Lucky (2017)

Nostronomo crew Harry Dean Stanton en Tom Skeritt weer samen in één film. Als ze de première maar halen, want het gaat hard de laatste tijd.

Voor een 90-jarig oud, tenger, kettingrokend ventje te zijn, blijft Harry Dean Stanton mooi overeind staan. Het is bijna bewonderenswaardig te noemen hoe die man nog steeds op een set staat.

Ik kijk hier wel naar uit!

Trailer + Harry Dean Stanton = 2 x

Acteur Harry Dean Stanton overleden (91) - NRC Mooie leeftijd hoor dat wel. R.I.P. Sir!

Beter gezwegen

R.I.P. Harry Dean Stanton

Lijkt me fantastisch.

Miljaarde: dit is toch maar voor een bepaald publiek deze.

Een hele bijzondere mooie film. Voor een snel script hoef je het hier niet te zoeken. Het gaat hier om het ritme van een oer taaie 90-plusser. Bepaalde rituelen houden hem jong. Ochtendgymnastiek, puzzels, wandelen en een bezoek aan een eettent en een kroeg. Lekker traag weergegeven met een mooie bevolking van een klein dorp waar iedereen iedereen kent en respecteert. En waar cactussen en landschildpadden iedereen overleeft. Maar uiteindelijk vergaat alles en daar moet je vrede in vinden ook al heet je Lucky.

Harry Dean Stanton vond ik al een oudere acteur in de jaren 80 en hij heeft 2017 nog gehaald, respect!

Hier speelt hij een erg sterke rol in een rustige film die de laatste dagen? laat zien van een man die berust op het einde, maar toch nog met enkele vragen geconfronteerd wordt.

Erg mooi, ik kom er bij de aftiteling pas achter dat hij ook daadwerkelijk is heengegaan. Dat geeft de film gelijk een andere lading.

Rustige film waarbij Harry Dean Stanton zichzelf speelt en hoe mooi is het om zo afscheid te nemen van het leven. Geeft je wel weer te denken waar maken we onze elke dag weer druk om.

Realism is a thing.

Een personage een gehele film volgen in zijn dagelijkse ritme klinkt niet meteen als iets waarmee je anderhalf uur van je tijd aan zou willen verspillen. Toch krijg je daar tijdens het kijken naar Lucky op geen enkel moment spijt van. Ja, de film is traag en er gebeurt niet heel veel. Maar het is een genot om naar Stanton en zijn dagelijkse ritme te kijken. Af en toe opgepept met een aantal heerlijke dialogen waarin het alle kanten opgaat. Van een heftig gesprek met een mede veteraan tot een heel gesprek over Realisme. Veel gebracht ook met de nodige humor. Lucky is dan ook een film waar het positieve meer naar voren komt dan het negatieve. "What do you do? You Smile" wordt er dan ook treffend verwoord in een scene in de film. Toch wel het moment wat de film voor mij naar een hoger niveau bracht. Echt een schitterende scene. En zo zitten er nog een aantal erg mooie scenes in de film. En toch zitten er ook momenten in waar je het gevoel hebt dat er net dat beetje meer in had kunnen zitten. Maar dat staat niet echt in de weg van de plezierige kijkervaring die Lucky biedt.

Lucky is niet een hele snelle film. Het is allemaal traag. Maar dat komt de personages alleen maar ten goede en zo krijgt Harry Dean Stanton nog zijn moment om te "shinen". En dat doet hij hier dan ook. Een rol die hem op het lijf is geschreven. Ook David Lynch is memorabel in zijn kleine rol hier als eigenaar van de schildpad die is ontsnapt. Ook leuk om Stanton en Skerritt weer eens samen op het scherm te zien.

Lynch's debuut zit vol met met mooie beelden. Of het nu de shots zijn van de woestijn van Arizona of de push in die wordt gedaan als Skerritt zijn verhaal vertelt. De fotografie dient hier echt de film. De theme song die keer op keer gebruikt wordt, gaat je op den duur wel wat tegenstaan maar past wel erg goed in hetgeen wat de film wil overbrengen. De overige muziek past ook erg goed in de film, met als toppunt toch wel I See A Darkness van Johnny Cash.

