de bar en de blow scene met de vrouw van het restaurant.

Toch hadden deze scenes van mij best langer mogen duren, vooral de scene met de veteraan. Het was zo boeiend om deze 2 heren bij elkaar te zien dat het jammer was dat het redelijk snel weer werd afgekapt.
Wat mij betreft toch een paar gemiste kansjes die dit portret over Lucky nog intenser had kunnen maken, maar tegelijkertijd heb ik zeker van deze film kunnen genieten. Leuke rol ook trouwens voor David Lynch!

3,5*

Heerlijke film met een geweldige Harry Dean Stanton en tal van andere coryfeeën. Kabbelt lekker voort in een langzaam ritme en zet tot nadenken. Helemaal mijn film. Grappig trouwens dat deze regisseur, net als Dean Stanton eigenlijk , als acteur ook altijd alleen in een bijrol te zien is in films en tv-series.

Deze wilde ik al lang zien. Ik was blij toen ik 'm in de bibliotheek aantrof. Ik vind het een mooie, kleine film die geen oppervlakkig geheel vormt. Het kabbelt rustig voort en er komen goede, interessante gesprekken in voor. Goed acteerwerk en prima beeld. De film heeft niet héél veel indruk op mij gemaakt, maar ik houd wel van de stijl en de locatie waarin het zich afspeelt. Wat mij betreft een fijne laatste rol voor Harry Dean Stanton. 3,5*

Fijne film met een innemende hoofdpersoon, mooie beelden. Uitstekende teksten ook met van Lucky en een paar prachtige scenes. Aanrader.

Lucky is een fijne arthouse over een negentigjarige cowboy vertolkt door Harry Dean Stanton. Een knappe acteerprestatie overigens van Stanton die de filmwereld hiermee een mooie en laatste ode gaf. Lucky houdt nauwgezet zijn dagelijkse ritme aan met zijn sigaretten, yoga en melk. De filmposter is ook allesomvattend voor Lucky met zijn cowboyhoed en slaapkledij. Stanton geeft aan zijn personage een extra vorm van realisme door zijn uitstekende acteren. Hij creëert een mooie karakterschets van het personage Lucky. Bij momenten ook best een ontroerende film zoals zijn zingen tijdens het Mexicaanse feest.

Toch gebeurt er voor mij net iets te weinig om ten volle genoten te hebben van de film. Zeker niet slecht, maar ik miste iets. Maar sowieso behoort Lucky tot het genre film dat me het meest aanspreekt. Een rustig voortkabbelende film met een filosofische insteek waarbij je even kan bij stilstaan.

Ungatz

Lucky voelt aan als een unieke productie omdat de acteur die Lucky speelt, zich net als zijn personage op de eindigheid van het leven lijkt voor te bereiden. Niet lang na het filmen kwam Harry Dean Stanton ook zelf te overlijden, wat de film wel een beetje bijzonder maakt hierdoor. Het gevaar van overschatting kan hier alleen wel met gemak om de hoek komen kijken.

Zo is het interessant om te zien hoe Lucky door middel van zijn levenservaring tegen het leven aankijkt, alleen wordt hier simpelweg te weinig mee gedaan. In plaats hiervan komen er veel scene's voorbij die mij weinig deden zoals de zangpartij op de verjaardag die ik vooral als slepend en traag ervoer. De transitie van weerstand tegen de dood tot de acceptatie ervan vond ik wel sterk. Hoe eigenlijk een gesprek met een mede veteraan zijn gehele gemoedstoestand kan veranderen. Soms is er ook niet meer nodig. De kans bestaat daarbij dat je hierdoor zelf ook een stukje minder bang wordt voor de dood. Deze boodschap is echt het hart van deze titel, die magistraal veel kracht bijgezet krijgt door Harry Dean Stanton die echt samensmellt met zijn personage.

Hoewel bovenstaande Lucky zonder meer de moeite waard maakt, wil dit niet zeggen dat er geen behoorlijke investering van de kijker gevraagd wordt. Veel kijkers zullen het geduld niet op kunnen brengen om de gehele speelduur uit te zitten, omdat het verhaaltje veelal te rustig doorkabbelt zonder dat er daadwerkelijk heel veel gebeurt. Lucky bevat nog wel een aantal prachtige quotes en metaforen, maar als totale kijkervaring had er veel meer uit dit gegeven gehaald kunnen worden om het geheel aantrekkelijker te maken.

3,0*

Moah...geinig hoor, zo'n oude man die nog zo leuk acteert, met wat humor en zelfspot. Prima film die alle 86 minuten mijn aandacht vast wist te houden, maar ik vond het ook wel een goed moment om na die kleine anderhalf uur te stoppen.

David Lynch is behalve een regisseur van belachelijke en onbegrijpelijke films ook niet echt een briljant acteur. Dat we in het laatste shot zijn schildpad 'president Roosevelt' door het beeld zagen lopen, zoals ook de film begon, was te verwachten. Ik blijf toch een klein beetje moeite hebben met die Amerikaanse zwarte humor. Amerikanen en humor is sowieso een beroerde combinatie.

Ik vond de film zeker niet slecht, het werd goed duidelijk hoe Lucky toch bang was voor zijn naderende dood, terwijl de dokter hem als een soort wereldwonder bestempelde vanwege zijn blakende gezondheid, ondanks dat hij een pakje sigaretten per dag rookt. Zo zat er wellicht toch nog een beetje filosofie achter, maar qua uitwerking kon dat wat mij betreft allemaal wat beter.

Traag voortkabbelende, maar mooi uitgebalanceerde arthouse Americana. Dit soort films kan ik elke maand wel kijken.

Fijne binnenkomer ook voor regisseur Carroll Lynch, die ik ook al een sympathieke acteur vind. Benieuwd naar meer.

Onderhoudend.

Sympathieke film over een stokoude eenzaat. Het verhaal ontvouwt zich traag maar zeker. Zonder uitgesproken hoogtepunten kabbelt het iets te vlak verder. Het beetje drama in de angst voor de aftakeling en het naderende levenseinde is echter mooi genoeg in beeld gebracht. Ik vind dat bovendien een interessant onderwerp.

3

Een stokoude cowboy begint stilaan te beseffen dat het einde van zijn leven nabij is. De vergelijking met The Straight Story is snel gemaakt, maar de film mist zowat alles wat The Straight Story goed maakte. Lucky is een lege doos met flink wat vermoeiende dialoog over een weggelopen schildpad, oorlogsherinneringen en kruiswoordraadsels. Of het doet iets me je, of helemaal niets. Anderhalf uur naar het gras in mijn tuin staren was in mijn geval boeiender geweest.