Duidelijk is meteen dat deze film echt een team effort is en met veel liefde is gemaakt. John Carroll Lynch maakt hier op 54e jarige leeftijd een erg mooi regie debuut.

Vanaf donderdag 8 maart in de bioscoop (De Filmfreak)

“Realisme is een ding. Het is de gewoonte om een situatie te accepteren zoals ze is en de bereidheid hebben daarnaar te handelen”. Woordenboeken hebben de gewoonte om simpele betekenissen te vermommen als tegeltjeswijsheden. Lucky doet feitelijk niets meer dan een poging om zijn kruiswoordpuzzel af te maken, als zijn zoektocht naar synoniemen hem bij de kern van zijn persoonlijkheid brengt.

De negentigjarige Lucky (Harry Dean Stanton) is eigenzinnig, cynisch, maar ook goudeerlijk. Altijd en overal is hij op zoek naar de essentie van dingen. Naar de wetenschap dat alles eens zal verdwijnen, dat de ‘ziel’ niet bestaat. Je zou Lucky een atheïst kunnen noemen. Tijdens de film valt die term echter geen moment. De nadruk ligt niet op labels en categorieën, maar op Lucky’s menselijkheid. Als we oud zijn, en onze dood gedwongen onder ogen zien, worden onze illusies en dromen ons ontnomen. We kijken naar de wereld zoals we die op dat moment zien. Al het andere is opgeslokt door de tijd.

verder lezen

Een prachtige, ontroerende en grappige film over de dood of beter: over hoe om te gaan met het feit dat je dood gaat. Er gebeurt niet veel in de zin van actie, maar elke scene gaat over de dood en is prachtig, ontroerend en grappig (alleen de laatste scene in het café was net iets over de top vond ik). Ik vroeg me naar het einde toe af hoe deze film passend kan eindigen, maar ook daarin is de film geheel geslaagd: door zich naar de camera te richten en te glimlachen neemt de acteur Harry Dean Stanton zelf afscheid van de wereld op de moedige ‘boeddhistische’ wijze (dat ook de eerste definitie van ‘realisme’ recht doet: de werkelijkheid accepteren).

Er zit in het midden van deze ‘realistische’ film (in de zin van de tweede definitie: zaken waarheidsgetrouw afbeelden) een wat vreemd, ietwat surrealistisch stukje dat aan het werk van David Lynch (geen familie van John Caroll Lynch?) doet denken die ook een rol in de film speelt. En als de film ergens op lijkt dan is het wel op zo ongeveer de enige niet-surrealistische film van David Lynch, The Straight Story (1999) - MovieMeter.nl.

Deze film is een kanshebber voor de hoogste positie van mijn eindlijst voor 2018.

Heerlijk. Tragikomedie pur sang, gortdroog gevat en ondertussen mooie allegorische overpeinzingen over het omgaan met dood en leven. En dan die laatste blik... Een prachtige hommage; je gaat onvermijdelijk van de man houden.

Fijne film. Krijg spontaan zin in een Bloody Mary.

Ik vond het ook een fijne, sfeervolle, film!

Kan iemand die het niks vond ook eens uitleggen waarom niet?

Misschien te weinig spannende auto-achtervolgingen en spectaculaire explosies?

Had me er iets meer van voorgesteld. Het Smalltown-gebeuren waar iedereen elkaar kent al tientallen keren eerder gezien, maar misschien leuker en/of scherper. Als ode aan de ouderdom, vergankelijkheid en specifiek aan Harry Dean Stanton krijgt het wel een dikke voldoende.

3*

Best aardig eerbetoon aan Stanton inderdaad, die er uiteindelijk op een mooie manier wel klaar mee is, met het leven. Misschien net iets te gezellig en tegen de kitsch aanhangend om wat dat betreft echt indruk te maken; er zijn wel wat 'I see a darkness'-momentjes, maar erg diep snijdt dat niet.

De vergankelijkheid. Dat bleek voor de protagonist in A Ghost Story een hardere noot om te kraken. Maar goed, die was dan ook niet oud en der dagen zat. Grappig dat Oldham aan die film ook een bijdrage leverde.

Prettige kijkervaring, waarbij de boodschap er niet al te dik bovenop gesmeerd wordt. Je krijgt een interessant inkijkje in het leven van een hoogbejaarde man in een uiteraard trage film vol sympathieke personages. Soms is het mij iets te sentimenteel, maar meestentijds blijft men aan de goede kant van die dunne lijn. Fijne bijrol van David Lynch ook.

Beter dan ik had verwacht. Niet alleen het mooie spel van Stanton als Lucky maar toch vooral de filosofische kant van het verhaal maakte voor mij deze film interessant. "I am afraid" zegt Lucky tegen een uit Mexico afkomstige vrouw. Waar hij bang voor was lijkt mij meer dan duidelijk: De dood. Ondanks dat Lucky atheïst was. Ga je dood, dan verdwijn je toch in het grote niets. Einde story of toch niet? Waarschijnlijk twijfelde Lucky daar zelf aan. Over de dood hebben trouwens heel wat filosofen zich vragen gesteld en daar het nodige over geschreven. Socrates, Kierkegaerd, Heidegger... om er maar eens een paar te noemen. Als het grootste gedeelte van het leven er op zit ontkom je er niet aan om je daar mee bezig te houden. Trouwens, ook het onderhoud van Lucky met die andere oorlogsveteraan vond ik best wel interessant. Het had voor beiden destijds in WW II in de Pacific ook anders kunnen aflopen. Had het afweergeschut het vliegtuig met de kamikazepiloot gemist dat was het vliegtuig op het schip van Lucky terecht gekomen en dan was het waarschijnlijk einde Lucky. Op het einde van de film kregen wij ook de schildpad van "David Lynch" nog te zien. Ah, hij leeft dus nog dacht ik, maar als je goed opgelet hebt zag je 'm in het begin van de film al.

3.5*

ultiem meesterwerk

pure poezie

Fijn. Erg fijn! De scene waar Lucky van plan is om een sigaret op te steken in een bar (en dat ook doet) is meesterlijk!

Een wat trage, voortkabbelende film over een hoogbejaarde "cowboy" die zijn dagen slijt in een Amerikaans stadje.

Harry Dean Stanton , uiteraard bekend van "Paris Texas" speelt zijn laatste rol met verve. Ga toch ook es zo'n bloody mary proberen, misschien wel het geheim voor een lang leven

Karakteracteur Harry Dean Stanton,vooral bekend uit klassiekers als Alien, Paris/Texas en niet te vergeten Pretty in Pink (als Molly Ringwalds vader), werkte in "The Straight Story" en het 3e seizoen van "Twin Peaks" met David Lynch. Acteur John Carroll Lynch (geen familie) maakt zijn regiedebuut in deze karakterstudie die Stanton de unieke kans geeft om een hoofdrol op te eisen. Het speelt zich af in een klein woestijnstadje waar de taaie Lucky [Stanton] van zijn dokter [Ed Begley Jr] te horen krijgt dat naar mate hij ouder wordt, hij steeds langer te leven heeft! Veel verhaal is er niet: Lucky ontmoet zijn oude vriend Howard [David Lynch], die ongerust is omdat zijn schildpad is weggelopen en staat zijn mannetje tegenover een ieder die hem dwars zit. Het heeft allemaal niet heel veel om het lijf en, net als het leven in het stadje zelf, trekt het allemaal in gezapig tempo voorbij, maar het is een genot om Stanton aan het werk te zien met veteranen als Beth Grant en Tom Skerritt.

Erg fijne film. Het enige manco is eigenlijk dat het te samenhangend en afgerond is, dat alle gesprekken betekenisvol zijn (en dat zo'n schildpad in het laatste shot dan weer voorbij moet wandelen). Europese films weten deze valkuil, waardoor het voorgewende realisme toch wel beperkt blijft tot filmrealisme, doorgaans beter te vermijden. De tort-monoloog van David Lynch vond ik ook niet overtuigend. Maar verder heb ik genoten.